Waar Bice Lazzari te zien is

Werk van Bice Lazzari is in verschillende tentoonstellingen getoond en is in diverse collecties te zien. Voorbeelden bevinden zich in het Civico Museo Revoltella in Triëst en de Galleria Nazionale d’Arte Moderna e Contemporanea in Rome. Haar werk was ook te zien in de Galleria Civica d’Arte Moderna e Contemporanea in Turijn en de Galleria Internazionale d’Arte Moderna-Ca’ Pesaro in Venetië. Ook het Civico Museo d’Arte Contemporanea in Milaan heeft haar werk getoond. Deze musea hebben uitgebreide collecties Italiaanse kunst uit de 20e eeuw; controleer wel hun actuele tentoonstellingsprogramma, want niet alle werken zijn voortdurend te zien. Ook verschillende galerieën en particuliere collecties kunnen haar kunst bezitten; die werken zijn soms tijdens speciale evenementen toegankelijk.

Bice Lazzari (1900^[1]–1981^[1]) was een Italiaanse kunstenaar die bekendstond om abstract-geometrische composities. Ze werkte in verschillende media, waaronder schilderkunst en ontwerp; haar prenten bieden een toegankelijkere kennismaking met haar eigen stijl. In de tweede helft van de 20e eeuw kreeg prentkunst erkenning als belangrijke kunstvorm. Kunstenaars over de hele wereld gebruikten haar om artistieke ideeën uit te drukken. Lazzari’s prenten maken, net als die van haar tijdgenoten, deel uit van deze ontwikkeling en weerspiegelen de bredere belangstelling voor de creatieve mogelijkheden van het medium. Houd bij prenten van Lazzari in gedachten dat een oplage beperken een keuze van de kunstenaar is, geen technische noodzaak. Prentmakers beperken hun oplagen meestal. Op elke prent staat linksonder het oplagenummer, in het midden de titel en rechts de handtekening. Deze informele conventies worden algemeen gerespecteerd.

Bice Lazzari was een Italiaanse kunstenaar die gedurende haar loopbaan met uiteenlopende materialen en technieken werkte. Ze staat bekend om haar kleurgebruik en geometrische vormen. Ze werkte vaak op doek met olieverf om gelaagde effecten te maken. Met penselen en spatels bracht ze de verf aan en manipuleerde ze de textuur. Ook experimenteerde ze met andere media, waaronder tempera, een snel drogende verf, en gemengde technieken. Ze had belangstelling voor de kwaliteit van het oppervlak en bereidde haar doeken zorgvuldig voor, met aandacht voor de wisselwerking tussen materialen en artistieke bedoelingen. Haar werkwijze berustte op doordachte keuzes van medium en techniek, naast esthetische beslissingen.

Het werk van Bice Lazzari houdt verband met het Italiaanse futurisme; zij beïnvloedde op haar beurt latere kunstenaars. Na 1945^[1] kwam een generatie jonge kunstenaars op die steeds terugkeek naar de beeldtaal van de futuristische schilders. Alberto Burri plaatste zijn materiaalcombinaties in de traditie van Enrico Prampolini. Piero Dorazio keek naar Giacomo Balla’s iriserende, abstracte verstrengelingen toen hij de energie van lichtgevende chromatiek onderzocht. Lucio Fontana liet zich inspireren door Filippo Tommaso Marinetti’s idee van het onstoffelijke en verbreedde zijn beeldtaal van Concetti spaziali via omgevingen met fluorescerend licht tot het Manifest van de ruimtelijke beweging voor televisie. Emilio Vedova doorbrak het raadsel van Umberto Boccioni’s materialen om het vervolgens met een gestuele theatraliteit te beheersen. De in de jaren 1960 dominante arte povera vertoonde overeenkomsten met Amerikaanse kunst door haar gereduceerde beeldtaal, minimale structuur en nadruk op proces boven product. Kunstenaars als Giovanni Anselmo, Luciano Fabro, Giulio Paolini, Jannis Kounellis, Mario Merz, Giuseppe Penone en Gilberto Zorio verruimden het kunstbegrip en stelden galerieconventies ter discussie.

Bice Lazzari’s artistieke ontwikkeling vond plaats in een omgeving die door het futurisme en de rationalistische architectuur werd beïnvloed. De experimenten van Marcello Nizzoli, die in 1914^[1] met La Famiglia Artistica exposeerde, hielpen de basis te leggen voor het Italiaanse ontwerp. De naoorlogse film, fotografie, grafische kunst en meubelkunst zijn moeilijk denkbaar zonder het eerdere werk van Anton Giulio Bragaglia, Depero, Carlo Mollino, Bruno Munari en Enrico Prampolini, allen futuristen van de eerste of tweede generatie. Ook de naoorlogse rationalistische architectuur, via Giuseppe Pagano en Edoardo Persico, grijpt terug op Antonio Sant’Elia. Na 1945 verwezen jonge kunstenaars vaak naar futuristische schilders. Alberto Burri plaatste zijn materiaalcombinaties in de traditie van Prampolini. Piero Dorazio keek naar Balla’s iriserende, abstracte verstrengelingen bij zijn onderzoek naar de energie van lichtgevende chromatiek. Lucio Fontana liet zich inspireren door Marinetti’s idee van het onstoffelijke in relatie tot radio en film. Emilio Vedova doorbrak het raadsel van Boccioni’s materialen, om het vervolgens met gebaren en theatraliteit te beheersen.

Het is moeilijk één ‘beroemdste’ werk van Bice Lazzari aan te wijzen, omdat haar bekendheid voortkomt uit een lange loopbaan en een gevarieerd oeuvre. Ze werkte figuratief en abstract, in verschillende media. Ze begon haar artistieke loopbaan met figuratieve werken. Een vroeg voorbeeld is *Foglia* (1952^[1]), olieverf op hout. Andere werken uit de jaren 1950 zijn *Seme nel vento* (1953), *Albero* (1953) en *Carrozzone* (1953). *Il saldatore* (1956), nu in de collectie van het Museo Civico di Torino, is nog een voorbeeld van haar vroege figuratieve stijl. Later ontwikkelde Lazzari zich richting abstractie. Ze staat bekend om haar onderzoek naar kleur, lijn en vorm, vaak in een minimalistische stijl. Ze kreeg erkenning voor haar grootschalige schilderijen en haar werk met textiel. Ook experimenteerde ze met neon en installaties met gemengde media.

De artistieke stijl van Bice Lazzari laat zich moeilijk eenduidig categoriseren, omdat ze tijdens haar loopbaan verschillende fasen doorliep. Aan het einde van de jaren 1930^[1] maakte ze deel uit van de Milanese kunstscene, die toen werd gedomineerd door de beweging Corrente. Deze kunstenaars verwierpen de culturele beperkingen van het fascistische regime en zochten inspiratie in de Europese kunst. Ze deelden een algemene vorm van expressionisme, soms lyrisch en soms dramatisch. Na de Tweede Wereldoorlog onderzocht Lazzari de abstracte kunst en raakte ze verbonden met kunstenaars die afstand namen van realisme en de nadruk legden op zuivere expressieve waarden. Begin jaren 1950 ontwikkelde ze een persoonlijke abstracte stijl, met gekleurde gebaren die soms door elkaar liepen en soms verspreid waren. Haar werk houdt ook verband met MAC (Movimento Arte Concreta), een Italiaanse groep concrete kunst die zich richtte op niet-figuratieve geometrische abstractie.

Bice Lazzari (1900^[1]–1981^[1]) was een Italiaanse kunstenaar die bekendstond om geometrische abstracte kunst. Aanvankelijk onderzocht ze decoratieve schema’s en ontwerpwerk. In 1922^[1] begon ze toegepaste kunst te exposeren naast kunstenaars van de Wiener Werkstätte op de Biënnale van Monza. In de jaren 1930 ontwierp ze meubels, textiel, keramiek en gelakte panelen; sommige daarvan waren te zien op de Internationale Tentoonstelling van Brussel in 1935 en de Internationale Tentoonstelling van Parijs in 1937. Na de Tweede Wereldoorlog richtte Lazzari zich op schilderkunst. Haar volwassen stijl, die ze in de jaren 1950 ontwikkelde, bestond uit subtiele, lyrische abstractie. Met eenvoudige vormen en gedempte kleuren maakte ze composities die harmonie en evenwicht oproepen. Hoewel ze met verschillende media experimenteerde, is ze vooral bekend om haar schilderijen op doek en papier.