Waar Alexei Korzukhin te zien is

Schilderijen van Alexei Korzukhin bevinden zich in verschillende Russische musea, waaronder het Russisch Staatsmuseum in Sint-Petersburg en de Tretjakovgalerij in Moskou. Ook musea elders bezitten werk. Verschillende musea hebben vergelijkbare namen, dus controleer de locaties goed als u een bezoek plant. Veel Russische musea, zoals het Staatskunstmuseum in Nizjni Novgorod, het Staatskunstmuseum in Samara en het Staatsmuseum voor Schone Kunsten Loenatsjarski in Krasnodar, werden in de vroege Sovjettijd opgericht of uitgebreid met kunstwerken uit het Staatsmuseumfonds. In de jaren 1920 verloren deze musea soms werken; niet alles wordt dus permanent tentoongesteld. Een deel van Korzukhins werk bevindt zich in particuliere collecties in Europa en de Verenigde Staten en kan soms op commerciële galerie-exposities verschijnen.

Alexei Korzukhin (1835^[1]–1894^[1]) was een Russische schilder, vooral van genrescènes en portretten, en was ook verbonden aan de beweging Peredvizjniki. Prenten naar zijn werk zijn waarschijnlijk reproducties, want hij staat niet vooral als prentmaker bekend. Let bij de beoordeling van een prent van Korzukhin op verschillende factoren. Originele prenten zijn als prent bedacht en elke afdruk wordt afzonderlijk vanaf de matrix geïnkt en afgedrukt. Een reproductie is daarentegen een kopie van een werk in een ander medium, vaak fotomechanisch gemaakt. Nummering of signering maakt een reproductie niet tot een originele prent. De prijs hangt af van factoren als de reputatie van de kunstenaar, de populariteit van het beeld en de kwaliteit van de materialen. Prenten in beperkte oplagen zijn duurder dan prenten in onbeperkte oplagen, omdat het aantal afdrukken beperkt is, soms tot slechts 250 à 500. De terminologie kan verwarrend zijn: een ‘vintage print’ wordt gemaakt rond de tijd dat het negatief werd opgenomen; een ‘period print’ binnen 10 tot 15 jaar daarna; een ‘modern print’ is een recente afdruk van het oorspronkelijke negatief.

Alexei Korzukhin (1835^[1]–1894^[1]) was een Russische schilder die werkte in de academisch-realistische stijl. Hij wordt herinnerd om zijn afbeeldingen van het boerenleven en zijn bijdrage aan de Russische genreschilderkunst. Korzukhin ontwikkelde zich in een periode van sociale hervormingen en intellectuele beroering in Rusland. Zijn schilderijen toonden vaak scènes uit het dagelijks leven en weerspiegelden de toenemende belangstelling voor gewone mensen. Ze bieden waardevol inzicht in de sociale omstandigheden en gebruiken van de Russische boerenbevolking in de 19e eeuw. Hoewel hij ook religieuze kunst en portretten maakte, worden zijn genrescènes als zijn belangrijkste bijdrage beschouwd. Zijn aandacht voor detail en vermogen het karakter van zijn modellen te vangen maakten hem in zijn tijd populair en invloedrijk. Tegenwoordig worden zijn schilderijen gewaardeerd als historische documenten en als voorbeelden van het Russische realisme.

Alexei Korzukhin gebruikte uiteenlopende materialen, passend bij de praktijken van zijn tijd. In de traditionele schilderkunst werden verschillende materialen gebruikt, zoals natuurlijke en later chemische pigmenten, in media als fresco, eitempera, aquarel en olieverf. Hedendaagse benaderingen verbreedden dit palet met acrylverf, huishoudelijke emulsies en ‘gemengde technieken’, waarbij verschillende materialen in één werk worden gecombineerd. De verf kon dun in glacislagen of dik in impasto worden aangebracht, wat de textuur en aanblik van het kunstwerk beïnvloedde. De penseelvoering kon fijn en nauwelijks zichtbaar zijn of juist krachtig, met een paletmes aangebracht; elke methode bepaalde mede de oppervlaktekwaliteit. Sommige kunstenaars zochten naar verfijnde bindmiddelen voor kleurpigmenten en experimenteerden om unieke effecten, zoals een porseleinachtige afwerking, te bereiken. Gelaagd gebruik van verschillende materialen en afwerkingen, zoals glacis, harsen en vernissen, kon kleuren veranderen en onverwachte resultaten opleveren. De materiaal- en techniekkeuze had grote invloed op het uiteindelijke uiterlijk en de textuur van het kunstwerk.

Het is moeilijk precies te zeggen wie Alexei Korzukhin beïnvloedde. De geschiedenis van de Sovjetkunst is complex, omdat veel kunstenaars zowel officieel als onofficieel werkten. Sommige kunstenaars waren bekender in de Sovjet-Unie, anderen hadden meer toegang tot Amerikaanse en Europese kunst. Kunstenaars kwamen op verschillende manieren en momenten met de avant-garde in aanraking. Sommigen hadden toegang tot de reserves van de Tretjakovgalerij, terwijl anderen het huis bezochten van Pjotr Sokolov, een leerling van Malevich. Weer anderen bezochten de collectie van George Costakis, met een groot aantal werken van vrijwel alle avant-gardefiguren. Zo noemde Lydia Masterkova fotograaf Evgenii Nutovich. Vladimir Nemukhin verwees naar zijn bezoeken aan het huis van Pjotr Sokolov. Francisco Infante-Arana en anderen noemden vaak de collectie van George Costakis.

Het is moeilijk specifieke invloeden op Alexei Korzukhin vast te stellen. Wel kan enige context worden gegeven door te kijken naar invloeden op andere Russische kunstenaars uit die periode. Schilder en theaterontwerper Mikhail Larionov studeerde aan de Moskouse School voor Schilderkunst, Beeldhouwkunst en Architectuur bij Isaac Levitan, Valentin Serov en Konstantin Korovin. Larionovs broer Ivan werd onder directe invloed van Mikhail kunstenaar; zijn schilderijen vertonen kenmerken van primitieve en naïeve kunst. Kazimir Malevich, schilder en kunsttheoreticus, studeerde aan de kunstschool van Kiev en in Moskou bij Fjodor Roehrberg. Ook andere kunstenaars studeerden bij meesters: Alexander Shevchenko studeerde bij Konstantin Korovin en Mikhail Vrubel aan de Stroganovschool voor Technisch Tekenen in Moskou en bij Valentin Serov aan de Moskouse School voor Schilderkunst, Beeldhouwkunst en Architectuur. Deze voorbeelden tonen het belang van formele kunstopleidingen in Rusland in die tijd.

Alexei Korzukhin (1835^[1]–1894^[1]) was een Russische genreschilder. Genreschilderkunst, scènes uit het dagelijks leven, werd door de Russische Academie voor Beeldende Kunsten niet altijd als waardig beschouwd. In de jaren 1770 bood de Academie een cursus ‘huiselijke taferelen’ aan, maar die hadden minder aanzien dan portretten of historieschilderijen. De belangstelling van Alexei Venetsianov (1780–1847^[1]) voor het boerenleven droeg ertoe bij dat genreschilderkunst als afzonderlijke discipline werd gezien. Venetsianovs genreschilderijen richten zich op de activiteiten, omgeving, identiteit en levenswijze van de afgebeelde mannen, vrouwen en kinderen. Veel ervan vangen een ‘bevroren’ moment. Ook kunstenaars als Yevgraf Krendovsky (1810–1853^[1]) werkten in deze stijl. Korzukhins schilderijen tonen vaak het leven van gewone mensen en weerspiegelen de groeiende belangstelling voor realisme en maatschappelijk commentaar in het 19e-eeuwse Rusland.

Alexei Korzukhin staat bekend om zijn realistische genrescènes en grootschalige religieuze opdrachten. Hij maakte iconen en muurschilderingen voor verschillende kathedralen, waaronder de Christus-Verlosserkathedraal in Moskou. Hij exposeerde zijn werk internationaal, onder meer in Londen, Wenen en Philadelphia.