Waar Ogata Gekko te zien is

Werk van Ogata Gekko is op verschillende plaatsen te zien die Japanse prenten verzamelen. In Japan bezitten het Tokyo National Museum, het Ota Museum in Tokio en het Hiraki Ukiyo-e Museum in Yokohama belangrijke collecties. Ook het klooster Shōmyō-ji in Yokohama bezit schilderijen naast een collectie boeddhistische beelden en kleine kunstvoorwerpen. Buiten Japan zijn belangrijke collecties te vinden in het Musée Guimet in Parijs, de Chester Beatty Library and Gallery of Oriental Art in Dublin, het British Museum en Victoria & Albert Museum in Londen en het Fitzwilliam Museum in Cambridge. In de Verenigde Staten bezitten ook het Art Institute of Chicago, het Metropolitan Museum of Art in New York en het Museum of Fine Arts in Boston Japanse prenten. Het Rijksmuseum in Amsterdam heeft een collectie surimono, maar die is nog niet gecatalogiseerd.

Ogata Gekko (1859-1920) was een autodidact die tijdens de Meiji-periode naam maakte. Hij staat bekend om zijn houtsneden (nishiki-e), illustraties en schilderijen. In zijn vroege werk maakte hij onder meer goudlakversieringen voor jinrikisha, onderschilderingen voor exportporselein en hanshita (tekeningen voor drukwerk). Kawanabe Kyosai herkende Gekko’s talent en moedigde hem aan drieluiken over actuele gebeurtenissen te maken. Dat leidde tot werk als sashi-e-illustrator voor kranten. Zijn prentenreeks ‘Gekko Cartoons’, met moderne gebruiken en gewoonten, hielp zijn reputatie vestigen. Ook maakte hij veel drieluiken over de Chinees-Japanse Oorlog. Andere prentenreeksen zijn ‘Gekko Miscellany’, ‘Comparison of Beauties and Flowers at Famous Places’ en ‘Beauties Matched with Famous Places’. Daarnaast ontwierp hij nishiki-e-illustraties voor boeken in vreemde talen, zoals Josiah Conder’s ‘The Floral Art of Japan’. Met de reeks ‘One Hundred Views of Mount Fuji’ verwierf Gekko internationale erkenning en won hij in 1904 een gouden medaille op de Saint Louis World’s Fair. Hij wordt gezien als de ontwikkelaar van de sashiage-techniek, die aquareleffecten in houtsnededruk nabootst.

Ogata Gekko (1859–1920) was een Japanse kunstenaar uit de Meiji-periode. Tegenwoordig wordt hij gezien als een brug tussen de artistieke tradities van de ukiyo-e-school en moderne technieken en onderwerpen. Hoewel Gekkō schilderijen en illustraties maakte, is hij vooral bekend om zijn houtsneden. Deze prenten documenteren een overgangsperiode in de Japanse geschiedenis, toen het land zich voor het Westen openstelde en snel moderniseerde. Zijn beelden leggen het eigentijdse leven vast, waaronder de Eerste Chinees-Japanse Oorlog, maar tonen ook traditionele onderwerpen als vogels, bloemen en historische figuren. Gekko’s belang ligt in zijn vermogen traditionele ukiyo-e-technieken aan nieuwe onderwerpen en smaken aan te passen. Hij was één van de eerste Japanse kunstenaars die internationale erkenning kreeg; hij exposeerde zijn werk op wereldtentoonstellingen. Dat hielp Japanse kunst in het buitenland te promoten en beïnvloedde westerse kunstenaars. Zijn werk biedt waardevol inzicht in de culturele en sociale veranderingen in Japan aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw.

Ogata Gekko tekende bijna dagelijks naar rechtstreekse waarneming. Hij had aanvankelijk geen formele leraar, maar keek op naar Tani Buncho (1763-1840). Uitgever Marutani Shinhachi bood hem vroeg in zijn loopbaan financiële steun en kritiek. Ook redacteur Maeda Kahan gaf commentaar op Gekko’s krantenillustraties. Gekko bestudeerde Yosai’s Practices of Ancient Wise Men en ging nog meer naar de natuur tekenen nadat hij in 1888 met Kobayashi Eitaku had samengewerkt aan Explanatory Diagram of Japanese Scenic Spots (Nihon meisho zukai) en Explanatory Diagram of Japanese Distinguished People (Nihon meike zukai). In zijn jeugd verdiende Gekko de kost met goudlakversieringen voor jinrikisha en onderschilderingen voor exportporselein. Kawanabe Kyosai raadde hem aan drieluiken over actuele gebeurtenissen te maken. Gekko wordt, samen met Watanabe Seitei, gezien als ontwikkelaar van de sashiage-techniek, die aquareleffecten in houtsnededruk nabootst.

De invloed van Ogata Gekko is te zien bij zijn directe leerlingen, vooral Yamamura Koka, ook bekend als Toyonari, Tsukioka Kogyo en Sakata Kosetsu. Koka schreef veel over Gekko’s levensstijl en merkte op dat kunstenaars als Terasaki Kogyo, Mizuno Toshikata en Tomioka Eisen Gekko vaak bezochten. Sakata Kosetsu werd geboren in 1871, verhuisde rond 1890 naar Osaka en maakte illustraties voor kranten en romans. Gekko wordt samen met Watanabe Seitei gezien als ontwikkelaar van de sashiage-techniek, die aquareleffecten in houtsnededruk nabootst. Ook Gekko’s werkwijze, waarin figuren in een natuurlijke omgeving met gedetailleerde achtergronden worden geplaatst, had invloed. Hoewel hij binnen de nihonga-kringen als ‘echte schilder’ erkend wilde worden, namen sommige kunstenaars en critici hem door zijn zelfgeleerde achtergrond niet serieus.

Ogata Gekko (1859-1920) leefde in een periode van snelle verandering in Japan, toen traditionele kunststijlen met westerse invloeden in aanraking kwamen. Om artistieke invloed te analyseren, moeten we begrijpen hoe kunstenaars werden opgeleid. De kunsttheorie beschouwde navolging en onderwijs, net als de literatuurtheorie, als met elkaar verbonden. Een leerling maakte eerst een nauwkeurige kopie als technische oefening. Daarna maakte hij een variant om begrip van structuur en stijl te tonen. Ten slotte maakte hij een versie die het voorbeeld overtrof. In de kunstopleiding kozen leerlingen voorbeeldmeesters als leidraad. Het doel was een verbetering te maken, als eerbetoon aan het voorbeeld en als blijk van eigen vakmanschap. Om Gekko’s invloeden vast te stellen, moeten we daarom zowel kijken naar de Japanse tradities waarin hij werd opgeleid als naar de manier waarop hij die in zijn werk aanpaste en verbeterde.

Ogata Gekko was een productief kunstenaar die in Japan en daarbuiten erkenning kreeg. Hij werkte in verschillende genres, waaronder nishiki-e, prenten in kleurendruk met houtblokken. Zijn reeks *Gekko Cartoons (Gekko manga)*, met eigentijdse gebruiken, hielp zijn reputatie vestigen als vernieuwer die moderne gewoonten vastlegde. Ook maakte hij veel drieluiken met scènes uit de Chinees-Japanse Oorlog. Andere reeksen zijn *Gekko Miscellany (Gekko zuihitsu)*, *Comparison of Beauties and Flowers at Famous Places (Hana bijin meisho awase)* en *Beauties Matched with Famous Places (Bijin meisho awase)*. Een van zijn bekendste werken is *One Hundred Views of Mount Fuji (Fuji hyakkei)*, een prentenreeks die tussen 1903 en 1907 werd uitgegeven. In 1904 leverde deze reeks hem een gouden medaille op de Saint Louis World’s Fair op en vergrootte zo zijn internationale bekendheid. Naast prenten wilde Gekko ook bekendstaan om wat hij ‘echte schilderijen’ noemde. Hij was actief in verschillende kunstverenigingen en stelde zijn werk tentoon op internationale exposities, waaronder de Wereldtentoonstelling van Chicago en de Japan-British Exhibition in 1910.

Ogata Gekko (1859-1920) was een Japanse kunstenaar uit de Meiji-periode (1868-1912). Hij was verbonden met de buitenste kring van *nihonga*-kunstenaars, hoewel hij grotendeels autodidact was. Hij wilde erkenning krijgen voor ‘echte schilderijen’. Ondanks zijn toelating tot organisaties die Okakura Tenshin steunde, namen andere kunstenaars en critici Gekko door zijn gebrek aan formele opleiding en theoretische achtergrond niet altijd serieus. Samen met Watanabe Seitei wordt hij gezien als ontwikkelaar van de *sashiage*-techniek, die aquareleffecten in houtsnededruk nabootst. Zijn werk omvat de populaire *nishiki-e*-reeks *Gekko Cartoons*, die zijn reputatie vestigde als pionier van moderne gewoonten en gebruiken. Hij ontwierp ook talrijke drieluiken over de Chinees-Japanse Oorlog. Hij was actief in de Painting Appreciation Society, Japan Youth Painters' Association en Japan Painting Society en was lid van het Japan Art Institute.