Christian Boltanski

• 

  Institut Valencià d'Art Modern

  Valencia, Spanje

  1 werken

  di–zo 10:00–19:00, gesloten maandagen

  MuseumgegevensKaart

Plan je bezoek om werk van Christian Boltanski te zien →

• Waar staat Christian Boltanski om bekend?+

  Christian Boltanski staat bekend om installaties en archiefwerk met bezittingen, foto’s en herinneringen van anderen. Zijn kunst onderzoekt dood en sterfelijkheid, vaak met grootschalige installaties.
• Wat is het beroemdste werk van Christian Boltanski?+

  Hoewel het moeilijk is één ‘beroemdste’ werk aan te wijzen, staat Christian Boltanski bekend om installaties over herinnering en verlies, vaak met foto’s. In zijn vroege loopbaan maakte hij films; zijn eerste openbare tentoonstelling was in 1968^[2] in een Parijse bioscoop. Tussen 1969 en 1973 maakte hij korte films over de grens tussen fictie en werkelijkheid. In *L’Homme qui tousse* (1969) is een personage bedekt met slijk en bloed. Van 1970 tot 1984 gebruikte Boltanski fotografie, vaak met autobiografische verwijzingen. Later liet hij beelden van zichzelf achterwege en stelde hij het idee van het heilige centraal. In 1985 werden herinneringen aan het verleden, en in het bijzonder verwijzingen naar naziconcentratiekampen, een centraal thema. Installaties als *Reserve of Dead Swiss* (1990) gebruiken foto’s uit overlijdensberichten, samen met koekblikken en elektrische lampen, om leven, dood en herinnering op te roepen. Het werk schept een religieuze sfeer. Boltanski maakte ook schaduwsculpturen van restmateriaal en ruimtes vol kleding, waarin hij dezelfde thema’s onderzocht.
• Wat moet ik weten over de prints van Christian Boltanski?+

  Christian Boltanski (1944^[2]–2021^[2]) was een Franse kunstenaar die bekendstond om installatiekunst en fotografie. Prenten vormden een kleiner, maar nog steeds belangrijk deel van zijn oeuvre. Ze sluiten vaak aan bij zijn grotere thema’s: herinnering, verlies, kindertijd en identiteit. Boltanski gebruikte bij zijn grafiek vaak fotografische technieken en verwerkte gevonden foto’s of beelden uit zijn eigen archief. Vaak zijn die bewust onscherp, aangetast of anderszins bewerkt om de kwetsbaarheid en onbetrouwbaarheid van herinneringen op te roepen. Veel van zijn prenten zijn fotogravures, een techniek die het beeld een zachte tonale kwaliteit geeft. Ook gebruikte hij zeefdruk en andere technieken voor uiteenlopende effecten. Boltanski combineerde beelden vaak met tekst, wat een extra betekenislaag toevoegde. De teksten zijn meestal eenvoudige zinnen of namen en benadrukken identiteit en herinnering. Zijn prenten verschenen vaak in series, als echo van de seriële opbouw van zijn installaties. Zo kon hij verschillende kanten van één thema in meerdere werken onderzoeken. Hoewel Boltanski vooral bekendstaat om zijn grootschalige installaties, bieden zijn prenten een intiemere manier om met zijn kunst in contact te komen.
• Tot welke stijl of stroming behoorde Christian Boltanski?+

  De kunst van Christian Boltanski laat zich moeilijk in een categorie onderbrengen, hoewel ze kenmerken van verschillende bewegingen deelt. Boltanski werd in 1944^[2] in Parijs geboren en begon aan het einde van de jaren 1960^[2] kunst te maken. Zijn vroege werk bestond uit geënsceneerde autobiografische verhalen. Hij wordt vaak met conceptuele kunst geassocieerd, die ideeën en betekenis boven traditionele esthetiek stelt. In zijn installaties verwerkt hij vaak gevonden foto’s, persoonlijke documenten en alledaagse voorwerpen. Die elementen roepen herinnering, verlies en het verstrijken van de tijd op, centrale thema’s van het conceptualisme. Sommige critici brengen hem in verband met Arte Povera, een Italiaanse beweging die eenvoudige, gemakkelijk verkrijgbare materialen gebruikte. Boltanski’s gebruik van afgedankte kleding, roestige metalen dozen en gedempt licht sluit aan bij de esthetiek van Arte Povera. Beide onderzoeken kwetsbaarheid en de menselijke conditie. Boltanski’s eigen benadering onderscheidt hem echter. Zijn kunst is diep persoonlijk en verkent universele thema’s via individuele verhalen. Hij schept emotioneel geladen omgevingen die bezoekers uitnodigen na te denken over hun eigen herinneringen en sterfelijkheid.
• Welke technieken of materialen gebruikte Christian Boltanski?+

  Christian Boltanski, geboren in Parijs in 1944^[2], gebruikte in zijn kunst uiteenlopende technieken en materialen. Zijn vroege werk omvatte film; zijn eerste openbare tentoonstelling vond in mei 1968^[2] plaats in een Parijse bioscoop. Tussen 1969 en 1973 maakte hij korte films waarin hij de grens tussen fictie en werkelijkheid onderzocht. In een daarvan, *L’Homme qui tousse* (1969), kwam een personage voor dat onder het slijk en bloed zat. Van 1970 tot 1984 verkende Boltanski fotografie, vaak met gewone vormen en autobiografische verwijzingen. Later liet hij zelfbeelden achter zich en richtte hij zich op het begrip van het heilige. Vanaf 1985 verwezen zijn installaties vaak naar herinneringen aan het verleden en rechtstreeks naar naziconcentratiekampen. Boltanski maakte ook ‘schaduwsculpturen’ van restmaterialen, verlicht met kaarsen. Hij staat bekend om het gebruik van foto’s, metalen koekblikken en elektrische lampen in grootschalige installaties die krachtige gevoelens van leven en dood oproepen.
• Waar stond Christian Boltanski om bekend?+

  Christian Boltanski, geboren in Parijs in 1944^[2], staat bekend om installatiekunst, fotografie en film. Zijn eerste openbare tentoonstelling vond in 1968^[2] plaats in een Parijse bioscoop. Tussen 1968 en 1976 maakte hij korte films die de grens tussen fictie en werkelijkheid vervaagden. In een daarvan, *L’Homme qui tousse* (1969), zit een personage onder de modder en hoest en braakt het bloed. Van 1970 tot 1984 onderzocht Boltanski de fotografie, vaak met autobiografische verwijzingen. Geleidelijk liet hij zelfbeelden los en stelde hij een gevoel van het heilige centraal, dat met de reeks *Monument* in 1985 naar voren kwam. Herinneringen aan een begraven verleden, met verwijzingen naar nazi-concentratiekampen, werden een centraal thema. Zijn grootschalige installaties roepen krachtige gevoelens van leven en dood op. Een installatie, *Reserve of Dead Swiss* (1990), bestaat uit metalen biscuitblikken en slecht verlichte zwart-witfoto’s uit overlijdensberichten. Andere werken zijn glazen vitrines met jeugdherinneringen en schaduwsculpturen van afvalmateriaal, verlicht met kaarsen.
• Wanneer leefde en werkte Christian Boltanski?+

  Christian Boltanski werd in 1944^[2] in Parijs geboren. Zijn eerste openbare tentoonstelling vond in mei 1968^[2] plaats in een Parijse bioscoop. Van 1968 tot 1976 maakte Boltanski korte films over de grens tussen fictie en werkelijkheid. In zijn film *L’Homme qui tousse* (*The Coughing Man*) uit 1969 zit een personage onder de modder en wordt het door hoesten en braken met bloed bespat. Van 1970, het jaar van zijn tentoonstelling in het ARC Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris, tot 1984, het jaar van zijn overzichtstentoonstelling in het Centre Georges Pompidou, onderzocht hij de fotografie. Geleidelijk liet hij zelfbeelden los om het idee van het heilige centraal te stellen; dat kwam naar voren in de reeks *Monument* uit 1985. Zijn werk raakt vaak aan herinneringen aan een begraven verleden, met directe verwijzingen naar nazi-concentratiekampen. Boltanski bleef installaties maken op ongebruikelijke plekken.
• Waar kan ik het werk van Christian Boltanski zien?+

  De kunst van Christian Boltanski is in veel landen tentoongesteld en maakt deel uit van talrijke openbare collecties. In Frankrijk is zijn werk te zien in het Musée National d’Art Moderne van het Centre Pompidou in Parijs. Andere Europese musea zijn het Van Abbemuseum in Eindhoven, het Kunstmuseum Liechtenstein in Vaduz en Moderna Museet in Stockholm. In Noord-Amerika is Boltanski vertegenwoordigd in de collecties van het Museum of Modern Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art en het Art Institute of Chicago. Zijn werk is ook in Australië te vinden, bijvoorbeeld in het Museum of Contemporary Art Australia in Sydney. Boltanski maakte eveneens locatiegebonden installaties. Archives des Suisses Morts (1990^[2]) bevindt zich in Kaiseraugst, Zwitserland. The Missing House (1990), aanvankelijk een tijdelijke installatie, werd later permanent in Berlijn geplaatst.
• Waar kwam Christian Boltanski vandaan?+

  Christian Boltanski werd in 1944^[2] in Parijs geboren, kort na de Bevrijding. Zijn eerste openbare tentoonstelling, *La vie impossible de Christian Boltanski*, vond in 1968^[2] plaats in een Parijse bioscoop. Tussen 1969 en 1973 maakte Boltanski korte films. Een daarvan, *L’Homme qui tousse* (1969), toont een zittend personage onder de modder en bespat met bloed. Van 1970 tot 1984, het jaar van zijn overzichtstentoonstelling in het Centre Georges Pompidou, onderzocht hij de fotografie. Geleidelijk liet hij zelfbeelden los om het idee van het heilige centraal te stellen; dat kwam naar voren in de reeks *Monument* uit 1985. Herinneringen aan een begraven verleden, met directe verwijzingen naar nazi-concentratiekampen, werden een centraal thema. Een grootschalige installatie bestaat uit twee muren met metalen biscuitblikken en zwart-witfoto’s uit overlijdensberichten in een lokale krant, verlicht met elektrische lampen.
• Wie werd door Christian Boltanski beïnvloed?+

  Christian Boltanski, geboren in Parijs in 1944^[2], staat bekend om installaties en fotografisch werk over herinnering en dood. Zijn kunst roept krachtige gevoelens op die verband houden met leven en sterfelijkheid. Zijn eerste openbare tentoonstelling vond in mei 1968^[2] plaats in een Parijse bioscoop. Tussen 1968 en 1976 maakte hij korte films waarin hij de grens tussen fictie en werkelijkheid onderzocht. Zijn film *L'Homme qui tousse* uit 1969 is geïnterpreteerd als beïnvloed door Boris Vians toneelstuk *Les Bâtisseurs d'Empire*. Het stuk hekelt het theater van het absurde; in Boltanski’s film verschijnt een personage dat lijkt op de Schmurz, een hybride wezen uit Vians stuk. Zijn werk raakt aan wat onuitgesproken blijft door rouw en afwezigheid. Door zijn stijl, medium en onderwerpen geldt Boltanski als een van de meest geprezen kunstenaars van zijn tijd. Zijn invloed is zichtbaar bij kunstenaars die herinnering, subjectiviteit en de psychologische effecten van film en theater onderzoeken.
• Wie beïnvloedde Christian Boltanski?+

  Het is moeilijk specifieke invloeden op Christian Boltanski vast te stellen, maar er zijn algemene verbanden te leggen. De kunst van veel moderne en hedendaagse kunstenaars is gevormd door spirituele interesses. Opvallend veel kunstenaars, vooral uit de periode na de Tweede Wereldoorlog, hadden een rooms-katholieke achtergrond. Hun spirituele onderdompeling in hun jeugd, samen met de esthetische sfeer van het katholicisme, lijkt bijzonder vormend te zijn geweest voor kinderen met artistieke aanleg. Sommige docenten in atelierkunst merken op dat kunststudenten vaak leren hun werk binnen een formalistische traditie te plaatsen. Die aanpak gaat er vaak van uit dat serieuze hedendaagse kunst alles wat sentimenteel wordt gevonden, zoals spirituele invloeden, moet vermijden. Toch hebben veel vooraanstaande kunstenaars spirituele verkenningen in hun werk geïntegreerd, wat erop wijst dat zulke invloeden een belangrijk onderdeel van artistieke ontwikkeling kunnen zijn.
• Wie was Christian Boltanski?+

  Christian Boltanski (geboren in 1944^[2] in Parijs) was een Franse kunstenaar, bekend om zijn installaties en fotografisch werk. Zijn eerste openbare tentoonstelling vond in mei 1968^[2] plaats in een Parijse bioscoop. Tussen 1969 en 1973 maakte Boltanski korte films; daarnaast draaide zijn vroege loopbaan om fotografie, installatie, performance, mail art en experimentele film. Van 1970 tot 1984, het jaar van zijn overzichtstentoonstelling in het Centre Georges Pompidou, onderzocht hij fotografie in haar alledaagse vorm en verwees hij steeds vaker naar autobiografische elementen. Later liet hij zelfbeelden los om het idee van het heilige centraal te stellen. In zijn praktijk verwees hij steeds vaker naar een begraven verleden, met directe verwijzingen naar nazi-concentratiekampen. Een grootschalige installatie bestond uit twee muren met metalen biscuitblikken en zwart-witfoto’s uit overlijdensberichten in een lokale krant, verlicht met elektrische lampen. Hij maakte ook glazen vitrines met jeugdherinneringen en schaduwsculpturen van afvalmateriaal, verlicht met kaarsen.