James Tissot

Hij groeide op in de havenstad Nantes, als zoon van een hoedenmaker en een kleermaakster. Het beroep van zijn moeder is zichtbaar in zijn schilderijen: niemand in de negentiende-eeuwse kunst gaf stoffen, kant, linten en de snit van een mouw met meer aandacht weer dan Tissot. Hij studeerde in Parijs bij Hippolyte Flandrin en exposeerde vanaf 1859 op de Salon, waarbij hij al snel van middeleeuwse onderwerpen overschakelde op het moderne leven.

Hij vocht in de Frans-Duitse Oorlog en werd in verband gebracht met de Parijse Commune van 1871, al blijft de omvang van zijn betrokkenheid onduidelijk. Wel staat vast dat hij Parijs na de Bloedige Week haastig verliet en in Londen terechtkwam. Daar maakten zijn gedetailleerde schilderijen van de victoriaanse samenleving hem binnen enkele jaren rijk. De Engelsen hielden van zijn werk omdat het hen liet zien zoals zij gezien wilden worden: goed gekleed, met vrije tijd en enigszins mysterieus. De seksuele spanning in veel van zijn composities, de blikken die mannen en vrouwen wisselen binnen de strenge regels van victoriaanse fatsoenlijkheid, is altijd aanwezig en nooit expliciet.

Hij tekende karikaturen voor Vanity Fair onder het pseudoniem Coide. Hij was ook een gedreven verzamelaar van Japanse kunst. De invloed van Japanse composities en textielpatronen loopt naast de Europese traditie door zijn werk.

In Londen begon hij een relatie met Kathleen Newton, een Ierse vrouw die zijn vaste model en levensgezellin werd tot haar dood aan tuberculose in 1882. Na haar dood keerde hij terug naar Parijs. Zijn laatste jaren besteedde hij aan een monumentale reeks van 350 gouaches over het leven van Christus, gebaseerd op onderzoeksreizen naar het Midden-Oosten.