Waar Albert Aublet te zien is

Werk van Albert Aublet is te zien in verschillende musea en galerieën. Daaronder zijn het Musée des Beaux-Arts in Nantes en Dijon, en het Musée Crozatier in Le Puy. Kunst van Aublet bevindt zich ook in de collecties van het Musée des Beaux-Arts in Lille, het Musée des Beaux-Arts Jules Chéret in Nice en het Musée des Beaux-Arts in Orléans. In Parijs zijn zijn werken te zien in het Musée des Arts Décoratifs, het Musée d’Orsay en het Musée du Petit Palais. Andere locaties zijn het Musée Saint-Denis in Reims, het Musée des Beaux-Arts in Rouen en het Musée d’Art et d’Industrie in Saint-Étienne. Verder bezit het Musée des Augustins in Toulouse werk van hem. In deze musea kunt u Aublets oeuvre bekijken.

Bij het bekijken van prenten van Albert Aublet is enige basiskennis van grafiek nuttig. Een originele prent is als prent ontworpen en uitsluitend als zodanig gemaakt. Elke afdruk in de oplage is een origineel, vervaardigd met een speciaal daarvoor gemaakte plaat, steen, zeef of blok. De kunstenaar inkt en drukt elke prent afzonderlijk; grafiek is een medium met meerdere originelen. De kunstenaar bepaalt het aantal afdrukken in de oplage. Door ze opeenvolgend te nummeren wordt de omvang bijgehouden; 12/25 betekent bijvoorbeeld afdruk 12 van een oplage van 25. Het nummeren van prenten is een relatief recente gewoonte. Vroege prenten waren niet genummerd of gesigneerd; soms signeerde de kunstenaar de plaat of steen in plaats van elke afzonderlijke afdruk. Een reproductie heeft niets te maken met een originele prent: zij kopieert een kunstwerk dat oorspronkelijk in een ander medium, zoals schilderkunst of aquarel, is gemaakt. Reproducties worden doorgaans fotomechanisch vervaardigd. Nummering en signering veranderen niets aan het karakter ervan: het blijft een reproductie, geen originele prent. Prenten worden vaak ingedeeld als kunstenaarsproeven, letterproeven, presentatieproeven, proeven vóór de letters en kunstenaarsproeven met remarques.

Albert Aublet (1851^[1]-1938^[1]) was een Franse kunstenaar die in uiteenlopende genres werkte. Hij is bekend om zijn portretten, genrestukken en verbeeldingen van historische gebeurtenissen. Zijn schilderijen kenmerken zich vaak door aandacht voor detail, een verfijnd kleurenpalet en elegantie. Hoewel Aublet minder bekend is dan sommige tijdgenoten, zijn zijn werken om verschillende redenen van belang. Ze bieden inzicht in de artistieke smaak en culturele waarden van het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw. Zijn schilderijen geven een indruk van het leven van de hogere klassen, met hun vrijetijdsbesteding, sociale bijeenkomsten en huiselijke omgeving. In zijn historische schilderijen weerspiegelen de heersende opvattingen over het verleden zich vaak in een idealisering of romantisering van gebeurtenissen en figuren. Zijn bijdrage aan de Franse kunst verdient verdere bestudering.

Albert Aublet (1851^[1]-1938^[1]) was een Franse schilder. Hij wordt vooral herinnerd omdat hij in 1905^[1] naar Tunesië verhuisde en er een paleis kocht.

Over de specifieke technieken van Albert Aublet is weinig bekend. Wel kunnen we de bredere artistieke context van zijn tijd bespreken. In de 17e en 18e eeuw werden Franse schildertechnieken sterk beïnvloed door Italiaanse methoden. Verhandelingen uit die periode, zoals De La Fontaines Académie de la peinture (1679), beschrijven pigmentmengsels voor olieverf, fresco, pastel en miniatuurschilderkunst. Voor de voorbereiding van het doek werd het opgespannen, met puimsteen gladgemaakt, met lijm ingestreken en van een dubbele grondering voorzien. De eerste laag werd met rauwe omber en roodbruin gekleurd en met een mes uitgesmeerd; voor de tweede gebruikte men loodwit met een beetje koolstofzwart voor een grijze tint. Tegen het einde van de 19e eeuw weken sommige kunstenaars af van traditionele methoden. Jean Dubuffet gebruikte bijvoorbeeld ongewone materialen als cement, teer, grind en zelfs vlindervleugels in zijn schilderijen. Hij combineerde deze elementen met een dikke pasta van lichtgekleurde olieverf, as, zand en steenkoolstof, aangebracht met een spatel. Deze aanpak weerspiegelt een afwijzing van conventionele technieken ten gunste van spontaner en primitiever geachte uitdrukkingsvormen.

De artistieke invloed van Albert Aublet is niet goed gedocumenteerd. Toch zijn enkele verbanden met tijdgenoten te leggen. Zijn belangstelling voor monumentale en decoratieve schilderkunst vertoont overeenkomsten met het werk van Henri Martin, die in 1889^[1] het neo-impressionisme omarmde en combineerde met idealistische thema’s, zoals ook Puvis de Chavannes deed. Aublets academische opleiding en klassieke stijl kunnen bovendien hebben aangesloten bij kunstenaars als Paul Ranson, die aan de École des Arts Décoratifs en de Académie Julian studeerde. Deze instellingen stimuleerden de vereniging van beeldende en decoratieve kunst. Aublets deelname aan de Société des Artistes Français wijst ook op een band met gevestigde kunstenaarskringen, waarin invloeden konden worden uitgewisseld.

Zonder specifieke biografische informatie over de artistieke opleiding van Aublet is het moeilijk om personen aan te wijzen die zijn stijl rechtstreeks vormden. Wel kunnen we mogelijke invloeden afleiden uit de bredere artistieke omgeving. Aan het einde van de 19e eeuw kwam het postimpressionisme op, met kunstenaars als van Gogh, Gauguin en Toulouse-Lautrec. Zij namen afstand van de beschrijvende functie van kleur, een verschuiving die velen beïnvloedde. Tegelijkertijd won het symbolisme terrein en beïnvloedde het schilders met literaire en vaak exotische onderwerpen. Gustave Moreau, leermeester van vele fauvistische schilders, propageerde een rijk versierde stijl die schrijvers en kunstenaars aansprak. Ook Pierre Puvis de Chavannes, bewonderd om zijn kalme mythologische onderwerpen en toewijding aan muurschilderkunst, kan een invloed zijn geweest. Aublets belangstelling voor decoratief werk kan de tijdgeest weerspiegelen, waarin kunstenaars de verbinding tussen beeldende en decoratieve kunst onderzochten. Zonder meer informatie blijven dit mogelijke invloeden uit de context en geen bevestigde persoonlijke verbanden.

Albert Aublet wordt verbonden met het oriëntalisme, dat in Frankrijk gedurende de 19e eeuw en daarna populair was. De stroming werd gevoed door de Franse koloniale expansie en de fascinatie voor het Midden-Oosten, Noord-Afrika en in mindere mate andere delen van Azië. Verschillende factoren droegen bij aan de opkomst van het oriëntalisme in de Franse kunst, waaronder Napoleons veldtocht in Egypte (1798-1801^[1]) en de Griekse onafhankelijkheidsstrijd in de jaren 1820. Deze gebeurtenissen wekten in Frankrijk belangstelling voor de regio. Kunstenaars als Eugène Delacroix, Théodore Chassériau en Horace Vernet reisden erheen op zoek naar inspiratie, authentieke kostuums en decors. Vernet reisde bijvoorbeeld in 1839 naar Egypte, Syrië en Turkije om materiaal voor Bijbelse taferelen te verzamelen. Oriëntalistische schilderijen toonden vaak een geïdealiseerd, soms geromantiseerd beeld van het Oosten. Ze spraken een Europees publiek aan dat wilde ontsnappen aan de geïndustrialiseerde samenleving. Het exotische karakter van de regio’s, met hun ‘overdadige exotiek, wreedheid en sensualiteit’, was voor velen onweerstaanbaar. In 1893^[1] werd de Société des Peintres Orientalistes opgericht, met Jean-Léon Gérôme als erevoorzitter; daarmee bereikte deze langlopende artistieke stroming haar hoogtepunt.