Waar Achille Devéria te zien is

Werk van Achille Devéria is wereldwijd op verschillende plaatsen te zien. In Frankrijk wordt het bewaard in de Bibliothèque Nationale en het Musée du Louvre in Parijs en het Musée Condé in Chantilly. Amerikaanse collecties zijn het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art, het Minneapolis Institute of Arts en het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida. Ook de Art Gallery of Ontario in Toronto bezit werk. In het Verenigd Koninkrijk zijn stukken te vinden in het Victoria & Albert Museum in Londen, het Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum in Londen, de Manchester Art Gallery en de National Museums of Scotland in Edinburgh.

Achille Devéria (1800^[1]-1857^[1]) was een Franse schilder en graficus, bekend om zijn lithografieën en portretten. Zijn prenten bieden inzicht in het artistieke en sociale milieu van Frankrijk in de 19e eeuw. Bij het bekijken ervan zijn enkele basisbegrippen van grafiek nuttig. Een ‘vintage print’ is een foto die is afgedrukt rond de tijd dat het negatief werd gemaakt. Een ‘periodeafdruk’ is gemaakt binnen ongeveer tien tot vijftien jaar na de oorspronkelijke opname. Latere drukken heten ‘oude’ afdrukken; recente afdrukken van het oorspronkelijke negatief heten ‘modern’ of ‘hedendaags’. Een ‘originele prent’ is door de kunstenaar zelf of onder diens directe toezicht gemaakt. Devéria maakte prenten met uiteenlopende technieken, waaronder lithografie, die betrekkelijk grote oplagen mogelijk maakte. Het aantal afdrukken beïnvloedt de waarde, net als de staat van de prent. Verbleking, foxing (bruine vlekjes) en beschadigingen kunnen de aantrekkelijkheid en prijs verminderen.

Achille Devéria (1800^[1]–1857^[1]) was een Franse schilder en lithograaf, bekend om portretten en genrestukken. Vooral in de jaren 1820^[1] en 1830 was hij succesvol tijdens de romantiek. Zijn werk toont de sociale gebruiken, mode en kunstsmaak van zijn tijd. Zijn portretten legden bekende personen vast; zijn genrestukken tonen het dagelijks leven, vaak met sentimentele of romantische thema’s. Ze documenteren de Franse samenleving van de 19e eeuw. Zijn lithografieën werden breed verspreid en hielpen de romantische esthetiek populair maken. Daardoor werd kunst toegankelijker en groeide de beeldcultuur. Hoewel zijn reputatie later in de 19e eeuw enigszins afnam, erkent recent onderzoek zijn bijdrage aan de Franse romantiek en zijn vaardigheid als tekenaar en prentmaker. Zijn werk wordt nu gewaardeerd om historische en artistieke kwaliteiten.

De artistieke verbanden van Achille Devéria zijn complex. Hij maakte deel uit van een breed kunstnetwerk en zijn invloed was niet altijd rechtstreeks. Leerlingen van Jacques-Louis David bepaalden de neoclassicistische school in het begin van de jaren 1800^[1]. De belangrijkste was J.-A.-D. Ingres, die grote invloed had op de historieschilderkunst. Ingres’ succes maakte zijn werk tot vertrekpunt voor ‘troubadourschilders’, die middeleeuwse en renaissanceonderwerpen behandelden. In het midden van de jaren 1800^[1] was Ingres ook het bewonderde voorbeeld voor een tweede golf van neoclassicisme. Verschillende leerlingen vertaalden zijn nadruk op lijn en vorm naar het neoclassicisme van het Tweede Keizerrijk, onder wie zijn leerling Amaury-Duval. Ingres’ aandacht voor esthetische en lichamelijke schoonheid beïnvloedde jongere kunstenaars uit de Restauratieperiode en het Tweede Keizerrijk onder Napoleon III. Daartoe behoorden Joseph-Désiré Court, Thomas Couture, Adolphe-William Bouguereau en Paul Baudry. Ingres’ taferelen in harems en seraglios beïnvloedden oriëntalisten als Horace Vernet, Alexandre Cabanel en Paul Delaroche.

Achille Devéria leefde in een periode waarin artistieke idealen veranderden. De gevestigde Académie des Beaux-Arts zag ‘genie’ vooral in de afwerking van een schilderij; onafhankelijke kunstenaars ontwikkelden een nieuwer idee van originaliteit dat al in de voorbereidende fase zichtbaar werd. Verschillende figuren boden alternatieven voor de exclusieve nadruk op de Prix de Rome. Charles Gleyre, met leerlingen als Monet, Renoir, Sisley en Bazille, en Thomas Couture, Manets leermeester, waren zulke alternatieven. Couture moedigde snelle, spontane werkwijzen aan en bracht Manet zijn liefde voor de oude meesters bij. Andere opties waren het open atelier van Suisse en de Académie Julian. Horace Lecoq de Boisbaudran bood van 1841^[1] tot 1869 een andere tekenopleiding en ontwikkelde een methode van tekenen uit het geheugen die originaliteit stimuleerde. Eugène Delacroix gold als onafhankelijke kunstenaar; jongere kunstenaars bewonderden zijn expressieve kleur en krachtige penseelvoering. Hij stichtte geen eigen school, maar was belangrijk voor onafhankelijke kunstenaars, vooral de impressionisten.

Achille Devéria (1800^[1]–1857^[1]) was een Franse romantische schilder en prentmaker, vooral bekend om lithografieën en portretten. Zijn vroege werk omvatte genrestukken en historische onderwerpen. Hij werd geroemd om zijn portretten van prominente tijdgenoten, waarin hij hun persoonlijkheid en karakter vastlegde in plaats van alleen een realistische gelijkenis. Als lithograaf beheerste hij een techniek waarmee meerdere originele afdrukken van één steen of metalen plaat konden worden gemaakt. Hij gebruikte lithografie om eigen composities en werk van anderen te reproduceren, zodat kunst toegankelijker werd voor een groter publiek. Hij gaf ook kunstonderwijs en exposeerde in de Parijse Salon. Hoewel zijn stijl veranderde, bleef hij verbonden met de romantiek, die emotie, verbeelding en individualisme benadrukte.

Achille Devéria staat bekend om zijn portretten en illustraties. Charles Baudelaire prees zijn portretten omdat ze de zeden en esthetiek van zijn tijd vastlegden. De editie van Goethes Faust die Devéria in 1828^[1] illustreerde, was een van zijn meest bewonderde opdrachten.

Achille Devéria werkte in de romantische stijl en blonk uit in de vignetvorm die de romantische boekproductie domineerde.