Waar Boris Grigoriev te zien is

Werk van Boris Grigoriev bevindt zich in talrijke museumcollecties, waaronder de Staats Tretjakovgalerij in Moskou, het Russisch Staatsmuseum in Sint-Petersburg en Museum Ludwig in Keulen (Ludwig Collection). Ook regionale Russische musea bezitten werk van hem. Het Kunstmuseum van Vyatka heeft een omvangrijke collectie avant-gardekunst uit het begin van de twintigste eeuw. Het Staatskunstmuseum in Riga bezit verschillende werken, evenals de Astrakhan Kustodiev Picture Gallery. Ook het Museum voor Schone Kunsten in Jekaterinenburg heeft werk van Grigoriev. Buiten Rusland is zijn kunst te zien in het Solomon R. Guggenheim Museum in New York, de Peggy Guggenheim Collection in Venetië en de Städtische Galerie im Lenbachhaus in München. Ook het Musée national d’art moderne, Centre Georges Pompidou, in Parijs bezit werk van hem. Dit zijn slechts enkele van de vele locaties waar zijn oeuvre te zien is.

Boris Grigoriev was een Russische kunstenaar die actief was in het begin van de 20e eeuw. Hoewel hij vooral bekend is om zijn schilderijen en tekeningen, maakte hij ook prenten, een kunstvorm die tijdens zijn loopbaan aan belang won. De opkomst van de prentkunst stelde kunstenaars in staat een groter publiek te bereiken, doordat werken in grotere aantallen en tegen lagere kosten dan unieke kunstwerken konden worden geproduceerd. Tegen het einde van de 19e eeuw werden prenten steeds meer als belangrijk artistiek medium beschouwd. Kunstenaars begonnen hun prenten te signeren om originele werken van commerciële reproducties te onderscheiden. Ze gingen ook de oplage beperken en nummeren, wat de prijs beïnvloedde en overmatig drukken vanaf versleten platen voorkwam. De prentkunst kent een lange geschiedenis; vroege voorbeelden zijn afdrukken van zegels en stempels in het oude Egypte en China. In Europa bloeide de prentkunst op toen papier aan het einde van de 14e eeuw beschikbaar kwam. Houtsneden werden gebruikt voor boekillustraties, religieuze iconen en andere populaire voorwerpen.

Apollon Grigoriev, een 19e-eeuwse Russische literatuur- en kunstcriticus, is belangrijk voor het begrip van bepaalde aspecten van de Russische kunst en het denken. Grigoriev was aanvankelijk hegeliaan, maar omarmde later de filosofie van Schelling. Hij bekritiseerde wat hij zag als het materialisme en rationalisme van zijn tijdgenoten. Volgens Grigoriev moest kunst worden gezien als een spontane synthese van het leven, voortkomend uit intuïtie in plaats van rationele analyse. Hij zag gevoel als de drijvende kracht van de natuur en meende dat dit onder het onderzoek van de rede verloren ging. Hij omschreef kunst als “synthese en inspiratie”, tegenover de “analyse” van theoretici. Zijn ideeën gingen vooraf aan de theorieën van Henri Bergson, maar vertonen er verwantschap mee; Bergsons ideeën beïnvloedden de Russische avant-garde. Grigorievs nadruk op intuïtie en gevoel, in tegenstelling tot puur rationele of wetenschappelijke benaderingen, biedt een tegenwicht aan andere stromingen. Zijn theorieën bieden een kader om kunst te begrijpen als iets dat organisch “groeit”, onafhankelijk van de individuele schepper.

Boris Grigoriev gebruikte uiteenlopende technieken en materialen. Onderzoek naar Letse kerken uit de zeventiende eeuw laat enkele praktijken uit die periode zien, zoals een grondlaag van calciumcarbonaat gebonden met dierlijke lijm. Vergulden gebeurde met watervergulding op een krijt-lijmbasis of met oliebasis-mordanttechnieken met oker en menie. Tot de pigmenten behoorden smalt, indigo, hematiet, houtskoolzwart en koperresinaat. Olie was een gebruikelijk medium, soms gemengd met gom. Ook werd bladzilver gebruikt, geglazuurd met koperresinaat. Deze methoden leverden polychrome effecten op; marmering werd met verschillende pigmenten gemaakt. Voor de voorbereiding van doek brachten kunstenaars vaak dierlijke huidlijm aan, gevolgd door lagen gesso getemperd met lijnolie. Contouren werden met zwarte olieverf geschetst en lichte partijen met wit of lichtgrijs ingevuld. Stugge penselen van varkenshaar waren geliefd, vooral op grover doek.

Boris Grigoriev maakte deel uit van een brede beweging van Russische kunstenaars aan het begin van de 20e eeuw. Een mogelijke invloed op hem was criticus Apollon Grigoriev (1822–1864^[1]), die stelde dat kunst moet worden gezien als een synthetisch en spontaan begrip van het leven, bepaald door intuïtie in plaats van rationele, op wetenschappelijke kennis gebaseerde cognitie. Apollon Grigoriev, een volgeling van Friedrich Schelling, gebruikte metaforen van organische “groei” voor artistieke schepping en denken. Zijn bijdrage aan de kritiek was een nieuwe epistemologie, gebaseerd op intuïtieve kennis en een proces dat onafhankelijk was van de individuele schepper en in plaats daarvan uit de “kunst” zelf “groeide”. Sommige wetenschappers zien een typologisch verband tussen Apollon Grigoriev en filosoof Henri Bergson. Bergsons creativiteitstheorie beïnvloedde de Russische filosofie nadat zijn boek *L'Evolution créatrice* in 1909^[1] in het Russisch was vertaald.

Boris Grigoriev (1886^[1]–1939^[1]) studeerde van 1903^[1] tot 1907 bij Dmitry Scherbinovsky aan de Stroganov Centrale School voor Kunst en Industrie. Van 1907 tot 1912 studeerde hij ook bij Alexander Kiselev en Nikolai Dubovsky aan de Keizerlijke Kunstacademie. Zijn werk werd in 1909 met de impressionisten tentoongesteld. Hij exposeerde ook met de Fellowship of Independents (1912–1913^[1]) en World of Art (1913, 1915–1918), waarvan hij in 1918 lid werd. Later, toen hij lesgaf aan de Eerste Vrije Staatskunstwerkplaatsen, wezen zijn studenten hem af en kozen ze ervoor een collectief zonder begeleider te vormen. Een student meldde dat diens artistieke opvattingen destijds door de futuristen waren beïnvloed en dat hij de voorkeur gaf aan Franse kunstenaars die in de Shchukin-galerie te zien waren. Grigoriev emigreerde in 1919 en woonde in Finland, Duitsland en Frankrijk.

Boris Dmitrievich Grigoriev (1886^[1]–1939^[1]) was een Russische schilder en graficus. Hij is vooral bekend om de schilderijencyclus “Russia” (Raseja). Grigoriev begon die reeks rond 1915^[1]; ze biedt een kritische kijk op het Russische boerenleven. De werken tonen armoede en ontberingen, maar ook de geestelijke diepgang van de boerenbevolking. “Russia” vestigde Grigorievs reputatie als belangrijke figuur in de Russische kunst van het begin van de 20e eeuw. Andere belangrijke werken zijn zijn portretten van bekende tijdgenoten, zoals Sergei Rachmaninoff, Vsevolod Meyerhold en Anna Akhmatova. Ze tonen zijn vermogen de psychologische diepte van zijn onderwerpen te vatten. Ook maakte hij een reeks schilderijen en tekeningen geïnspireerd door zijn reizen, waaronder werken uit zijn tijd in Bretagne en Zuid-Amerika. Deze stukken laten zijn belangstelling voor verschillende culturen zien en zijn vermogen zijn stijl aan nieuwe omgevingen aan te passen. Hoewel hij uiteenlopende thema’s en onderwerpen verkende, blijft “Russia” zijn meest erkende en gevierde artistieke prestatie.

Boris Grigoriev (1886^[1]–1939^[1]) wordt met verschillende stijlen in verband gebracht, waaronder postimpressionisme, symbolisme en art nouveau. In de loop van zijn carrière bewoog hij tussen deze stijlen. In zijn vroege ontwikkeling werd hij beïnvloed door het Russische symbolisme, zichtbaar in zijn belangstelling voor spirituele en mystieke thema’s. Later nam hij elementen van art nouveau over, te zien in de decoratieve lijnen en gestileerde vormen. Zijn werk vertoont ook postimpressionistische kenmerken, zoals de nadruk op een subjectieve visie en expressief penseelwerk. Hij experimenteerde met kleur en vorm om emotie uit te drukken in plaats van een realistische weergave na te streven. Zijn portretten, zoals die in de reeks “Raseia” (1918^[1]), tonen zijn verschuiving naar expressiever, emotioneel geladen beeld. Deze schilderijen geven een kritische kijk op de Russische samenleving. Door zijn veelzijdige aanpak is hij moeilijk in één categorie onder te brengen. Zijn kunst combineert elementen uit verschillende stromingen en weerspiegelt zijn individuele artistieke ontwikkeling.