Waar Domenico Fiasella te zien is

Schilderijen van Domenico Fiasella zijn op verschillende plaatsen te zien. In Italië bevinden voorbeelden zich in de Galleria degli Uffizi (Florence), de Pinacoteca di Brera (Milaan) en het Palazzo Pitti (Florence). Andere Italiaanse musea met zijn werk zijn het Museo Nazionale del Bargello (Florence), de Galleria e Museo Estense (Modena) en de Pinacoteca Nazionale di Siena. Buiten Italië hebben onder meer het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art (New York), het Minneapolis Institute of Arts en het Royal Ontario Museum (Toronto) kunst van Fiasella in hun collectie. Ook het Victoria & Albert Museum in Londen bezit werken van hem. Bij deze instellingen kun je zijn stijl en thema's bestuderen.

Domenico Fiasella, een Genuese schilder die begin 17e eeuw actief was, liet zijn werk in prenten reproduceren om geld voor zijn familie in te zamelen. De prenten werden gemaakt van koperplaten uit de Galleria en verschenen in oplagen van maximaal 200 exemplaren. De opbrengst van de verkoop was bestemd voor de armste leden van Fiasella's familie in Genua. De prenten werden verkocht om te beleggen in Monti Camerali; het kapitaal moest onaangeroerd blijven, terwijl de opbrengst voor zijn familie zou worden gebruikt. De platen werden op verschillende momenten verzameld. Verschillende kunstenaars woonden vanaf circa 1633^[1] in het Palazzo Giustiniani, wat erop wijst dat de prenten systematisch werden gemaakt. Giovanni Valesio leverde elf afbeeldingen voor het eerste deel, maar geen voor het tweede. Mellan vertrok begin 1636 uit Rome en maakte geen nieuwe platen voor deel II. Mogelijk was de Galleria bedoeld als geïllustreerde catalogus. Op de meeste platen staat het wapen van de familie Giustiniani, vergelijkbaar met de wijze waarop werken uit de collectie op sokkels met hetzelfde embleem werden geplaatst.

Zonder specifieke documentatie over Fiasella's werkwijzen kunnen we alleen algemene praktijken uit die tijd bespreken. Italiaanse renaissancekunstenaars gebruikten uiteenlopende technieken. Fresco, schilderen op nat pleisterwerk, was gebruikelijk voor muurschilderingen. Kunstenaars brachten het pleisterwerk in delen aan en voltooiden één deel (een giornata) per dag. Soms schilderden ze op droog pleisterwerk (a secco), voor details of pigmenten die niet goed op nat pleisterwerk hechtten. Beeldhouwers bewerkten steen, vooral marmer, of hout. Bij steen werd eerst een ontwerp op het blok aangebracht, waarna overtollig materiaal met bijlen en beitels werd verwijderd en het oppervlak verfijnd. Houtsnijwerk ging vergelijkbaar in zijn werk, maar hout was minder duurzaam. Beelden van steen en hout werden vaak beschilderd. Voor boetseren gebruikte men kneedbare materialen als was en klei; klei kon worden gebakken tot terracotta. Voor bronzen beelden gebruikte men de verlorenwasmethode: een wassen model werd in een kleivorm ingesloten, waarna gesmolten brons erin werd gegoten en de was wegsmolt. Tot de grafische technieken behoorden houtsnede, gravure en ets. Bij een houtsnede werd een ontwerp in een houten blok gesneden; bij graveren sneed men met een burijn in een metalen plaat. Voor een ets kraste men een ontwerp in een met was bedekte plaat en dompelde die daarna in zuur.

Domenico Fiasella's invloed is vooral merkbaar in de Venetiaanse portretkunst. Hij vestigde een bepaalde toon die verscheidene jaren werd gevolgd. Fiasella stond erom bekend de lichamelijke eigenschappen van gezichten en kleding van zijn modellen te benadrukken. Een voorbeeld is zijn portret van ivoorsnijder Ascanio dai Cristi (Alte Pinakothek, München). Zijn werk beïnvloedde ook de volgende generatie Venetiaanse schilders. Ridolfi vermeldde in zijn biografie van Fiasella diens literaire opleiding en enthousiasme voor poëtische onderwerpen, waaronder thema's uit Ariosto. Belangrijke onderwerpen uit de wereldlijke literatuur zijn Venus en Adonis met de drie Gratiën (Art Institute, Chicago) en De dood van Adonis (University of Arizona, Tucson).

Domenico Fiasella (1589^[1]-1669^[1]) was een Genuese schilder uit de vroege barok. Hoewel geen enkel werk als zijn ‘beroemdste’ kan worden aangewezen, is hij vooral bekend om grootschalige religieuze schilderijen en frescocycli in Ligurië. Een belangrijk schilderij is *De marteldood van de heilige Andreas*, gemaakt in 1608^[1]-09. Dit vroege werk toont invloed van maniëristen als Luca Cambiaso en van de Venetiaanse schilderkunst uit de late renaissance. De compositie getuigt van belangstelling voor dramatische vertelling. Rond 1616 schilderde Fiasella *De Maagd verschijnt aan de heilige Lucas*. Dit altaarstuk, nu in het Museo di Villa Croce in Genua, laat een zich ontwikkelend naturalisme zien dat afstand neemt van vroegere gekunsteldheid. Ook zijn fresco's in de kathedraal van Sarzana, nabij La Spezia, zijn belangrijk. Deze decoraties met scènes uit het leven van de Maagd werden tussen 1621 en 1623 voltooid. Ze vormen een hoogtepunt in zijn loopbaan en tonen een volwassen barokstijl met dynamische composities en zorgvuldige aandacht voor detail. Ook maakte hij schilderijen voor het Palazzo Ducale in Genua.

Domenico Fiasella, vooral actief in Genua in de eerste helft van de 17e eeuw, wordt doorgaans met de vroege barok geassocieerd. Zijn stijl is echter niet eenvoudig in te delen. Sommige kunsthistorici beschouwen de barok als een ontwikkeling van de renaissance, anderen zien haar als een duidelijke breuk. De barok ontstond rond 1600^[1] in Italië en week af van de strikte principes van de klassieke oudheid. Een scherpe grens tussen renaissance en barok is moeilijk te trekken, omdat de stijlen vaak in elkaar overlopen. Fiasella's werk weerspiegelt verschillende artistieke stromingen. Zijn schilderijen vertonen barokkenmerken, zoals dynamische composities en dramatisch gebruik van licht, maar behouden ook classicistische elementen. Sommige tijdgenoten vonden zijn figuren ‘troppo marmoreo’ (‘te marmerachtig’), wat wijst op een beheerste, klassieke benadering.

Domenico Fiasella (1589^[1]-1669^[1]) was een Genuese schilder uit de vroege barok. Hij is vooral bekend om historische en religieuze onderwerpen en een classicistische stijl waarin invloed van de familie Carracci samengaat met een typisch Genuese aandacht voor oppervlaktedetail. Eerst werd Fiasella opgeleid door zijn vader, een goudsmid, en daarna door Giovanni Battista Paggi. In 1607^[1] of 1608 reisde hij naar Rome, waar hij bijna tien jaar bleef. Daar bestudeerde hij antieke kunst en het werk van Rafaël, Giulio Romano en Annibale Carracci. Ook nam hij invloeden op van tijdgenoten als Orazio Gentileschi en Giovanni Lanfranco. In 1617 keerde hij terug naar Genua en vestigde daar een succesvol atelier. Hij kreeg belangrijke opdrachten van plaatselijke kerken en particuliere opdrachtgevers. Zijn schilderijen uit deze periode, zoals De annunciatie van de Maagd (ca. 1618), tonen een verfijnde techniek en talent voor dramatische vertelling. Later werkte hij samen met andere kunstenaars en maakte hij ontwerpen voor gravures. Ook gaf hij les; Giovanni Andrea de Ferrari en Valerio Castello behoorden tot zijn leerlingen.

Domenico Fiasella staat bekend als de productiefste leverancier van altaarstukken aan de Ligurische kust. Hij had een van de drukste atelierbedrijven in het Italië van de zeventiende eeuw.