William Merritt Chase

Hij studeerde aan de Koninklijke Academie van München, keerde terug met een techniek beïnvloed door Velazquez en de donkere tonaliteit van de oude Nederlandse meesters en werd een van de belangrijkste kunstdocenten in de Amerikaanse geschiedenis. Tot zijn leerlingen behoorden Georgia O'Keeffe, Edward Hopper, Charles Sheeler, Joseph Stella, Marsden Hartley en Rockwell Kent. De lijst leest als een lesprogramma voor de twintigste-eeuwse Amerikaanse kunst.

In 1891 richtte hij de Shinnecock Hills Summer School op Long Island op, de eerste school voor schilderen in de openlucht in de Verenigde Staten. Zijn vriend Stanford White ontwierp er zijn zomerhuis met een geïntegreerd atelier. Hij gaf buiten les en schilderde de duinen en het struikgewas van de South Fork met een lichtgevend palet dat vooruitliep op het impressionisme dat hij later formeel zou omarmen. In 1902 werd hij uitgenodigd toe te treden tot The Ten, de toonaangevende Amerikaanse impressionistische groep.

Zijn bekendste onderwerp voor stillevens was dode vis: hele vissen op een bord tegen een donkere achtergrond, geschilderd met dezelfde tonale precisie die hij in landschappen en portretten toepaste. Het onderwerp klinkt eentonig, maar de schilderijen zijn buitengewoon; elke vis is weergegeven als een afzonderlijke studie in kleur en licht.

Hij was niet bescheiden. Hij versierde zijn atelier met antiek en kostuums en poseerde voor foto's met een hoge hoed. Hij vond kunst een serieus beroep dat een serieuze presentatie verdiende. Voor Chase betekende dat eruitzien alsof hij het meende.