Waar Alexandre Benois te zien is

Alexandre Benois (1870^[1]-1960^[1]) was een productief kunstenaar, ontwerper en criticus. Musea met werk van hem zijn onder meer het Musée des Arts Décoratifs, het Musée du Louvre, het Musée d’Orsay en het Musée du Petit Palais, alle in Parijs. Andere Franse musea met werk van Benois zijn het Musée des Beaux-Arts in Nancy, het Musée des Beaux-Arts in Nantes en het Musée d’Art Moderne in Straatsburg. Buiten Frankrijk is werk van Benois mogelijk te zien in de Hermitage in Sint-Petersburg. Van 1918^[1] tot 1926 leidde Benois daar de schilderijengalerij. Hij maakte aquarellen, gouaches en pastels, en vanaf 1905 ook olieverfschilderijen. Tot zijn werk behoren de reeks *The Last Walks of Louis XIV* (1897-98) en de *Versailles Series* (1905-06). Ook maakte hij talrijke gezichten op het oude Sint-Petersburg en de voorsteden (1900-02). Verder ontwierp Benois meer dan zestig producties in Parijs, Londen, Milaan, New York en Wenen, waaronder meer dan twintig voor La Scala.

Alexandre Nikolayevich Benois (geboren in Sint-Petersburg in 1870^[1]; overleden in Parijs in 1960^[1]) was de jongste van negen zonen van een architectuuracademicus. Hij studeerde rechten en volgde ook kunstlessen. Ontevreden verliet hij die na vier maanden en begon hij te studeren bij zijn broer Albert, een academicus van de aquarelschilderkunst. Benois reisde veel door Europa. Vanaf 1892^[1] nam hij deel aan tentoonstellingen. Van 1895 tot 1899 beheerde hij de collectie van prinses Tenisheva. Hij was organisator en ideologisch leider van de vereniging Mir iskusstva (Kunstwereld) en initiatiefnemer van de kunsttijdschriften Mir iskusstva (Kunstwereld) en Khudozhestvenniye sokrovishcha Rossii (De kunstschatten van Rusland); het laatste redigeerde hij van 1901 tot 1903. Benois maakte aquarellen, gouaches en pastels. Vanaf 1905 werkte hij ook met olieverf en maakte hij reeksen als The Last Walks of Louis XIV (1897-98) en de Versailles Series (1905-06). Hij ontwierp publicaties, waaronder Pushkins The Queen of Spades en Bronze Horseman. Hij maakte tekeningen en sluitvignetten voor de tijdschriften The World of Art, The Art Treasures of Russia en Zolotoye runo (Het Gulden Vlies). In 1904 maakte hij een reeks tekeningen met de titel Toys, die als ansichtkaarten werden uitgegeven. Na 1926 woonde Benois in Parijs.

Alexandre Benois (1870^[1]-1960^[1]) is belangrijk als figuur die de Russische kunst met die van West-Europa verbond. Als lid van de beweging Mir Iskusstva was hij kritisch over artistiek individualisme en streefde hij naar een synthese van stijlen. Benois werd geboren in Sint-Petersburg en studeerde aan de Kunstacademie, maar was ontevreden over het onderwijs. Hij reisde veel en verbleef in Italië, Zwitserland, Spanje en Frankrijk. Hij was een van de organisatoren van de vereniging Mir Iskusstva en een initiatiefnemer van de kunsttijdschriften *Mir iskusstua* en *Khudozhestvenniye sokrovishcha Rossii*. Theaterwerk vormde een belangrijk deel van zijn loopbaan. Vanaf 1900^[1] werkte Benois als decorontwerper. In 1908 ontwierp hij kostuums en decors voor Sergei Diaghilevs Parijse productie van *Boris Godunov*. Later, van 1927 tot 1935, was hij de hoofdontwerper van Ida Rubinsteins gezelschap. Benois ontwierp meer dan zestig producties in steden als Parijs, Londen, Milaan en New York.

Alexandre Benois werkte met uiteenlopende media, waaronder aquarel, gouache, tempera en olieverf. Hij was ook decorontwerper; dat theaterwerk beïnvloedde zijn benadering van schilderkunst. Benois was verbonden met de beweging *Mir iskusstva*, die artistieke vrijheid bepleitte en individuele expressie waardeerde. Vaak combineerde hij media om bepaalde effecten te bereiken. Zo kon hij met wassingen in aquarel sfeer scheppen en daarna details toevoegen met gouache of tempera. In zijn stijl kwamen vaak historische thema’s en decors voor, die hij met veel aandacht voor details uitwerkte. Hij stond bekend om zijn vaardigheid in het weergeven van architectuur en kostuums. Zijn werk toont belangstelling voor kleur en licht; vaak gebruikte hij contrasterende kleuren om visuele spanning te creëren.

Alexandre Benois, geboren in Sint-Petersburg in 1870^[1], was de ideologische leider van de vereniging Mir Iskusstva en mede-redacteur van het tijdschrift. Hij begon ook andere kunsttijdschriften. Tot zijn collega’s in de groep behoorden Sergei Diaghilev en Lev Bakst; met hen deelde hij het besef dat de maatschappelijke en culturele waarden van hun tijd uiteenvielen. Benois verzette zich tegen individualisme en streefde in de kunst naar een synthetisch kader. Daarom raakte hij geïnteresseerd in theater en ballet en ontwierp hij kostuums en decors voor Diaghilevs Parijse productie van *Boris Godunov* uit 1908^[1]. Hij werkte mee aan talrijke ballet- en operavoorstellingen in het Westen. Hoewel Benois geen symbolist was zoals Konstantin Balmont, Zinaida Gippius, Dmitrii Merezhkovsky en Andrei Bely, deelde hij wel enkele centrale ideeën met hen. Hij reageerde tegen de sociaalpolitieke tendensen van de realistische kunst. Benois noemde Henri Matisse het nieuwe ‘Byzantinisme van onze tijd’ en merkte op dat ‘een hele school van kunstenaars in Sint-Petersburg’ Matisse volgde.

De artistieke ontwikkeling van Alexandre Benois werd door verschillende factoren bepaald. Zijn oudere broer Albert, academicus van de aquarelschilderkunst, begeleidde zijn vroege praktijk. Benois reisde ook veel: hij bezocht Italië, Zwitserland en Spanje in 1890^[1] en 1894 en werkte in Parijs, Versailles en Normandië van 1896 tot 1898 en van 1905 tot 1907. Door deze reizen maakte hij kennis met uiteenlopende artistieke stijlen en tradities. In 1898 richtte Benois mede de vereniging Mir iskusstva (Kunstwereld) op en werd hij mederedacteur van het tijdschrift. Hoewel hij niet op dezelfde manier symbolist was als sommige van zijn geestverwanten, zoals Konstantin Balmont, deelde hij enkele kernideeën met hen. Daartoe behoorden toewijding aan vroegere culturen, vooral het Frankrijk van de zeventiende eeuw, en afwijzing van de sociaalpolitieke tendensen in realistische kunst. Benois was geïnteresseerd in theater en ballet en ontwierp kostuums en decors voor Sergei Diaghilevs productie van *Boris Godunov* in Parijs in 1908. Hij ontwierp meer dan zestig producties in Parijs, Londen en elders.

Alexandre Benois (1870^[1]-1960^[1]) was een Russische kunstenaar, kunstcriticus, historicus en decorontwerper. Hij was lid van de vereniging Mir Iskusstva en redacteur van het tijdschrift. Hoewel hij veel schilderijen, illustraties en teksten maakte, is hij misschien het bekendst om zijn theaterwerk. Benois ontwierp decors en kostuums voor talrijke balletten en opera’s in Rusland en daarbuiten. Zijn bekendste theaterwerk is waarschijnlijk Igor Stravinsky’s ballet *Petrouchka* (1911^[1]), waarvoor Benois het libretto schreef en aan de regie meewerkte. Andere belangrijke balletproducties zijn *Les Sylphides* (1909) en *Giselle* (1910). Van 1927 tot 1935 was hij hoofdontwerper van Ida Rubinsteins gezelschap en ontwierp hij meer dan zestig producties in steden als Parijs, Londen, Milaan en Wenen. Ook ontwierp hij ruim twintig producties voor La Scala, waar zijn zoon Nikolaï productieleider was.

Alexandre Benois, geboren in 1870^[1] in Sint-Petersburg, richtte in 1898^[1] mede de beweging Mir Iskusstva op. Hoewel hij niet op dezelfde manier symbolist was als sommige medestanders, deelde hij enkele van hun kernideeën: zoeken naar een samenhangende stijl, esthetische toewijding aan culturen uit het verleden (vooral het Frankrijk van de 17e eeuw) en afwijzing van de sociaal-politieke tendensen van realistische kunst. Zijn geschriften kunnen als symbolistische verklaringen worden gelezen. Hij aanvaardde de ‘nieuwe kunst’ echter langzaam, zoals blijkt uit zijn afkeuring van het cubo-futurisme. Mir Iskusstva was geen avant-gardistische of radicale groep. Ondanks hun afkeer van de realisten waren leden als Benois, Lev Bakst en Konstantin Somov traditionalisten die niet klaar waren voor de latere verworvenheden van de neoprimitivisten en cubo-futuristen. Toch bereidde Mir Iskusstva de weg voor vooruitstrevende elementen in de Russische kunst. Hun opvattingen waren opvallend onafhankelijk van externe functies; een beginsel dat een tweede generatie kunstenaars van Mir Iskusstva, zoals Sergei Chekhonin, voortzette. Benois stierf in 1960^[1] in Parijs.