Waar Cornelia Parker te zien is

Cornelia Parker (geboren in 1956) is een Britse beeldhouwer en installatiekunstenaar. Haar werk bevindt zich in veel openbare collecties, waaronder Tate, het British Museum en het Victoria and Albert Museum in Londen. Internationaal is haar kunst te vinden in het Museum of Modern Art en het Metropolitan Museum of Art in New York. Ook het Hirshhorn Museum and Sculpture Garden van het Smithsonian Institution in Washington, D.C., bezit werk van haar. In Canada heeft de National Gallery of Canada in Ottawa voorbeelden van haar werk. Parker nam wereldwijd deel aan solo- en groepstentoonstellingen. Belangrijke solotentoonstellingen waren die in Serpentine Gallery (1998), ICA Boston (2000) en Whitworth Art Gallery in Manchester (2017). In 2011 vertegenwoordigde ze Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië. Raadpleeg voor actuele tentoonstellingen de websites van musea of kunstpublicaties.

Prenten van Cornelia Parker verschijnen, net als die van veel kunstenaars, vaak in beperkte oplagen. De kunstenaar bepaalt de oplage; dit is geen technische vereiste. Een beperkte oplage wordt aangegeven met een schriftelijke vermelding, meestal met potlood onderaan elke prent. Deze vermeldingen volgen informele conventies die grafici breed respecteren. Op elke prent staat een breuk, zoals 12/25, die het afdruknummer en de totale oplage aangeeft. De titel staat gewoonlijk midden onderaan in de marge en de handtekening van de kunstenaar rechts. Deze vermeldingen worden altijd met potlood geschreven. Andere aanduidingen kunnen ‘A/P’ voor een kunstenaarsproef omvatten, die gelijk is aan de oplage, of ‘T/P’ voor vroege proefdrukken tijdens de ontwikkeling van het blok. ‘V2’ (of V3 enzovoort) geeft een variantoplage met kleurveranderingen of wijzigingen aan het blok aan. ‘V/E’ staat voor een variabele editie waarin sommige onderdelen gelijk blijven, maar de achtergronden met de hand zijn ingekleurd. ‘Hors de Commerce’ duidt een niet-commerciële prent aan die gelijk is aan de oplage, maar niet te koop is. Deze conventies helpen duidelijkheid en waarde voor verzamelaars te waarborgen.

Cornelia Parker, geboren in 1956, staat bekend om grootschalige installaties over de kwetsbaarheid van het leven en veranderingen van materiaal. Ze maakt veronachtzaamde voorwerpen tot opmerkelijke werken en hangt objecten vaak op om ze tot leven te laten lijken. In haar vroege werk verpletterde ze verzilverde voorwerpen met een stoomwals en hing ze de stukken vervolgens in een galerie op. Met Thirty Pieces of Silver wilde ze de voorwerpen als het ware tot leven wekken en hun verloren volume vervangen. In Matter and What It Means (1989) hing ze beschadigde munten op die menselijke figuren vormden. Cold Dark Matter: An Exploded View (1991) geldt als een van de belangrijkste installaties van de late 20e eeuw. Parker liet een tuinschuur ontploffen en reconstrueerde de vorm van de explosie door het puin aan draden op te hangen. Een kale gloeilamp wierp schaduwen en versterkte zo het visuele effect. Ook gebruikte ze verkoold hout van branden voor hangende reconstructies van afgebrande kerken, zoals Mass (Colder Darker Matter) (1997). In 1997 stond ze op de shortlist voor de Turner Prize en in 2010 werd ze gekozen tot lid van de Royal Academy of Arts. In 2015 maakte ze Magna Carta (An Embroidery), een kunstwerk van 13 meter lang dat door meer dan 200 mensen werd geborduurd. In 2016 was ze de eerste vrouw die een Roof Garden Commission maakte in het Metropolitan Museum of Art in New York, met Transitional Object (PsychoBarn). In 2017 was ze de officiële verkiezingskunstenaar van het Verenigd Koninkrijk.

Cornelia Parker staat bekend om grootschalige installaties en sculpturen waarin ze transformatie en de aard van materialen onderzoekt. Ze verandert bestaande voorwerpen vaak door ze te vernietigen of op te hangen, zodat bezoekers ze anders waarnemen. In 1988 liet Parker op een stoomwals verzilverde voorwerpen platdrukken die ze op rommelmarkten had gekocht. Vervolgens hing ze de afgeplatte stukken met draden aan het plafond, zodat dertig afzonderlijke zwevende poelen van voorwerpen ontstonden in de installatie Thirty Pieces of Silver. Op vergelijkbare wijze hing ze in Matter and What It Means (1989) beschadigde munten aan draden op om zwevende menselijke figuren te maken. Voor Cold Dark Matter: An Exploded View (1991) liet Parker het Britse leger een tuinschuur vol gereedschap en huishoudelijke voorwerpen opblazen. Ze verzamelde het puin en hing het op in de galerie, waarmee ze het moment van de explosie reconstrueerde. Ze werkte ook met verkoold hout van branden en maakte daarmee hangende reconstructies van afgebrande kerken, zoals Mass (Colder Darker Matter) (1997) en Anti-Mass (2005). In 2015 maakte ze Magna Carta (An Embroidery), een borduurwerk van 13 meter lang dat door meer dan 200 mensen werd gemaakt.

De kunst van Cornelia Parker verkent kwetsbaarheid en transformatie; haar praktijk omvat grootschalige installaties en het bewerken van bestaande materialen. Parker heeft gezegd dat ze inspiratie haalt bij kunstenaars die zich bezighouden met fragmenten en het immateriële, zoals Marcel Duchamp. Vaak verandert ze voorwerpen met gewelddadige middelen en reconstrueert ze die vervolgens. Zo liet ze door het Britse leger een schuur vol huishoudelijke rommel opblazen; daarna stelde ze de fragmenten opnieuw samen en hing ze op in de galerie als Cold Dark Matter: An Exploded View (1991). Voor Thirty Pieces of Silver (1988) liet ze op rommelmarkten gekochte verzilverde voorwerpen platwalsen en hing ze de platte stukken in de lucht op. Ze gebruikte ook verkoolde resten van branden, bijvoorbeeld in Hanging Fire (Suspected Arson). Parker stond in 1997 op de shortlist voor de Turner Prize en werd in 2010 gekozen tot lid van de Royal Academy of Arts. In 2016 was zij de eerste vrouw die de Roof Garden Commission kreeg in het Metropolitan Museum of Art in New York.

Parker laat zich inspireren door kunstenaars die met fragmenten en het immateriële werken, zoals Marcel Duchamp. Ze staat bekend om grootschalige installaties over de kwetsbaarheid van het leven en materiële transformaties. Die transformaties kunnen gewelddadig of geleidelijk zijn en zowel natuurlijke processen als menselijk handelen omvatten. Vaak maakt ze veronachtzaamde of aangetaste voorwerpen tot iets bijzonders. Voor Thirty Pieces of Silver (1988) werden bijvoorbeeld verzilverde voorwerpen met een stoomwals geplet. Daarna hing ze de stukken op tot een zwevend veld van cirkels. Voor Cold Dark Matter: An Exploded View (1991) liet ze een tuinschuur ontploffen en hing ze het puin op. Haar werk onderzoekt ook sterfelijkheid en tijd. In 2013 realiseerde ze The Maybe in Serpentine Gallery in Londen, waar Tilda Swinton in een glazen vitrine sliep. Deze installatie, over mensen die in galeries slapen, riep vragen op over deze complexe thema’s.

Het is moeilijk met zekerheid één ‘beroemdste’ werk van Cornelia Parker aan te wijzen, omdat roem subjectief is en verandert. Haar grootschalige installaties hebben echter veel aandacht gekregen. Parker staat bekend om de transformatie van voorwerpen door explosies, pletten of andere ingrepen. Een bekend voorbeeld is Cold Dark Matter: An Exploded View (1991), waarin ze de door het Britse leger opgeblazen resten van een tuinschuur ophing en zo een indrukwekkend beeld schiep. Het werk speelt met ideeën over vernietiging, reconstructie en het stilzetten van de tijd. Een ander bekend werk is Thirty Pieces of Silver (1988–89), samengesteld uit platgewalste zilveren voorwerpen, zoals theepotten en bestek, die aan draden hangen. De installatie onderzoekt waarde, verlies en transformatie. Deze en andere werken hebben Parkers reputatie gevestigd als kunstenaar van prikkelende en visueel indrukwekkende kunst.

Cornelia Parker kwam aan het einde van de jaren 1980 op als kunstenaar in Groot-Brittannië. Haar praktijk sluit aan bij aspecten van verschillende stromingen, maar laat zich niet gemakkelijk categoriseren. Haar werkwijze houdt verband met de readymades van de dadaïstische kunst uit het begin van de 20e eeuw: ze verandert bestaande voorwerpen door ze te bewerken. Net als dadaïsten omarmt Parker toeval en humor. Haar grootschalige installaties sluiten aan bij de belangstelling van het minimalisme. Anders dan minimalistische beeldhouwers gebruikt Parker echter verhalende en figuratieve elementen. Een goed voorbeeld is Cold Dark Matter: An Exploded View (1991): Parker verzamelde de resten van een door het Britse leger verwoeste tuinschuur, hing de fragmenten op en verlichtte ze met één lamp. Het werk bewaart sporen van zijn vroegere bestaan en de titel suggereert meer dan pure vorm. Parker deelt ook interesses met kunstenaars die met de Young British Artists (YBA’s) worden geassocieerd. Net als Damien Hirst en Tracey Emin werd Parker in de jaren 1990 bekend in Londen en gebruikt ze onconventionele materialen en behandelt ze hedendaagse kwesties. Hoewel haar werk met de YBA’s wordt verbonden, heeft het een eigen gevoeligheid die wordt gekenmerkt door poëtische transformaties van alledaagse voorwerpen.