Rachel Whiteread

Plan je bezoek om werk van Rachel Whiteread te zien →

• Waar staat Rachel Whiteread om bekend?+

  Rachel Whiteread staat bekend om haar sculpturen waarin ze negatieve ruimte onderzoekt. Ze giet de holle ruimtes rond en in alledaagse voorwerpen af en verandert die in vaste vormen, zoals in *Ghost*, een gipsen afgietsel van een Victoriaanse zitkamer.
• Wat is het beroemdste werk van Rachel Whiteread?+

  Rachel Whiteread is vooral bekend om haar afgietsels van negatieve ruimtes. Een van haar vroege, erkende werken is *Ghost* (1990), een gipsafgietsel van een Victoriaanse woonkamer in Noord-Londen. Ze maakte het werk door de binnenmuren van een verlaten huis met gipsmallen te bedekken en deze vervolgens rond een stalen frame weer samen te stellen. Het afgietsel vangt details als de muren, ramen, open haard en deur. Zoals Whiteread uitlegde, was het de bedoeling «de lucht in de kamer te mummificeren». In 1993 zette ze dit thema voort met *House*, een betonnen afgietsel van de binnenkant van een heel huis in Oost-Londen. De plaatselijke autoriteiten lieten het later slopen, wat een publiek debat uitlokte. Whiteread maakte ook afgietsels van andere kamers, trappen en meubels. In 1995 vertegenwoordigde ze Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië. Later kreeg ze de opdracht een Holocaustmonument in Wenen te maken, dat in 2000 werd onthuld.
• Wat moet ik weten over de prints van Rachel Whiteread?+

  Rachel Whiteread staat bekend om haar sculpturen en installaties; haar grafiek is minder bekend. Bij het bekijken van haar prenten is enige basiskennis van grafiektermen nuttig. Een «oplage» is een reeks identieke afdrukken van dezelfde plaat of platen. De kunstenaar bepaalt de grootte van de oplage; die wordt niet begrensd door de fysieke eigenschappen van de plaat. Elke prent in een beperkte oplage wordt genummerd, bijvoorbeeld «1/20» voor de eerste afdruk van twintig. Het nummer en de oplage staan met potlood linksonder in de marge. De titel staat in het midden en de handtekening van de kunstenaar rechts. Bij het maken van prenten wordt elke fase zorgvuldig gecontroleerd en gecorrigeerd. Met proefdrukken kan de kunstenaar het effect van aanpassingen aan de platen of kleuren beoordelen. Dit helpt bij beslissingen over kleurvlakken, de dekkracht van de inkt, de drukvolgorde, het papier en de oplage. Bij een etspers is zorgvuldige aandacht voor de druk nodig en moet inkt op het vilt worden voorkomen; daarvoor gebruikt men een wegwerpvel papier.
• Tot welke stijl of stroming behoorde Rachel Whiteread?+

  Rachel Whiteread, geboren in 1963, wordt gerekend tot de Young British Artists (YBA’s), een groep die in de jaren 1990 in Londen opkwam. De YBA’s, onder wie Damien Hirst, Sarah Lucas en Tracey Emin, kregen erkenning door hun uiteenlopende praktijken en ondernemende benadering van de kunstwereld. Velen van hen studeerden aan Goldsmiths University in Londen bij de conceptueel kunstenaar Michael Craig-Martin, wiens onderwijs de traditionele scheidslijnen tussen artistieke materialen en disciplines negeerde. Whitereads werk bestaat uit afgietsels van alledaagse voorwerpen en binnenruimtes en richt zich vaak op negatieve ruimte om thema’s als herinnering en afwezigheid te onderzoeken. Haar publieke opdracht House (1993) kreeg veel media-aandacht en leidde tot controverse, waarmee haar positie binnen de YBA-beweging werd versterkt. De opkomst van de YBA’s viel samen met een samenkomst van kunstmarkten, jeugdculturen en populaire cultuur, wat in de jaren 1990 bijdroeg aan hernieuwde belangstelling voor de Britse kunst en cultuur.
• Welke technieken of materialen gebruikte Rachel Whiteread?+

  Rachel Whiteread staat bekend om haar giettechnieken, waarmee ze negatieve afdrukken van voorwerpen en ruimtes maakt. Na haar studie schilderkunst aan Brighton Polytechnic stapte ze over naar beeldhouwkunst aan de Slade School of Art (1985-1987). Daar experimenteerde ze met afgietsels van delen van haar eigen lichaam. Whiteread giet doorgaans gewone, eerder gebruikte voorwerpen af, zoals bedden, stoelen, badkuipen en vloeren. Ze richt zich vaak op de binnenkant ervan en maakt de ruimte die ze innemen tot het kunstwerk zelf. De resulterende sculpturen, gemaakt van bijvoorbeeld gips, rubber of hars, vormen het «negatief» van het oorspronkelijke voorwerp. Ze markeert een oppervlak en bedekt het vervolgens met een materiaal dat ertegenaan uithardt. Zodra het materiaal is uitgehard, kan het afgietsel worden verwijderd. Zo ontstaat een negatieve afdruk van het oppervlak. Whiteread laat het vaak bij deze stap en behoudt het afgietsel als negatieve vorm. Zo maakte ze Ghost (1990), een gipsafgietsel van het interieur van een Victoriaanse woonkamer. Ook goot ze hele huizen af, zoals House (1993).
• Waar stond Rachel Whiteread om bekend?+

  Rachel Whiteread, geboren in 1963, staat bekend om haar afgiettechniek, die ze van 1982 tot 1985 als studente aan Brighton Polytechnic leerde. Whiteread maakt afgietsels van huiselijke ruimtes en voorwerpen, waaronder kamers, trappen en meubels. Haar werk onderzoekt ruimte, binnen- en buitenvormen en alledaagse dingen. Haar werk *Ghost* uit 1993 is een gipsen afgietsel van het interieur van een Victoriaanse zitkamer in Noord-Londen. Ze heeft gezegd dat de kijker in dit werk de muur wordt. Ze wilde ‘de lucht in de kamer mummificeren’. Whiteread gebruikt vaak voorwerpen die op menselijke aanwezigheid wijzen. In tweedehandswinkels zoekt ze naar voorwerpen met een verleden; vervolgens maakt ze er in haar atelier afgietsels van. Het interieur van deze voorwerpen wordt daarna het kunstwerk. De resulterende sculpturen, gemaakt van gips, rubber of hars, zijn het ‘negatief’ van het voorwerp. Whiteread werd geassocieerd met de Young British Artists (YBA's), van wie velen aan Goldsmiths University in Londen studeerden.
• Wanneer leefde en werkte Rachel Whiteread?+

  Rachel Whiteread werd geboren in 1963. Ze is een Britse kunstenaar die bekendstaat om haar sculpturen, vaak afgietsels van alledaagse voorwerpen of architectonische ruimtes. Van 1982 tot 1985 studeerde Whiteread schilderkunst aan Brighton Polytechnic en van 1985 tot 1987 beeldhouwkunst aan de Slade School of Fine Art van University College London. In de jaren 1990 kreeg ze aandacht. Een van haar bekende vroege werken is Ghost (1990), een gipsen afgietsel van het interieur van een Victoriaanse zitkamer. In 1993 maakte ze House, een betonnen afgietsel van de binnenkant van een rijtjeshuis in East End in Londen. Dit project leidde tot veel publieke discussie en werd uiteindelijk afgebroken. Whiteread maakt nog steeds werk en exposeert internationaal. In haar praktijk maakt ze afgietsels van onder meer gips, beton, hars, rubber en papier. Deze afgietsels onderzoeken vaak negatieve ruimte en herinnering. In 2017-2018 was een overzichtstentoonstelling van haar werk te zien in Tate Britain.
• Waar kan ik het werk van Rachel Whiteread zien?+

  Sinds haar eerste solotentoonstelling in Londen in 1988 heeft Rachel Whiteread op grote schaal geëxposeerd. Haar werk was op veel locaties te zien, waaronder de tentoonstelling «Shedding Life» in 1996 in de Tate Gallery in Liverpool, die in 1997 doorreisde naar het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía in Madrid. Andere Europese locaties waar haar werk te zien was, zijn het Stedelijk Van Abbemuseum in Eindhoven (1992-1993), de Kunsthalle Basel (1994) en het Britse paviljoen op de Biënnale van Venetië (1997). In de Verenigde Staten waren haar sculpturen te zien in het Museum of Contemporary Art in Chicago (1993), het Institute of Contemporary Art in Philadelphia (1995) en herhaaldelijk in de Luhring Augustine Gallery in New York. Ghost (1990), een gipsafgietsel van een Victoriaanse kamer, behoort tot de collectie van de National Gallery of Art in Washington D.C. Na haar deelname aan de Biënnale van Venetië in 1995 kreeg Whiteread de opdracht een Holocaustmonument in Wenen te maken.
• Waar kwam Rachel Whiteread vandaan?+

  Rachel Whiteread, geboren in 1963, is Britse. Eerst studeerde ze schilderkunst aan Brighton Polytechnic. Van 1985 tot 1987 studeerde ze beeldhouwkunst aan de Slade School of Fine Art in Londen. In 1988 kreeg Whiteread aandacht met haar eerste solotentoonstelling. In 1993 maakte ze House aan Grove Road in Londen E3, in opdracht van Artangel Trust. Het werk bestond van 25 oktober 1993 tot 11 januari 1994. In 1993 was ze ook de eerste vrouw die de Turner Prize won. In 1995 vertegenwoordigde Whiteread Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië. Dit leidde tot een opdracht voor een Holocaustmonument in Wenen, dat in 2000 werd onthuld. Andere openbare projecten zijn Water Tower in New York (1998) en Monument op Trafalgar Square in Londen (2001).
• Wie werd door Rachel Whiteread beïnvloed?+

  De kunst van Rachel Whiteread beïnvloedde verschillende kunstenaars, vooral beeldhouwers en installatiekunstenaars aan het einde van de 20e en het begin van de 21e eeuw. Haar invloed is zichtbaar bij kunstenaars die thema’s als herinnering, afwezigheid en de gebouwde omgeving verkennen. Het is moeilijk met zekerheid te zeggen wie rechtstreeks door Whiteread werd beïnvloed, maar haar benadering van afgietsels van alledaagse voorwerpen en architectonische ruimtes heeft bij velen weerklank gevonden. Kunstenaars met vergelijkbare thema’s, zoals Doris Salcedo, die sculpturen maakt ter nagedachtenis aan slachtoffers van geweld, en Mona Hatoum, bekend om installaties over ontheemding en conflict, hebben raakvlakken met Whitereads praktijk. Haar gebruik van negatieve ruimte en haar vermogen het gewone om te vormen tot iets dat tot nadenken stemt, inspireerden kunstenaars om de mogelijkheden van beeldhouwkunst en haar relatie tot de omgeving opnieuw te bezien. Haar werk droeg ook bij aan bredere belangstelling voor plaatsgebonden kunst en ingrepen in de openbare ruimte.
• Wie beïnvloedde Rachel Whiteread?+

  De artistieke ontwikkeling van Rachel Whiteread werd door verschillende invloeden gevormd. Aan het einde van de jaren 1970 braken beeldhouwers als Carl Andre, Donald Judd en Eva Hesse met de modernistische beeldhouwkunst door de hand van de kunstenaar uit te schakelen, processen te systematiseren en negatieve vormen te ontwikkelen. Whiteread nam strategieën van deze voorgangers over en zette negatieve vormen om in positieve. Ze studeerde schilderkunst aan Brighton Polytechnic voordat ze zich tussen 1985 en 1987 op de Slade School of Art in Londen op beeldhouwkunst ging richten. Aanvankelijk maakte ze afgietsels van haar eigen lichaam, maar ze verwierp die als te persoonlijk. Vervolgens onderzocht ze het lichaam via alledaagse voorwerpen zoals bedden, stoelen en badkuipen. Whiteread heeft de invloed van Amerikaanse kunst na 1940 erkend, vooral de monumentale schaal ervan. Ze noemt Gordon Matta-Clark, Tony Smith en Louise Bourgeois als andere belangrijke kunstenaars. Haar werk verwijst ook rechtstreeks naar andere kunstenaars; zo houdt *Untitled (One Hundred Spaces)* (1995) verband met Bruce Naumans *A Cast of the Space under My Chair* (1965-68). Whiteread heeft gezegd dat ze ten aanzien van materialen en kleuren een «vrouwelijke gevoeligheid» heeft.
• Wie was Rachel Whiteread?+

  Rachel Whiteread (geboren in 1963) is een Engelse kunstenaar die bekendstaat om haar sculpturen, vaak afgietsels van alledaagse voorwerpen of architectonische ruimtes. Ze was een van de Young British Artists, die aan het einde van de jaren 1980 opkwamen en in de jaren 1990 bekendheid kregen. In haar vroege werk goot Whiteread meubels, zoals kledingkasten en matrassen, af in gips. Deze werken onderzochten afwezigheid, herinnering en de sporen die menselijke aanwezigheid achterlaat. Een van haar bekendste werken is House (1993), een betonnen afgietsel van het interieur van een rijtjeshuis in East End in Londen. Het werk leidde tot veel publieke discussie en werd uiteindelijk afgebroken. In 1997 vertegenwoordigde Whiteread Groot-Brittannië op de Biënnale van Venetië en sindsdien heeft ze haar werk internationaal blijven exposeren. Haar praktijk omvat nu ook afgietsels van hele kamers, trappen en zelfs watertorens. Deze grootschalige werken nodigen kijkers uit om na te denken over de negatieve ruimte om ons heen en de verborgen vormen in vertrouwde structuren. Whiteread ontving in 1993 de Turner Prize en kreeg verscheidene andere prijzen en onderscheidingen voor haar bijdrage aan de hedendaagse kunst.