Waar Achille Perilli te zien is

Werk van Achille Perilli is in verschillende museumcollecties te zien. In Italië zijn dat onder meer de Biblioteca Ambrosiana in Milaan, het Museo Archeologico in Venetië en het Museo Nazionale Romano in Rome. Andere Italiaanse locaties zijn de Biblioteca Nazionale Marciana en het Museo Correr e Quadreria Correr in Venetië, en de Pinacoteca Provinciale in Bari. Verder weg bevinden zich werken in het Israel Museum in Jeruzalem, het Princeton University Art Museum en het Los Angeles County Museum of Art (LACMA). Ook zijn werken te vinden in het Metropolitan Museum of Art in New York, het Minneapolis Institute of Arts en het Royal Ontario Museum in Toronto. In Europa omvatten de locaties het Ashmolean Museum in Oxford en de Staatliche Museen zu Berlin.

Bij de prenten van Achille Perilli zijn enkele basistermen en conventies van de prentkunst nuttig. Een ‘originele prent’ is als prent bedacht en geen reproductie van een werk in een ander medium, zoals een schilderij. Elke prent in een oplage geldt als origineel. Prenten verschijnen vaak in door de kunstenaar bepaalde beperkte oplagen. Elke prent daarin is doorgaans genummerd en met potlood gesigneerd. De nummering geeft het exemplaarnummer binnen de totale oplage aan, bijvoorbeeld 12/25: de twaalfde prent van een oplage van vijfentwintig. Sommige kunstenaars maken ook kunstenaarsproeven, aangeduid met ‘AP’, buiten de genummerde oplage. De markt speelt een rol bij het bepalen van de waarde van kunst. De Professional Art Dealers Association of Canada (PADAC) omschrijft een originele prent als een afbeelding die uitsluitend als prent is bedacht en uitgevoerd, doorgaans in een genummerde oplage en gesigneerd door de kunstenaar. Elke prent wordt afzonderlijk geïnkt en afgedrukt en is daarmee een ‘multi-original’. Het maken van een originele prent is op zichzelf een artistieke prestatie.

Achille Perilli (1927^[1]–2021^[1]) behoorde tot een generatie Italiaanse kunstenaars die na de Tweede Wereldoorlog nieuwe richtingen zocht. Zijn werk maakt deel uit van de bredere herwaardering van de Italiaanse kunst en haar verhouding tot internationale stromingen zoals het futurisme. Perilli was in 1947^[1] medeoprichter van de groep Forma 1, die abstracte kunst voorstond tegenover de toen dominante figuratieve stijlen. Italiaanse kunstenaars waren zich destijds sterk bewust van internationale ontwikkelingen, maar bleven verbonden met hun culturele erfgoed. De futuristen boden met hun nadruk op originaliteit en vrijheid in de kunst een mogelijke weg vooruit. Later in zijn loopbaan onderzocht Perilli de mogelijkheden van geometrische abstractie in complexe, niet-figuratieve composities. Zijn werk past in een bredere ontwikkeling in de Italiaanse kunst richting structuralisme en een breuk met traditionele vormen. De belangstelling voor het futurisme is herleefd, evenals de waardering voor kunstenaars als Perilli, die ermee in dialoog gingen en er vervolgens voorbij trokken.

Achille Perilli gebruikte in zijn kunst uiteenlopende materialen en technieken. Hij werkte met stuc, glas en droog hout en plaatste deze materialen tegenover elkaar om ruimtelijke relaties te creëren. Hij omlijstte glasplaten met stuc, manipuleerde zo het licht en riep een gevoel van afstand op. Ook gebruikte hij was, die hij in kisten goot of ophing om thema’s als verlatenheid en onbegrijpelijkheid te verkennen. Daarnaast werkte hij met gips in constructies van glasplaten en ijzer. Het idee van ‘leunen’ was belangrijk voor Perilli: voorwerpen steunden op irrationele wijze tegen elkaar. Ook experimenteerde hij met ‘achromen’: doek gedrenkt in kaolien en lijm en later naden die met de naaimachine waren gemaakt. Andere materialen waren watten, geëxpandeerd polystyreen, fosforescerende stoffen, kobaltchloride, stro, plastic, bont en konijnenhuid. Hij maakte ‘luchtlichamen’ (pneumatische sculpturen) en ruimtelijke sculpturen waarin luchtstralen bollen lieten zweven. In 1960^[1] maakte hij zeer lange lijnen in afgesloten kisten.

Achille Perilli maakte deel uit van de kunstenaarsgroep Forma, die vanaf 1947^[1] actief was in Rome. Tot de andere leden behoorden Giulio Turcato, Pietro Consagra, Piero Dorazio, Antonio Sanfilippo en Carla Accardi. Turcato’s werk is moeilijk in te delen, al combineerden zijn vroege geometrische configuraties Picasso’s postkubistische stijl met Balla’s abstracties. Dorazio bezocht Balla en nam diens gevoel voor kleur over, geordend in getextureerde patronen. Zijn kleuren werden steeds door vorm bepaald, maar kregen een nieuwe vloeiendheid. Het door elkaar weven van zijn gekleurde ‘tekens’ vertoonde verwantschap met het werk van Mark Tobey. Net als Dorazio had Perilli belangstelling voor de intellectuele grondslagen van de schilderkunst. Zijn werk berust op een dialoog tussen geometrische strengheid en het gesturale automatisme van het ‘teken’. Accardi’s schilderijen verbeelden een emotionele reactie op de wereld en drukken vitaliteit uit met levendige penseelstreken en briljante kleuren. Haar kleurproeven liepen vooruit op de op-art van de jaren 1960.

De artistieke ontwikkeling van Achille Perilli vond plaats in een omgeving die werd beïnvloed door verschillende belangrijke kunstenaars en stromingen. Het futurisme was nadrukkelijk aanwezig. Tot de beweging behoorden onder anderen Umberto Boccioni, Carlo Carrà en Fortunato Depero; hun ideeën circuleerden in Italiaanse kunstkringen. Perilli was verbonden aan de Gruppo Origine, die in 1951^[1] werd opgericht. Een van de leden, Ettore Colla, had in de jaren 1920 in Parijs gewerkt in de ateliers van Constantin Brancusi, Henri Laurens en Charles Despiau. Colla’s overgang naar geometrische abstractie en zijn gebruik van industriële voorwerpen kunnen voor Perilli en anderen in de groep een voorbeeld zijn geweest. Tot Perilli’s tijdgenoten behoorden kunstenaars als Lucio Fontana, Piero Dorazio en Ugo Mastroianni. Hun verkenningen van abstractie en ruimtelijke concepten droegen bij aan het bredere artistieke gesprek waarbinnen Perilli werkte.

Achille Perilli was tijdens zijn loopbaan verbonden aan verschillende kunststromingen. In 1947^[1] ondertekende hij mede het manifest Forma 1, waarmee hij zich aansloot bij kunstenaars als Carla Accardi en Pietro Consagra. De in Rome gevestigde groep Forma 1 bepleitte abstracte kunst en verwierp zowel figuratieve kunst als strikt geometrische abstractie. De kunstenaars wilden nieuwe vormen en uitdrukkingen buiten de traditionele conventies verkennen. Perilli was ook betrokken bij het Movimento Arte Concreta^[1] (MAC, Beweging voor Concrete Kunst). Deze beweging werd in 1948 in Milaan opgericht en propageerde concrete kunst die, volgens haar aanhangers, volledig abstract moest zijn en niet naar de zichtbare wereld mocht verwijzen. Hoewel Forma en MAC allebei referentiële ‘onzuiverheden’ afwezen, deelde de groep Forma niet de sociale en politieke doelstellingen van MAC. Perilli’s werk bevindt zich daarmee op het kruispunt van verschillende richtingen binnen de Italiaanse abstractie.

Achille Perilli (geboren in 1927^[1]) was een Italiaanse abstracte schilder en een van de oorspronkelijke leden van de Forma-groep. Perilli richtte Forma in 1947^[1] op met Carla Accardi, Ugo Attardi, Pietro Consagra, Piero Dorazio, Mino Guerrini, Antonio Sanfilippo en Giulio Turcato. De groep pleitte voor kunst met een maatschappelijke functie en wees zowel figuratieve als louter formele benaderingen af. Ook gaf zij het tijdschrift *Forma 1* uit, met een manifest waarin haar doelen werden uiteengezet. In 1951 nam Perilli deel aan de tentoonstelling *Arte astratta e concreta in Italia* (Abstracte en concrete kunst in Italië). Er waren kunstenaars van Forma en Movimento Arte Concreta^[1] (MAC) te zien, evenals Alberto Burri, Corrado Cagli, Antonio Corpora en anderen.