Waar Anne Truitt te zien is

Het werk van Anne Truitt bevindt zich in tal van openbare collecties. Daaronder zijn instellingen in de Verenigde Staten, zoals het Smithsonian American^[2] Art Museum en de National Gallery of Art in Washington, D.C., en het Museum of Modern Art in New York. Andere Amerikaanse musea met haar werk zijn het Whitney Museum of American Art in New York, het Art Institute of Chicago, het Dallas Museum of Art en het Los Angeles County Museum of Art. Universiteitscollecties omvatten het Fogg Art Museum van Harvard University. Buiten de Verenigde Staten is werk van Truitt te zien in de Tate Gallery in Londen. Controleer vooraf de website van een museum om te zien welke werken daadwerkelijk te zien zijn; de opstelling van collecties verandert regelmatig. Ook worden periodiek grote tentoonstellingen van Truitts werk georganiseerd. Deze reizende tentoonstellingen bieden een andere kans om een omvangrijke groep werken te bekijken. Recente voorbeelden zijn de tentoonstelling uit 2017 in het Baltimore Museum of Art, die daarna naar de Menil Collection in Houston reisde.

Anne Truitt (1921^[2]–2004^[2]) is vooral bekend om haar minimalistische sculpturen, maar ze maakte ook verschillende prenten. Deze grafische werken bieden een ander perspectief op haar artistieke vragen en laten haar ideeën in twee dimensies zien. Haar prenten omvatten lithografieën: daarbij wordt een beeld op een vlakke steen of metalen plaat gemaakt en vervolgens met inkt op papier overgebracht. Deze techniek biedt een breed scala aan toonverschillen en texturen. Andere kunstenaars die veel met lithografie werkten zijn Henri-Georges Adam, Josef Albers, Alexander Calder, Marc Chagall, Ellsworth Kelly, Roy Lichtenstein en Joan Miró. Met grafiek kon Truitt kleur en vorm directer onderzoeken dan met beeldhouwkunst. Haar prenten bevatten vaak vereenvoudigde geometrische vormen en subtiele kleurverhoudingen, als weerspiegeling van haar belangstelling voor de wezenlijke elementen van de visuele ervaring.

Anne Truitt noemde uiteenlopende kunstenaars als vormende invloeden, vooral kunstenaars die ze tijdens haar studietijd had bestudeerd. Ze noemde het analytisch-kubistische werk van Braque en Picasso, ook uit hun latere perioden, als belangrijk. Ook het vroege werk van Kandinsky en Miró speelde een grote rol in haar artistieke ontwikkeling. Verder had ze belangstelling voor Matisse en Mondrian en bestudeerde ze de structuur van hun schilderijen tot in detail. Specifieke werken die ze bestudeerde zijn Matisse' *Blue Window* (1913), Miró's *Person Throwing a Stone at a Bird* (1926^[2]), Cezanne’s *Card Players* (1890-92) en de rastercomposities van Mondrian. Daarnaast onderzocht Truitt werk van Léger, renaissance- en quattrocentokunstenaars, oude meesters, Amerikaanse meesters en Afrikaanse kunst. Ze wilde zoveel mogelijk kunst in zich opnemen. Met tijdgenoten als Hans Hofmann en David Smith voelde Truitt bovendien een collegiale wedijver en wederzijdse aanmoediging.

Anne Truitt is vooral bekend om haar beschilderde minimalistische sculpturen, vaak eenvoudige geometrische vormen en in het bijzonder zuilen. Haar sculpturen onderzoeken kleur, ruimte en waarneming. Hoewel één 'beroemdste' werk moeilijk aan te wijzen is, zijn verschillende stukken bijzonder belangrijk. First Light (1963^[2]) is een vroeg voorbeeld van haar zuilsculpturen en bevat al veel kenmerken van haar latere werk. Een ander belangrijk werk is Piths (1969), dat haar belangstelling laat zien voor reeksen en subtiele kleurvariaties binnen een serie. Ook Spoke (1993) is een bekend beeldhouwwerk. Werk van Truitt bevindt zich in grote museumcollecties, waaronder die van het Museum of Modern Art in New York, de National Gallery of Art in Washington, D.C., en Tate Modern in Londen. Haar sculpturen worden nog altijd tentoongesteld en bestudeerd vanwege hun bijdrage aan de minimalistische kunst.

Anne Truitt (1921^[2]–2004^[2]) wordt vaak met het minimalisme geassocieerd, al is haar verhouding tot de stroming complex. Haar werk deelt kenmerken met minimalistische kunst, zoals eenvoudige geometrische vormen en nadruk op kleur, maar Truitt behield een eigen artistieke visie. Ze begon begin jaren 1960^[2] met beeldhouwen, ongeveer tegelijk met de opkomst van het minimalisme als dominante kracht in de kunstwereld. Net als minimalistische kunstenaars maakte ze beelden van industriële materialen, zoals multiplex, en reduceerde ze vormen tot basale gedaanten, meestal rechthoekige zuilen. Toch verschilde ze van veel minimalisten door haar nadruk op kleur. Ze bracht meerdere verflagen aan, waardoor subtiele verschillen in toon en textuur ontstonden. Ook verzette Truitt zich tegen de minimalistische neiging tot anonimiteit. Ze zag haar sculpturen als uitdrukkingen van persoonlijke ervaringen en emoties. In haar dagboeken en geschriften besprak ze het verband tussen haar kunst en haar leven, vooral haar ervaringen als vrouw en moeder. Hoewel haar werk enkele kenmerken van het minimalisme deelt, onderscheiden haar nadruk op kleur en persoonlijke expressie haar ervan.

Anne Truitt staat bekend om hoge, verticale zuilen van beschilderd hout. De oppervlakken zijn met de hand beschilderd in combinaties van tint en toonwaarde waaraan persoonlijke betekenissen verbonden zijn. Elke sculptuur wordt beschreven als het residu van een herinnering of een reeks herinneringen.