Eduardo Nery

Eduardo Nery staat bekend om zijn schilderijen en openbare installaties in de traditie van de geometrische abstractie, beïnvloed door Op Art. Hij paste zijn beeldtaal toe op architectonische schaal en maakte azulejo-tegelpanelen, gebrandschilderd glas en openbare muurschilderingen, waarvan veel vaste onderdelen van Lissabon en Portugal werden.

Het is moeilijk één werk aan te wijzen als Eduardo Nery's beroemdste. Hij was een productief kunstenaar en werkte in verschillende media, waaronder schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur. Nery is bekend om zijn werk met *azulejos* (keramische tegels), waarmee hij vaak grootschalige openbare kunstinstallaties maakte. Deze tegelwerken bevatten geregeld geometrische patronen en onderzoeken kleur en licht. Enkele van zijn herkenbaarste werken zijn de installaties in metrostation Campo Grande in Lissabon. Ook op andere terreinen maakte hij belangrijk werk, waaronder zijn verkenningen van Op Art en kinetische kunst in de jaren 1960^[1]. Hoewel één werk moeilijk uit te lichten is, hebben Nery's voortdurende vernieuwing en de integratie van kunst in openbare ruimten zijn plaats in de Portugese kunstgeschiedenis verzekerd. Zijn uiteenlopende oeuvre, niet één afzonderlijke creatie, maakt hem tot een belangrijke figuur.

Eduardo Nery (1938^[1]–2013^[1]) was een Portugese kunstenaar die bekendstond om geometrische abstractie en in uiteenlopende media werkte. Bij het bekijken van Nery's prenten helpt het enkele basisprincipes van de grafiek te begrijpen. Een originele prent wordt als prent bedacht en uitsluitend als prent gemaakt; meestal verschijnt zij in een genummerde oplage en is elke afdruk door de kunstenaar ondertekend. De prenten worden gemaakt vanaf een speciaal daarvoor vervaardigde plaat, steen, zeef of blok. Elke afdruk wordt afzonderlijk geïnkt en gedrukt, waardoor grafiek een 'meervoudig origineel' is. De kunstenaar bepaalt de omvang van de oplage. De nummering (bijvoorbeeld 12/25) geeft het aantal afdrukken aan; hier is het exemplaar nummer 12 uit een oplage van 25. Een reproductie is een kopie van een kunstwerk dat oorspronkelijk in een ander medium is gemaakt, zoals een schilderij of aquarel. Reproducties worden doorgaans met fotomechanische methoden vervaardigd. Een reproductie wordt geen originele prent doordat zij is genummerd en ondertekend. De bedoeling van de kunstenaar maakt het onderscheid. Bij de gebruikelijke ondertekening en nummering van oplagen staat het oplagenummer linksonder in de marge, de titel in het midden en de handtekening rechts.

Eduardo Nery wordt geassocieerd met Op Art, ook bekend als optische of retinale kunst. Deze stroming, die deels voortkwam uit De Stijl en Concrete Art, draait om het scheppen van illusies en optische effecten. Op Art-kunstenaars gebruiken geometrische vormen, vaak met sterke kleuren of zwart-wit. Door lijnen en herhaalde vormen precies te rangschikken, ontstaan optische effecten waardoor stilstaande beelden lijken te bewegen. Op Art kreeg in 1955^[1] vaart met de tentoonstelling *Le Mouvement* in Galerie Denise René in Parijs. Tien jaar later maakte *The Responsive Eye* in het Museum of Modern Art in New York de stijl nog bekender. Sommige critici deden haar echter af als oppervlakkig. Op Art wordt soms gezien als een extreme kunstvorm die kunst onderwerpt aan de macht van de wetenschap en emotionele expressie verruilt voor wetenschappelijke onpersoonlijkheid.

Eduardo Nery (1938^[1]–2013^[1]) onderzocht gedurende zijn loopbaan uiteenlopende technieken en materialen. Hij is vooral bekend om zijn keramiek en de tegelpanelen waarin hij kunst met architectuur verbond. Die panelen hadden vaak geometrische patronen en onderzochten de wisselwerking van licht en schaduw. Ook experimenteerde Nery met fotografie als middel voor documentatie én artistieke expressie. Soms verwerkte hij collage-elementen in zijn foto's, waardoor de grenzen tussen fotografie en andere kunstvormen vervaagden. Naast keramiek en fotografie maakte hij schilderijen en tekeningen. Zijn schilderijen tonen vaak belangstelling voor kleurentheorie en optische effecten. Ook maakte hij sculpturen, vaak van materialen als glas en metaal. Zijn multidisciplinaire aanpak weerspiegelt zijn wens om artistieke conventies te verruimen en nieuwe mogelijkheden te onderzoeken. Zijn uiteenlopende productie laat zich moeilijk categoriseren, maar toont een blijvende belangstelling voor geometrie, licht en de relatie tussen kunst en omgeving.

Eduardo Nery (1938^[1]–2013^[1]) was een Portugese kunstenaar die bekendstond om Op Art en kinetische kunst. Deze stijlen scheppen optische illusies en een indruk van beweging. Op Art gebruikt geometrische vormen en sterke kleuren of zwart-wit in nauwkeurige ordeningen. Daardoor lijkt het stilstaande beeld te bewegen, groter of kleiner te worden. Nery onderzocht deze ideeën met uiteenlopende media, waaronder schilderkunst, beeldhouwkunst en installatiekunst. Hij verwerkte vaak wiskundige systemen in zijn werk, zodat kijkers actief hun waarneming van ruimte en vorm moesten onderzoeken. Zijn kunst vertoont overeenkomsten met het werk van Victor Vasarely en Bridget Riley, vroege kunstenaars binnen de Op Art-beweging.

Eduardo Nery werd in 1938^[1] geboren in Lissabon, Portugal. Hij staat bekend om zijn werk in uiteenlopende media, waaronder schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur. In de jaren 1950^[1] begon hij zijn artistieke loopbaan en verwierf hij al snel erkenning voor zijn vernieuwende benadering van geometrische abstractie. In zijn vroege werk verwerkte hij geregeld elementen van Pop Art en Op Art en onderzocht hij de relatie tussen kunst en technologie. In de jaren 1960 experimenteerde Nery met nieuwe materialen en technieken, waaronder neonverlichting en spiegelende oppervlakken. Hij begon ook grootschalige openbare kunstinstallaties te maken, vaak in samenwerking met architecten en ontwerpers. Hij bleef werken en exposeren tot zijn dood in 2013^[1].

Werk van Eduardo Nery is in verschillende musea te zien. In zijn geboorteland Portugal bezit het Museu Calouste Gulbenkian in Lissabon werk van Nery. Andere Europese musea zijn het Museo Art Nouveau y Art Deco (Salamanca, Spanje), het Museu d’Art Modern (Barcelona, Spanje), het Musée d’Art et d’Industrie (Roubaix, Frankrijk), het Musée de l’Ecole de Nancy (Nancy, Frankrijk) en het Musée des Arts Décoratifs (Parijs, Frankrijk). In België is zijn kunst te zien in het Brangwyn Museum (Brugge) en het Clockarium Museum (Brussel). Britse musea zijn onder meer het Bakelite Museum (Williton), Brighton Museum & Art Gallery (Brighton), het Geffrye Museum (Londen), Manchester Art Gallery (Manchester), National Museums of Scotland (Edinburgh), Victoria & Albert Museum (Londen), Towneley Hall Art Gallery (Burnley), Fitzwilliam Museum (Cambridge), National Museum of Wales (Cardiff), National Gallery of Scotland en Scottish National Gallery of Modern Art (Edinburgh), Burrell Collection (Glasgow), Jersey Museum and Art Gallery (St Helier) en Leeds City Art Gallery (Leeds).

Eduardo Nery werd in 1938^[1] geboren in Figueira da Foz, Portugal. Hij is bekend als Portugese kunstenaar, al bereikte zijn werk een internationaal publiek. Nery studeerde aan de Escola Superior de Belas Artes in Lissabon en volgde daar tussen 1957^[1] en 1961 schilderopleidingen. Ook studeerde hij scenografie. Van 1961 tot 1963 verbleef hij in Parijs als beursstudent van de Gulbenkian Foundation. Zijn werk omvat schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur. Nery onderzocht geometrische abstractie en werkte met keramische tegels voor grootschalige openbare kunstinstallaties. Die zijn op verschillende plekken in Portugal te zien, zoals bij metrostation Campo Grande in Lissabon. Nery stierf in 2013^[1] in Lissabon. Zijn loopbaan besloeg meerdere decennia en zijn werk bevindt zich in openbare en particuliere collecties.

Het is moeilijk kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Eduardo Nery (1938^[1]–2013^[1]) zijn beïnvloed. De beschikbare literatuur bespreekt zijn invloed op andere kunstenaars niet. Eén bron vermeldt dat David Hockneys belangstelling voor stillevens hem in de jaren 1970^[1] tot een buitenstaander maakte. In die periode volgden de meeste Californische kunstenaars nieuwe kunstpraktijken waarin weinig ruimte was voor stillevens. De periode van ongeveer 1968 tot 1981 wordt de 'pluralistische tijd' genoemd, omdat kunstenaars veel mogelijkheden hadden, zoals minimalisme, patroon-schilderkunst, systemische abstractie, vezelkunst, lichtkunst, land art, proceskunst, conceptuele kunst, performancekunst, installatiekunst, video- en politieke kunst. Een andere bron merkt op dat fictieve strategieën die sommige kunstenaars bedachten zeer invloedrijk zijn gebleken voor veel jongere Franse kunstenaars. Die onderzochten verder het onderscheid tussen kunst en werkelijkheid door samengestelde beelden van echte gebeurtenissen te maken die in hun uiteindelijke vorm als fictie overkomen.

Als student liet Eduardo Nery zich inspireren door het surrealisme, Francis Bacon en Hieronymus Bosch. Ook bewonderde hij Michelangelo en barokkunstenaars. Pablo Picasso was zijn idool. Nery waardeerde Picassos vermogen om het werk van andere kunstenaars in zich op te nemen, te vangen en er een persoonlijk karakter aan te geven. Als tijdgenoten die hem beïnvloedden noemde hij ook Robert Rauschenberg, Jasper Johns, Cy Twombly en Joseph Beuys. Vooral Rauschenberg beïnvloedde hem door de manier waarop hij voorwerpen verbond met schilderkunst, illusie en werkelijkheid, en door zijn spontane materiaalgebruik. Later verdiepte Nery zich in oudere Europese abstracte kunst, zoals het kubisme, Piet Mondriaan en Paul Klee. Hij waardeerde Klee omdat diens werk niet louter formalistisch was, maar kunst, werkelijkheid en symboliek op verschillende niveaus behandelde. Nery wilde dat zijn kunst een brede uitspraak deed en meer omvatte dan alleen het schilderij. Hij wilde verbonden blijven met het verleden en tegelijk persoonlijke kunst maken, waarin hij op eigen voorwaarden naar oudere kunst kon verwijzen.

Eduardo Nery (1938^[1]–2013^[1]) was een Portugese kunstenaar die vooral bekendstond om geometrische abstractie en openbare kunstinstallaties. Hij werkte in diverse media, waaronder schilderkunst, beeldhouwkunst, keramiek en grafiek. Nery studeerde aan de Escola Superior de Belas Artes in Lissabon en werd daar beïnvloed door de Europese avant-gardestromingen van het midden van de 20e eeuw. Hij raakte verbonden met een groep Portugese kunstenaars die kunst in het dagelijks leven wilden integreren. Dat leidde tot zijn belangstelling voor kunst in openbare ruimten. In zijn openbare projecten gebruikte hij vaak azulejos (keramische tegels), een traditionele Portugese kunstvorm, die hij verwerkte in moderne abstracte ontwerpen. Deze tegelinstallaties zijn op verschillende plekken in Portugal te zien, onder meer bij metrostation Campo Grande in Lissabon. Zijn werk onderzoekt vaak ruimte, licht en beweging en weerspiegelt zijn belangstelling voor waarneming en optische effecten. Hij exposeerde veel in Portugal en internationaal.