Waar Albert Benois te zien is

Om werk van Albert Benois te bekijken, kunt u beginnen bij musea met collecties postimpressionistische of Russische kunst. Veel galerieën bevinden zich in Frankrijk; in Parijs zijn dat bijvoorbeeld het Musée des Arts Décoratifs, het Musée du Louvre, het Musée Gustave Moreau, het Musée National d’Art Moderne (Centre Georges Pompidou), het Musée d’Orsay en het Musée du Petit Palais. Andere Franse musea zijn het Musée des Beaux-Arts (Besançon), het Musée des Beaux-Arts (Dijon), het Musée de la Chartreuse (Douai), het Musée de Peinture et de Sculpture (Grenoble), het Musée Crozatier (Le Puy), het Musée des Beaux-Arts (Lille), het Musée des Beaux-Arts (Nancy), het Musée des Beaux-Arts (Nantes), het Musée des Beaux-Arts Jules Chéret en het Musée Matisse (Nice), het Musée des Beaux-Arts (Orléans), het Musée des Beaux-Arts (Quimper), het Musée Saint-Denis (Reims), het Musée des Beaux-Arts (Rennes), het Musée des Beaux-Arts (Rouen), het Musée d’Art et d’Industrie (Saint-Étienne), het Musée du Prieuré (Saint-Germain-en-Laye), het Musée de l’Annonciade (Saint-Tropez), het Musée du Haubergier (Senlis), het Musée d’Art Moderne (Straatsburg) en het Musée des Augustins (Toulouse). Buiten Frankrijk zijn onder meer de Tretjakovgalerij en de Hermitage in Rusland en de National Gallery of Scotland in Edinburgh.

Albert Benois (1852^[1]-1936^[1]) was een Russische kunstenaar, toneelontwerper en kunstcriticus, werkzaam aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw. Hij is vooral bekend om zijn aquarellen en theaterontwerpen, maar maakte ook prenten, vaak in samenhang met zijn andere artistieke activiteiten. Benois maakte deel uit van de beweging Mir iskusstva (Wereld van de Kunst), die kunst in alle aspecten van het leven wilde integreren. Daar hoorden boekillustratie en grafisch ontwerp bij, zodat prenten een natuurlijk verlengstuk van zijn esthetische beginselen vormden. In deze periode werden prenten steeds meer als een belangrijk artistiek medium beschouwd. Kunstenaars begonnen hun prenten te signeren; dat onderscheidde originele grafiek, met esthetische waarde, van reproducties. Een signatuur bevestigde ook de authenticiteit en de goedkeuring van de kunstenaar voor een bepaalde proefdruk. Kunstenaars bewaakten de kwaliteit ook door de oplage te beperken en de afdrukken te nummeren. Dat beïnvloedde de prijs van elke prent in verhouding tot het aantal beschikbare exemplaren. Het voorkwam bovendien dat er verder werd gedrukt nadat de plaat of steen door overmatig gebruik was versleten.

Alexander Nikolayevich Benois, geboren in 1870^[1] in Sint-Petersburg, was de jongste van negen zonen van een architectuuracademicus. Hij volgde een rechtenopleiding, maar nam ook kunstlessen en kreeg begeleiding van zijn oudere broer Albert, een academicus van de aquarelschilderkunst. Benois was in 1898 medeoprichter van de vereniging Mir iskusstva en mederedacteur van het tijdschrift. Vanaf 1900 was hij actief in het theater. In 1908 ontwierp hij kostuums en decors voor Sergei Diaghilevs productie van *Boris Godunov* in Parijs en later voor vele ballet- en operaproducties in het Westen. Van 1918 tot 1926 leidde hij de Schilderijengalerij van de Hermitage. In 1927 vestigde hij zich in Parijs, waar hij in 1960 overleed. Benois werkte met aquarel, gouache, pastel en olieverf. Tot zijn werken behoren de reeksen *The Last Walks of Louis XIV* (1897-98) en *Versailles Series* (1905-06). Voor de publicatie *Russian^[1] History in Pictures* (1907-10) van Iosif Knoebel maakte hij composities over de Russische geschiedenis. Ook staat hij bekend om zijn gezichten op het oude Sint-Petersburg en de buitenwijken. Verder illustreerde hij publicaties, waaronder Poesjkins *Queen of Spades* en *Bronze Horseman*.

Albert Benois werkte in uiteenlopende media, waaronder aquarel en tempera. Hij ontwierp ook decors en kostuums voor het theater, met name voor de Ballets Russes. Bij het schilderen werd vaak eerst een onderschildering in neutrale monochrome tinten aangebracht voor een gladde, egale basis. Sommige kunstenaars gebruikten puimsteen om het oppervlak verder glad te maken. Voor olieverf mengden sommige schilders papaverolie, walnootolie en gerectificeerde terpentijn. In sommige recepten werd gele amber opgelost in lavendelolie, soms met wespen die in het mengsel waren geweekt. Door de opkomst van verfwinkels in de 18e eeuw konden kunstenaars kant-en-klare materialen kopen. Sommige kunstenaars vonden echter dat traditionele methoden verloren waren gegaan en probeerden die opnieuw te ontdekken.

Albert Benois had aanzienlijke invloed op verschillende kunstenaars, vooral in de kring rond de Ballets Russes en onder toneelontwerpers. Als lid van Mir iskusstva (Wereld van de Kunst) propageerde hij een stijl die inspiratie zocht in vroegere tijdperken. Een kunstenaar die door Benois werd beïnvloed, was Léon Bakst, eveneens lid van Mir iskusstva. Beiden waren geïnteresseerd in historische stijlen en theaterontwerp en werkten samen aan toneelproducties. Ook Sergej Diaghilev, oprichter van de Ballets Russes, ondervond Benois’ invloed. Benois was artistiek adviseur en ontwerper van het gezelschap en droeg bij aan de esthetische richting en het succes ervan. Zijn ontwerpen voor producties als Le Pavillon d’Armide (1907^[1]) en Petrushka (1911) vormden een maatstaf voor theaterontwerp. Ook Igor Stravinski erkende Benois’ bijdrage: Benois hielp het visuele aspect van Stravinski’s ballet Petrushka vormgeven. Met zijn werk voor deze en andere kunstenaars hielp hij het ballet en theaterontwerp van het begin van de twintigste eeuw vorm te geven.

Alexandre Benois, ook bekend als Albert, kwam uit een kunstenaarsfamilie. Zijn vader, Nikolai Benois, was een bekende architect. Ook Alberts broer Léon Benois werd als architect opgeleid. Zijn artistieke invloeden kwamen uit zijn familie en de kunstwereld om hem heen. Hij studeerde aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Sint-Petersburg en nam daar academische tradities in zich op. Later raakte hij meer geïnteresseerd in hedendaagse Europese kunststromingen. Zijn werk toont waardering voor het Franse impressionisme en postimpressionisme, stromingen die zijn benadering van kleur en compositie vormden. Daarnaast hield Benois zich bezig met het symbolisme, dat zijn onderwerpkeuze en de sfeer van zijn schilderijen beïnvloedde. Hij bewonderde kunstenaars als Edgar Degas en Constantin Guys, die hem hielpen zijn vaardigheden in aquarel en tekenen te ontwikkelen. Benois bracht verschillende invloeden samen en ontwikkelde zo een persoonlijke stijl binnen de Russische kunst van het begin van de 20e eeuw.

Albert Benois is vooral bekend om zijn bijdragen aan het toneelontwerp en zijn historische schilderijen, niet om één allesbepalend werk. Hij was een prominent lid van Mir iskusstva (Wereld van de Kunst), dat kunst in alle aspecten van het leven wilde integreren. Zijn ontwerpen voor de Ballets Russes, in het bijzonder decors en kostuums voor Igor Stravinski’s ballet *Petrushka* (1911^[1]), behoren tot zijn beroemdste prestaties. Dankzij de historische nauwkeurigheid en aandacht voor detail ontstond een visueel indrukwekkende, meeslepende theaterervaring. Benois maakte ook belangrijke historische schilderijen, vaak met scènes uit het 18e-eeuwse Rusland. Ze tonen zijn belangstelling voor het verleden en zijn vermogen om sfeer en historische details op te roepen. Ook zijn illustraties voor Aleksandr Poesjkins *De bronzen ruiter* worden hoog gewaardeerd. Geen enkel werk overschaduwt zijn andere creaties; zijn gezamenlijke oeuvre op het gebied van theaterontwerp, schilderkunst en illustratie heeft hem een plaats in de Russische kunstgeschiedenis bezorgd.

Albert Benois (1852^[1]-1936^[1]) wordt in verband gebracht met verschillende artistieke stromingen, met name het symbolisme en de Ballets Russes. Hij werd geboren in een kunstenaarsfamilie en kreeg zijn eerste opleiding aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Sint-Petersburg. Hoewel hij de formele opleiding niet voltooide, deed hij er waardevolle vaardigheden en contacten op. Door zijn betrokkenheid bij Mir iskusstva (Wereld van de Kunst) werd hij een prominente figuur in de Russische kunstwereld. Deze groep, actief vanaf het einde van de jaren 1890^[1], verwierp academische kunst ten gunste van symbolisme en estheticisme. De leden propageerden l’art pour l’art en zochten inspiratie in historische stijlen, vooral die van de 18e eeuw. Benois deelde die belangstelling, zoals blijkt uit zijn boek *Tsarskoje Selo onder het bewind van Elisabeth Petrovna* (1910). Zijn werk met Sergej Diaghilevs Ballets Russes verstevigde zijn positie als vooraanstaand kunstenaar. Hij ontwierp decors en kostuums voor producties als *Le Pavillon d’Armide* (1909) en *Petrushka* (1911), en droeg zo bij aan de vernieuwende vermenging van kunstvormen in het ballet. Zijn ontwerpen riepen vaak historische tijdperken op en weerspiegelden zijn diepgaande kennis van de Russische cultuur.