Waar Aaron Siskind te zien is

Werk van Aaron Siskind is in verschillende vooraanstaande collecties te zien. In New York kunt u terecht bij het Metropolitan Museum of Art, het Museum of Modern Art, het Solomon R. Guggenheim Museum en het Whitney Museum of American^[1] Art. Andere locaties zijn de Yale University Art Gallery in New Haven, het Philadelphia Museum of Art en het Carnegie Museum of Art in Pittsburgh. Ook de National Gallery of Art en het National Museum of American Art in Washington, DC, bezitten werk van hem. Deze musea bieden gelegenheid Siskinds bijdrage aan de fotografie te bestuderen, vooral zijn abstract-expressionistische stijl. Elke instelling biedt een eigen context om zijn werk, naast dat van andere belangrijke kunstenaars en stromingen, te waarderen.

Aaron Siskind (1903^[1]–1991^[1]) was een Amerikaanse fotograaf wiens werk aansloeg bij abstract-expressionistische schilders, nog voordat fotografie breed in galeries werd geaccepteerd. Hij was verbonden aan de Charles Egan Gallery, waar ook kunstenaars als de Kooning, Joseph Cornell, Franz Kline en Philip Guston exposeerden. Siskind fotografeerde vaak verweerde oppervlakken en borden. Hij maakte van alledaagse taferelen abstracte composities. Critici als Elaine de Kooning, Harold Rosenberg en Thomas Hess, die vooral over schilderkunst schreven, reageerden positief op zijn aanpak. Siskind wilde foto's maken die zelfstandige objecten waren, met een eigen orde, los van de veranderlijke en wanordelijke wereld. Het Center for Creative Photography bezit een belangrijke collectie van zijn werk, waaronder meer dan 870 hoogwaardige afdrukken. Het Aaron Siskind Archive omvat zijn persoonlijke papieren, foto's, audiovisueel materiaal en memorabilia uit ongeveer 1925^[1] tot 1991. Dit materiaal biedt inzicht in zijn loopbaan, correspondentie en betrokkenheid bij organisaties als de Photo League.

Aaron Siskind, geboren in 1903^[1], begon in het begin van de jaren 1930^[1] een camera te gebruiken. Aanvankelijk werkte hij in New York als documentairefotograaf. In 1932 sloot hij zich aan bij de Film and Photo League en woonde hij lezingen en discussies bij. Zijn fotografie verschoof naar abstractie. Hij fotografeerde vaak verweerde oppervlakken en borden en vond in alledaagse taferelen een abstract spel van vormen. Deze beelden spraken abstract-expressionistische schilders aan. Siskind wilde foto's maken die nieuwe, complete en zelfstandige objecten waren. Hij zag fotografie als een beeldtaal die metaforen en symbolen kon overbrengen. Hij liet zich inspireren door schrijvers als Marcel Proust, James Joyce, T. S. Eliot en William Blake. In 1954 maakte Siskind *Terrors and Pleasures of Levitation*, een serie geïnspireerd op duikers in Lake Michigan. Hij legde hun lichamen in de lucht vast en onderzocht thema's als vrijheid en lichtheid. Siskind verkende uiteenlopende genres, van architectuurfotografie en stillevens tot sociale documentaire en abstractie.

Het is moeilijk één werk aan te wijzen als Aaron Siskinds ‘beroemdste’. Hij maakte een omvangrijk oeuvre aan foto's en zijn reputatie berust op meerdere series uit verschillende decennia. In de jaren 1930^[1] begon Siskind als sociaal-documentair fotograaf bij de New York Photo League. Zijn serie Harlem Document (1932–1940^[1]) is een belangrijk voorbeeld van dit vroege werk. Rond 1940 verschoof zijn stijl naar abstractie. Hij begon details als afbladderende verf, graffiti en gescheurde affiches op muren van dichtbij te fotograferen. Deze beelden, vaak zonder context, veranderen oppervlakken in abstracte composities. Siskind bleef deze stijl verkennen in series als Pleasures and Terrors of Levitation (1954–1961) en Homage to Franz Kline (jaren 1970). In dit latere werk raakte het beeld nog verder los van zijn oorsprong; vorm en textuur kwamen centraal te staan.

Aaron Siskind (1903^[1]–1991^[1]) was een Amerikaanse fotograaf wiens werk verband houdt met zowel abstract expressionisme als surrealisme. Hoewel hij in de jaren 1930^[1] in New York als documentair fotograaf begon, raakte hij meer geïnteresseerd in fotografie als beeldtaal die metaforen en dromen kon uitdrukken. Critici waren soms verbaasd over zijn benadering en zagen zijn foto’s als werk van een abstract-expressionistische schilder in plaats van zijn eigen fotografische stijl te onderzoeken. In de jaren 1940 vond hij inspiratie en aanmoediging bij de abstract-expressionistische gemeenschap in New York. Het is echter enigszins beperkend zijn beelden te zien als eenvoudige abstracties van voorwerpen uit de werkelijkheid. Zijn voornaamste belangstelling was niet abstractie: hij zocht een poëtische taal die ervaring en herinnering, zien en verrassing kon verbinden. Hij wilde alledaagse voorwerpen met onbekende symbolen verbinden. Zijn werk werd getoond in de Charles Egan Gallery, waar abstract-expressionistische schilders als de Kooning, Joseph Cornell, Franz Kline en Philip Guston vertegenwoordigd waren.

Aaron Siskind staat bekend om fotografie die verschoof van sociale documentatie naar abstracte beelden van alledaagse oppervlakken. Zijn werk werd naast dat van abstract-expressionistische schilders tentoongesteld en serieus genomen door kunstcritici als Harold Rosenberg.

De stijl van Aaron Siskind ontwikkelde zich van sociale documentairefotografie naar abstracte fotografie. Hij fotografeerde afbladderende verf, gescheurde affiches en verweerde muren en presenteerde die als vlakke, zelfstandige objecten, los van de alledaagse wereld.