Eduard Veith

Eduard Veith staat bekend om zijn allegorische en mythologische schilderijen. Hij maakte plafondschilderingen en decoratieve programma’s voor openbare gebouwen in Wenen.

Het is lastig één ‘beroemdste werk’ van Eduard Veith aan te wijzen, omdat zijn bekendheid meer berust op zijn bredere bijdragen aan de toegepaste kunst en het onderwijs dan op één specifiek, algemeen bekend werk. Veith was actief in Wenen tijdens een periode van artistieke verandering en droeg belangrijk bij aan de ontwikkeling van de Oostenrijkse jugendstil (art nouveau). Hij is bekend om zijn decoratieve werk, waaronder ontwerpen voor affiches, ansichtkaarten en andere grafische kunst. Die ontwerpen waren in hun tijd populair en invloedrijk, maar zijn minder bekend dan sommige schilderijen en beelden. Sommige bronnen noemen schilderijen van Gustav Klimt, zoals *The Kiss* (1907–08), *Judith I* (1901) en *Adele Bloch-Bauer* (1907), als belangrijke werken uit dezelfde periode. Deze zijn echter niet van Veith.

Eduard Veith werd geassocieerd met de art-nouveaubeweging, die van de jaren 1890 tot het begin van de jaren 1900 bijzonder populair was. In Duitsland heette deze stroming ook jugendstil en ze liet zich inspireren door de natuur, waaronder planten, dieren en de vrouwelijke vorm. Art nouveau kenmerkt zich door lange, vloeiende lijnen en krommingen. Kunstenaars pasten deze elementen toe in grafische en decoratieve kunst, architectuur, interieurontwerp, sieraden, textiel en keramiek. De stijl staat bekend om elegantie, energie en precisie. De Parijse Exposition van 1900 kondigde de komst van art nouveau aan. Voorbeelden zijn de ingangen van Hector Guimards Parijse metro, met hun krullende smeedijzer. De beweging putte ook inspiratie uit islamitische architecturale arabesken. De biologische illustraties van Ernst Haeckel en Japanse kunst beïnvloedden de stijl eveneens.

Eduard Veith (1856–1925) was een Oostenrijkse kunstenaar die wordt geassocieerd met art nouveau, in Duitsland ook jugendstil genoemd. In deze stijl pasten kunstenaars hun vaardigheden toe op grafische en decoratieve kunst en maakten ze patronen en beelden geïnspireerd door de natuur. Art nouveau omvatte architectuur, interieurontwerp, sieraden, textielontwerp en keramiek. Anton Seder, schilder, beeldhouwer en architect, werd directeur van de School of Arts and Crafts in Straatsburg. Hij had een voorliefde voor symmetrische lijnen en ruim bemeten vormen met gebogen bladeren, ranken en bloemblaadjes. Soms voegde Seder een speels accent toe in karikaturen op voorwerpen. De overvloed aan lampen, kroonluchters, servies, theepotten, sieraden en smeedijzer typeerde de rijke ontwerpen van Seder en andere kunstenaars die de art-nouveaustijl bij een enthousiast publiek introduceerden.

Eduard Veith was een Oostenrijkse schilder, illustrator en graficus; hij werd geboren in 1856 en stierf in 1925. Hij staat bekend om historische schilderijen, portretten en decoratief werk. Veith studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in Wenen. Hij begon zijn carrière met het maken van decoraties voor Weense theaters. Hij kreeg verschillende opdrachten voor plafondschilderingen en muurschilderingen in openbare gebouwen en privéwoningen. Ook maakte hij illustraties voor boeken en tijdschriften. Zijn werk was vaak geïnspireerd door historische gebeurtenissen en figuren; hij verwierf erkenning om zijn vermogen dramatische momenten vast te leggen. Zijn oeuvre weerspiegelt het artistieke klimaat van Wenen rond de eeuwwisseling. Hij was lid van het kunstenaarsgenootschap Wiener Künstlerhaus. Zijn werk werd tijdens zijn leven veelvuldig tentoongesteld en droeg bij aan het culturele leven in Wenen.

Het is lastig precies te bepalen waar werk van Eduard Veith te zien is. Verschillende musea bezitten echter collecties art deco en verwante stijlen, waar mogelijk ook werk van hem tussen zit. Relevante musea zijn het Los Angeles County Museum of Art (LACMA) en het Metropolitan Museum of Art in New York. Denk ook aan het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art in New York en het Royal Ontario Museum in Toronto. Andere mogelijkheden zijn het Virginia Museum of Fine Arts, het Wolfsonian van Florida International University en verschillende musea in het Verenigd Koninkrijk: het Bakelite Museum, Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum, Manchester Art Gallery, National Museums of Scotland en het Victoria & Albert Museum.

De specifieke invloed van Eduard Veith op andere kunstenaars is moeilijk vast te stellen. De kunstwereld aan het einde van de 19e eeuw werd echter sterk beïnvloed door het Franse impressionisme, met name door Claude Monet. Kunstenaars gingen daar op verschillende manieren mee om. Sommigen, zoals Emilie Mediz-Pelikan en Theodor von Hörmann, bestudeerden het impressionisme rechtstreeks en pasten de technieken voor kleur en licht aan hun eigen stijl aan. Hörmann onderzocht bijvoorbeeld systematisch de effecten van verschillende lichtomstandigheden. Sommige schilderijen van Mediz-Pelikan benaderen die van Monet. Anderen namen Monets ideeën over via kunstenaarsnetwerken en tentoonstellingen. Johan Victor Kramer, die van 1888 tot 1890 in Parijs woonde, maakte bijvoorbeeld schilderijen die lijken op Monets tuinschilderijen. De schilderijen van Rudolf Junk van de Attersee tonen de invloed van Monets reeks over de Houses of Parliament. Oskar Kokoschka kan aan Monets Londense reeks hebben gedacht bij zijn schilderijen van Dresden. De invloed van Frans Hals en Rembrandt is zichtbaar in het werk van kunstenaars uit de kring van Leibl, van Gogh, Slevogt en, in mindere mate, Paul Cézanne, Max Beckmann en Chaïm Soutine.

Het is lastig precies te zeggen wie Eduard Veith beïnvloedde. Sommige bronnen uit die periode geven wel inzicht. De Nederlandse architect, ontwerper en schrijver Hendrik Petrus Berlage noemde verschillende invloeden. H. P. de Groot was volgens Berlage de bron van zijn proportiesysteem. De Groot verwees op zijn beurt naar Viollet-le-Duc, Mathias Roriczer en Georg Gottfried Dehio. Hij noemde ook August Thierschs essay over de Sankt Elisabethkirche in Marburg. Berlage verwees naar natuur, oudheid en geometrie en verbond oervormen, antieke architectuur en toekomstige architectuur. Volgens hem had ‘eenheid in verscheidenheid’ sociale, politieke en historische gevolgen en verbond die de gebouwde vorm met natie, stad en bestuur. De Weense architect Otto Wagner verdedigde een eenvoudige geometrische structuur. Veel studenten aan de Weense academie werden zijn volgelingen en ontwikkelden de Weense Secessionarchitectuur en decoratieve stijl. De Weense kunstenaarskringen waren volop in discussie over de voor- en nadelen van ornament.

Eduard Veith was een Oostenrijkse schilder die in 1858 in Wenen werd geboren. Hij maakte allegorische en mythologische schilderijen voor openbare gebouwen tijdens de decoratievekunstbeweging rond de Secession.

Eduard Veith (1856–1925) was een Oostenrijkse kunstenaar, illustrator en ontwerper die wordt geassocieerd met de Wiener Secession en art nouveau. Zijn werk verscheen in kunsttijdschriften als *Ver Sacrum*. Hij maakte affiches, ansichtkaarten en ander grafisch werk, en ontwierp ook glas-in-loodramen. Zijn hedendaagse belang komt voort uit zijn bijdrage aan de beeldtaal van de late 19e en vroege 20e eeuw. Zijn elegante, decoratieve stijl vertegenwoordigt de esthetische gevoeligheden van die tijd. Art nouveau wilde nieuwe vormen scheppen voor de behoeften van de moderne samenleving. Tentoonstellingen en prenten hielpen de beweging zich snel te verspreiden. Haar uitgangspunten en idealen bleven gedurende de 20e eeuw zichtbaar in moderne kunst en vormgeving. Zijn beelden geven inzicht in het culturele en artistieke klimaat van Wenen rond de eeuwwisseling.

Eduard Veith hield in zijn kunst vast aan een traditionele academische benadering. Hij paste klassieke onderwerpen toe op moderne architectonische interieurs.

Eduard Veith werd in 1858 in Oostenrijk geboren. Hij stierf in 1925, op 67-jarige leeftijd.