Waar Carl Rungius te zien is

Verschillende musea met collecties van Carl Rungius bieden de mogelijkheid zijn schilderijen en beeldhouwwerken te bekijken. In de Verenigde Staten zijn dat het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art in Californië, het Minneapolis Institute of Arts in Minnesota, het National Museum of American Art in Washington, D.C., en het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond. Buiten de Verenigde Staten bezit ook het Royal Ontario Museum in Toronto werk. Andere musea die mogelijk werk van Rungius hebben zijn het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, het Museum of Modern Art in New York, het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach, de Yale University Art Gallery in New Haven, Connecticut, de Pennsylvania Academy of the Fine Arts in Philadelphia, het Philadelphia Museum of Art en het Carnegie Museum of Art in Pittsburgh.

Carl Rungius (1869^[1]–1959^[1]) schilderde grofwild uit Noord-Amerika. Hoewel hij vooral bekend is om zijn olieverfschilderijen, maakte hij ook droge-naaldetsen. Rond 1924^[1] moedigde men Rungius aan droge naald te verkennen om een groter publiek te bereiken. Bij deze techniek krast de kunstenaar een tekening in spiegelbeeld op een koperen plaat. De plaat wordt in zuur gelegd om de lijnen dieper te maken; dit proces wordt herhaald om lijnen van verschillende diepte te krijgen. De plaat wordt ingeïnkt, schoongeveegd en vervolgens op vochtig papier door een pers gehaald. Gereedschappen, waaronder droge-naaldnaalden die langs de groef een braam van metaal achterlaten, worden gebruikt om verschillende effecten te creëren. In zijn prenten paste Rungius modernistische ideeën over massa en vorm toe. Sommigen zien in zijn etsen de invloed van Dynamic Symmetry, een wiskundige benadering van compositie. Het National Museum of Wildlife Art bezit een complete collectie droge-naaldetsen van Rungius, waaronder Over the Pass.

Carl Rungius werkte vooral met olieverf en begon vaak met schetsen. Hij gebruikte daarvoor een schetsblok en potloden. Zijn favoriete drager was canvas met een middelgrove structuur, Fredrix Red Label. Mogelijk gebruikte hij ook hardboardpanelen van 1/8 inch (3 mm), voorbereid met twee lagen acrylgesso. Schetsblokken van papier met canvasstructuur waren een voordelige optie om te experimenteren. Om de consistentie van zijn verf aan te passen gebruikte Rungius zowel mediums als verdunners. Verdunners, zoals terpentijn of terpentine, verdampen snel en veranderen de chemische samenstelling van de verf niet. Mediums bevatten daarentegen oliën of vernissen die de chemische samenstelling van de verf veranderen. Een veelgebruikt medium kan worden gemaakt door lijnolie, damarvernis en terpentijn of terpentine te mengen. Hij gebruikte zuivere terpentijn. Rungius werkte met penselen en schildersmessen. Penselen blijven schoon en soepel als ze na elke schildersessie met water en zeep worden gereinigd. Een penselenwasmachine met roller en penseelreiniger kan worden gebruikt om penselen vooraf in het veld schoon te maken.

De directe artistieke invloed van Carl Rungius op latere kunstenaars is moeilijk vast te stellen. Sommige geleerden hebben overeenkomsten gezien tussen de Canadese Group of Seven en de Scandinavische schilderkunst. F.B. Housser wees in *A Canadian Art Movement* (1926^[1]) op die gelijkenis en schreef dat “het verhaal van de opkomst van de inheemse Scandinavische schilderschool klinkt als een echo van ons eigen verhaal”. Housser zei ook dat de Canadezen zich vrij op hun eigen land richtten en dat het wezenlijke verschil tussen de Canadese beweging en kunststromingen in andere landen was dat haar inspiratie uit het land zelf kwam. Hij erkende dat Scandinaviërs eveneens inspiratie uit het noorden haalden, maar stelde dat de Canadezen nauwelijks Scandinavische werken hadden gezien.

De artistieke ontwikkeling van Carl Rungius werd door verschillende invloeden gevormd. Het curriculum aan de Berlijnse academie, waar hij studeerde, bracht hem het belang van anatomische precisie bij. Zijn docent Paul Meyerheim was gespecialiseerd in het schilderen van dieren en legde waarschijnlijk de basis voor Rungius’ latere focus. Meyerheims invloed is zichtbaar in zijn vroege werk, waarin vaak huisdieren voorkomen. Rungius studeerde ook bij Wilhelm Simmler, die zijn vaardigheden in het afbeelden van dieren in hun natuurlijke omgeving verder aanscherpte. Deze academische ervaringen boden hem een stevige technische basis. Later in zijn loopbaan kwam hij in aanraking met het impressionisme, dat zijn gebruik van licht en kleur beïnvloedde. Hij omarmde de beweging echter nooit volledig en gaf de voorkeur aan een realistischere stijl. Ook zijn reizen in Noord-Amerika en zijn rechtstreekse observaties van wilde dieren speelden een belangrijke rol in de vorming van zijn artistieke visie.

Het is moeilijk één ‘beroemdste werk’ van Carl Rungius aan te wijzen, omdat populariteit subjectief en veranderlijk kan zijn. Hij is echter vooral bekend om zijn wildschilderijen, in het bijzonder van grofwild in de natuurlijke leefomgeving. Zijn schilderijen tonen vaak dieren als elanden, wapiti’s, beren en dikhoornschapen tegen de achtergrond van de Noord-Amerikaanse wildernis. Hij legde zowel de anatomische juistheid van de dieren als de schoonheid en het drama van hun omgeving vast. Hij bracht veel tijd in het veld door om zijn onderwerpen te bestuderen en schetsen en olieverfstudies te maken, die hij later in zijn atelier voor voltooide schilderijen gebruikte. Zonder specifieke verkoopcijfers of enquêtegegevens kan niet definitief worden vastgesteld welk werk het ‘beroemdst’ is. Zijn oeuvre als geheel heeft hem echter een plaats bezorgd als een van de belangrijkste natuurschilders van de 20e eeuw.

Carl Rungius (1869^[1]–1959^[1]) schilderde wilde dieren uit Noord-Amerika. Hoewel hij niet gemakkelijk in één categorie is onder te brengen, bevat zijn werk elementen van zowel het realisme als het impressionisme. Het realisme is zichtbaar in zijn nauwkeurige weergave van dieren in hun natuurlijke omgeving. Hij bestudeerde de anatomie van dieren en probeerde hun ware uiterlijk vast te leggen. Tegelijk zijn impressionistische kenmerken te zien in zijn gebruik van licht en kleur om sfeer en beweging op te roepen. Zijn penseelwerk is vaak los en hij richtte zich op vluchtige momenten in de natuur. Sommigen beschouwen hem als een vroege voorvechter van de natuurschilderkunst die latere generaties kunstenaars in dit genre beïnvloedde. Hij combineerde nauwkeurige observatie met artistieke interpretatie.

Carl Rungius (1869^[1]–1959^[1]) was een kunstenaar die bekendstond om zijn schilderijen van grofwild uit Noord-Amerika in hun natuurlijke omgeving. Hij werd in Duitsland geboren, maar emigreerde naar de Verenigde Staten, waar hij een vooraanstaand natuurschilder werd. Rungius studeerde aan de Berlijnse kunstacademie. Zijn belangstelling voor natuurschilderkunst ontwikkelde zich echter door eigen jachtervaringen en observaties van dieren in het wild. Hij reisde vaak naar onder meer Wyoming, de Canadese Rockies en Alaska om dieren als elanden, wapiti’s, beren en dikhoornschapen te schetsen en schilderen. Zijn werk wordt gekenmerkt door anatomische nauwkeurigheid, aandacht voor detail en dramatische composities. Op zijn schilderijen zijn dieren vaak in actie te zien, zoals een aanvallende elandstier of een jagende wolvenroedel. Hij wilde de geest en energie van wilde dieren in hun natuurlijke leefomgeving vastleggen. Zijn schilderijen waren tijdens zijn leven populair en worden nog steeds hoog gewaardeerd door verzamelaars van natuurschilderkunst.