Eugeniusz Eibisch

Eugeniusz Eibisch staat bekend om zijn schilderijen van portretten, stillevens en ook landschappen.

Eugeniusz Eibisch (1896–1987) was een Poolse schilder, colorist en hoogleraar kunst. Hoewel hij tijdens zijn lange loopbaan veel schilderijen, prenten en tekeningen maakte, wordt geen enkel werk algemeen als zijn ‘beroemdste’ beschouwd. Hij schilderde vaak stillevens, portretten en naakten. Hij staat bekend om zijn kleurgebruik, een erfenis van zijn tijd in Parijs. Tijdens zijn loopbaan bewoog Eibisch zich tussen Polen en Frankrijk. Hij studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in Krakau en reisde in 1924 naar Parijs, waar hij kennismaakte met moderne schilderkunst. In 1937 keerde hij terug naar Krakau om les te geven aan de academie. Na de Tweede Wereldoorlog doceerde hij aan de Academie voor Schone Kunsten in Warschau. Ook was hij hoogleraar en rector aan de Academie voor Schone Kunsten in Krakau. Door zijn gevarieerde oeuvre en zijn werk in zowel Polen als Frankrijk is het moeilijk één werk aan te wijzen dat alle andere overtreft.

Eugeniusz Eibisch (1896–1987) was een Poolse kunstenaar die schilderde, tekende en grafiek maakte. Na 1945 nam de vraag naar affiches in Polen toe. Veel kunstenaars, onder wie schilders en grafici, gingen om economische redenen affiches ontwerpen. Zij brachten hun eigen artistieke aanpak naar het medium. Poolse kunstacademies hechtten in die tijd evenveel belang aan schilderen, tekenen en ontwerpen voor studenten affichekunst. Studenten moesten alle grafische technieken oefenen. Drukkerijen waren echter vaak slecht uitgerust en moderne technologie was beperkt beschikbaar. Daardoor richtten kunstenaars zich op traditionele grafische methoden en zochten ze naar manieren om die nieuw leven in te blazen. In de jaren 1970 gingen kunstenaars hun affiches vaker signeren om hun individualiteit te tonen. Grafiek en grafisch ontwerp raakten nauwer met elkaar verweven. Technieken als linoleumsnede, zeefdruk en foto-offset werden in beide vakgebieden gebruikt. Hechte vriendschappen en wederzijdse beïnvloeding tussen kunstenaars werden gebruikelijk.

Eugeniusz Eibisch' loopbaan valt in een complexe periode van artistieke verandering. Aan het einde van de 19e eeuw kwam het modernisme op, een benadering waarbij kunstenaars de gevoeligheden van hun tijd probeerden vast te leggen door de kunst zelf kritisch te onderzoeken. Modernisme is een brede term voor verschillende stromingen, waaronder impressionisme, postimpressionisme en symbolisme. Op het impressionisme, dat sommige geleerden terugvoeren op de Romeinse kunst, volgde een reactie die wel met byzantinisme is vergeleken. Die reactie hield een bewuste verschuiving in de weergavevormen in. Het werk van Paul Cezanne houdt bijvoorbeeld verband met zowel symbolisme als impressionisme. Sommige critici menen dat Cezannes genie onbewust was. Zijn kunst is op uiteenlopende manieren geïnterpreteerd. De wisselwerking tussen Cezanne en zijn critici raakt aan het algemene vraagstuk van het modernisme: een dialectiek tussen techniek en originaliteit.

Een volledig overzicht van de technieken van Eugeniusz Eibisch is moeilijk te geven, maar verwante werkwijzen bieden enig inzicht. Kunstenaars die met glas werken, gebruiken soms zandstralen. Daarbij worden sjablonen aangebracht op geflasht glas (ondoorzichtig glas met een dunne laag van een andere kleur). Vervolgens wordt zand op het glas geblazen, zodat onbedekte delen worden uitgeslepen tot reliëf. Met twee sneden in het sjabloon en twee zandstraalbehandelingen kunnen grijstinten op een zwart oppervlak worden gemaakt. Ook kunnen glaskleuren worden aangebracht en in een oven ingebrand om ze permanent te maken. Bij schilderijen kan technisch onderzoek optische microscopie, microchemische tests en emissiespectroanalyse combineren om pigmenten te analyseren. Met dunnelaagchromatografie, infraroodspectroscopie en microchemische tests kan het gebruikte medium worden vastgesteld.

Eugeniusz Eibisch werd op 15 augustus 1900 in Biala, Polen, geboren. Hij stierf in 1987 op 87-jarige leeftijd. In 1913 verhuisde Eibisch naar de Verenigde Staten en vestigde zich in New York. Hij volgde openbaar onderwijs en een tekenles aan Stuyvesant High School. Van 1920 tot 1923 studeerde hij Engels aan Columbia University in New York. In die tijd begon zijn samenwerking met Lee Gatch. In 1923 bracht hij zijn eerste van vele zomers door in Provincetown, Massachusetts. Van 1923 tot 1925 studeerde hij aan de National Academy of Design in New York bij Ivan D. Olinsky en Charles Hawthorne. In 1924 studeerde hij in Provincetown bij Ross Moffett, die hem aan Karl Knaths voorstelde. Van 1935 tot 1941 werkte Eibisch op de easel division van het WPA Federal Art Project in New York. In 1928 werd hij Amerikaans staatsburger.

Werk van Eugeniusz Eibisch is op verschillende plaatsen te zien. In de Verenigde Staten bezitten onder meer het Los Angeles County Museum of Art (LACMA) en het Metropolitan Museum of Art in New York werk van hem. Ook is zijn werk te vinden in het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art in New York, het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond en het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach. In het Verenigd Koninkrijk zijn Brighton Museum & Art Gallery, Manchester Art Gallery en het Victoria & Albert Museum in Londen belangrijke instellingen. Ook het National Museums of Scotland, Royal Museum in Edinburgh bezit werk. Andere Europese musea zijn de Neue Galerie am Landesmuseum Joanneum in Graz, Oostenrijk, en de Narodni Galerie in Praag.

Eugeniusz Eibisch kwam uit Polen. De Poolse adel, of szlachta, ontwikkelde een eigen cultuur die bekendstaat als sarmatisme. Deze traditie omvatte een geconstrueerde mythologie waarin de szlachta werd voorgesteld als afstammeling van Iraanse krijgers, en zo werd onderscheiden van de rest van de Poolse bevolking. De sarmatische ideologie omvatte oosters aandoende kleding, zoals Aziatisch ogende gewaden met splitmouwen of bontranden, gedragen over tunieken met lange mouwen. Ook Poolse kromzwaarden in oosterse stijl hoorden bij deze klederdracht. In de 17e eeuw werd deze mengvorm van Turkse en Aziatische invloeden gezien als nationale klederdracht, vooral onder militairen en bij koninklijke ceremonies. Tijdens de Slag bij Wenen in 1683 droeg koning Jan III Sobieski Poolse troepen zelfs op strocockades te dragen, zodat hun Europese bondgenoten hen konden herkennen en niet voor Turken zouden aanzien.

Specifieke kunstenaars die rechtstreeks door Eugeniusz Eibisch zijn beïnvloed, zijn moeilijk aan te wijzen. Het expressionisme, de bredere stroming waartoe Eibisch behoorde, had internationaal bereik. Zo werd het Poolse expressionisme beïnvloed door de Duitse cultuur en vertoonde het overeenkomsten met William Blake, Dostoevsky en enkele Poolse romantici. Stanislaw Przybyszewski, Jan Kasprowicz en Waclaw Berent waren initiatiefnemers van het Poolse expressionisme. De nadruk op subjectiviteit en creativiteit is kenmerkend voor romantisch-modernistische tendensen. De stroming hield niet op na het ‘expressionistische decennium’: haar methoden en stijlmiddelen bleven bestaan en ontwikkelden zich verder. Expressionistische poëzie liet sporen na in de prosodie van veel literaturen, terwijl de dramaturgie en toneeltechnieken moderne schrijvers blijven beïnvloeden. Walter Gropius introduceerde kubistische ruimtelijke waarneming in de architectuur en beïnvloedde Oskar Schlemmer en László Moholy-Nagy. De klanken van Schönberg en Béla Bartók weerklonken in de expressionistische muziek en beïnvloedden de moderne compositie.

Eugeniusz Eibisch (1896–1987) was een Poolse schilder, bekend om zijn coloristische aanpak. Zijn artistieke ontwikkeling werd gevormd door verschillende figuren en stromingen. In het begin nam Eibisch lessen over van Poolse kunstenaars. Een belangrijke invloed was Józef Pankiewicz, een vooraanstaand vertegenwoordiger van het Poolse impressionisme en professor aan de Academie voor Schone Kunsten in Krakau, waar Eibisch studeerde. Pankiewicz bracht zijn leerlingen waardering voor kleur en licht bij. Ook het Franse postimpressionisme speelde een rol in Eibisch' vorming. De schilderijen van Pierre Bonnard en Paul Cézanne lieten zien hoe kleur expressief en niet alleen weergavend kon worden gebruikt. Deze kunstenaars voedden Eibisch' ontwikkeling naar een subjectiever, emotioneler kleurgebruik. Later werd Eibisch zelf een invloedrijk docent. Van 1945 tot 1969 leidde hij de afdeling schilderkunst aan de Academie voor Schone Kunsten in Krakau.

Eugeniusz Eibisch (1896–1987) was een Poolse schilder, colorist en docent. Hij staat bekend om zijn stillevens en figuratieve schilderijen, vaak in postimpressionistische stijl. Hij werd geboren in Lubaczów en studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in Krakau bij Józef Pankiewicz, een vooraanstaand vertegenwoordiger van het Poolse colorisme. Deze stroming kreeg in het interbellum in Polen bekendheid en legde de nadruk op kleur en licht om sfeer en emotie te scheppen. Eibisch' werk weerspiegelt dat accent, met aandacht voor harmonieuze kleurverhoudingen. Na zijn studie reisde hij naar Parijs, waar hij verder werd beïnvloed door het Franse modernisme. Later keerde hij terug naar Polen en werd hij jarenlang professor aan de Academie voor Schone Kunsten in Krakau. Als docent had hij veel invloed op generaties Poolse schilders. Zijn werk is te vinden in museale collecties in heel Polen.

Eugeniusz Eibisch (1896–1987) was een Poolse schilder en colorist. Hij wordt herinnerd om zijn bijdrage aan de Poolse kunst van de 20e eeuw, met name zijn onderzoek naar kleur en vorm. Hoewel sommige critici de blijvende artistieke waarde van moderne kunst ter discussie hebben gesteld, onderscheidt Eibisch zich doordat hij zich richtte op schilderkunstige prestaties, niet op sociale conflicten of schandalen. Sommigen stellen dat moderne kunst de persoonlijkheid en het programma van de kunstenaar te sterk benadrukt, ten koste van tekenvaardigheid, clair-obscur en kleur. Eibisch bleef echter verbonden met deze traditionele artistieke waarden. Zijn werk vertegenwoordigt een bepaalde benadering, die artistieke vaardigheid en een zorgvuldige weergave van de echte wereld waardeerde. Dat staat tegenover kunst die alleen een teken is van de persoonlijkheid van de kunstenaar, of een vernieuwende daad zonder uitwerking op het doek. Toen sommige kunstenaars certificaten van vernieuwing verkochten in plaats van schilderijen, bleef Eibisch toegewijd aan schilderen als concrete activiteit.