Joseph Schillinger

Joseph Schillinger staat bekend om zijn werk als muziektheoreticus en wiskundige. Hij schreef ook The Mathematical Basis of the Arts en maakte enkele kubistische schilderijen, al vormen die een klein deel van zijn nalatenschap.

Joseph Schillinger staat niet bekend om één definitief kunstwerk. Hij is vooral bekend om zijn theoretische werk, Schillinger System of Musical Composition (ook Schillinger System of Musical Creativity genoemd). In de jaren 1930 en 1940 ontwikkelde hij dit systeem, dat een wiskundig en geometrisch kader biedt voor het maken van muziek en kunst. Met wiskundige beginselen genereert het melodieën, harmonieën, ritmes en vormen. Schillinger geloofde dat die beginselen op alle artistieke uitingen toepasbaar waren. Hoewel hij geen beeldend kunstenaar was, beïnvloedden zijn theorieën kunst en ontwerp in de 20e eeuw. Kunstenaars en ontwerpers gebruikten zijn systeem voor composities en nieuwe esthetische mogelijkheden. Zijn leerlingen waren musici als George Gershwin en beeldend kunstenaars als Thomas Wilfred. Het systeem biedt een gestructureerde benadering van creativiteit en wordt nog bestudeerd door kunstenaars die de raakvlakken van wiskunde en kunst onderzoeken.

Om prenten van Joseph Schillinger te beoordelen, helpt kennis van de prentenmarkt. Een originele prent is speciaal als prent bedacht en uitgevoerd, vaak in een genummerde, door de kunstenaar gesigneerde oplage. Elke afdruk wordt afzonderlijk gemaakt van een daarvoor vervaardigde plaat, steen, zeef of blok; elke prent is dus een ‘meervoudig origineel’. De kunstenaar bepaalt de oplage en de opeenvolgende nummering houdt de afdrukken bij, bijvoorbeeld 12/25: nummer 12 uit een oplage van 25. Nummering werd pas recent gebruikelijk; oudere prenten waren vaak ongesigneerd en ongenummerd. Organisaties als de Professional Art Dealers Association of Canada (PADAC) hebben de term ‘originele prent’ gedefinieerd om de markt te reguleren. Een reproductie is een kopie van een werk dat oorspronkelijk in een ander medium is gemaakt, zoals schilderij of aquarel, meestal via fotomechanische methoden. Nummering of ondertekening verandert niets aan het karakter: het blijft een reproductie, geen originele prent. Sommige uitgevers bieden beperkte oplagen op papier en kleinere oplagen canvasoverdrachten van hetzelfde beeld aan, die op een schilderij lijken. Stuur een uitgever een aanvraagbrief, korte biografie, lijst van galerieën die je vertegenwoordigen en voorbeelden van je beelden.

Joseph Schillinger (1895–1943) was niet rechtstreeks verbonden met één kunststroming. Hij is vooral bekend als ontwikkelaar van het Schillinger System of Musical Composition, een wiskundige methode voor het maken van muziek en kunst. Geboren in Kharkiv, Oekraïne, studeerde hij aanvankelijk muziek en kunst. Later emigreerde hij naar de Verenigde Staten en onderwees zijn systeem aan veel leerlingen, onder wie George Gershwin, die het toepaste in composities als Porgy and Bess. Het systeem wil een wetenschappelijke basis voor artistieke creatie bieden en gebruikt wiskundige principes om patronen en structuren in muziek, beeldende kunst en andere creatieve vakgebieden te genereren. Het analyseert bestaande werken en maakt nieuwe op basis van wiskundige relaties. Hoewel het zelf geen stroming is, beïnvloedde het kunstenaars en componisten die systematisch wilden werken en geïnteresseerd waren in de raakvlakken tussen kunst en wetenschap.

Schillinger werkte met uiteenlopende materialen en technieken. Bij een opmerkelijke methode zandstraalde hij geflitst glas om wat hij ‘een nieuw type glasbeeld’ noemde te maken. Daarbij werd ondoorzichtig melkglas bedekt met een dunne kleurfilm. Een in het sjabloon uitgesneden ontwerp werd op het glas gelegd; zandstralen sleet reliëf in de blootgestelde delen. Schillinger vergeleek dit met grafsteenbewerking, maar met meer precisie dan etsen met zuur. Door de straaltijd te variëren ontstond een doffer oppervlak of dieper reliëf. Glasschildersverf kon ook worden aangebracht en in een oven gebakken, al beperkte dat het kleurenpalet. De techniek leverde volgens hem ongebruikelijke kleurintensiteit op, vooral zuiver wit en diep zwart, met precieze vlakke ontwerpelementen. Hij werkte ook met metaal en gebruikte fabriekstechnieken als gas- en booglassen. Zoals bij locomotiefbouw gaf hij voorrang aan functionele vorm boven versiering. Hij gebruikte sterk en veelzijdig staal en technieken als gieten, smeden en lassen.

Joseph Schillinger was een invloedrijke componist, muziektheoreticus en docent. Hij werd in 1895 geboren in Charkov, Oekraïne, en emigreerde in 1928 naar de Verenigde Staten, waar hij zijn uitgebreide compositiesysteem ontwikkelde. In zijn gelijknamige tweedelige boek beschreef hij een wiskundig en geometrisch kader voor muziek. Hij analyseerde uiteenlopende kunstvormen en zocht naar onderliggende wiskundige beginselen die systematisch en objectief componeren mogelijk maakten. Tot zijn uiteenlopende leerlingen behoorden bekende musici, componisten en arrangeurs als George Gershwin, Glenn Miller en Benny Goodman. Zijn systeem beïnvloedde populaire muziek, filmmuziek en concertwerken. Schillinger stierf in 1943, maar zijn ideeën worden nog bestudeerd en bediscussieerd door musici en onderzoekers van de raakvlakken tussen wiskunde, geometrie en muziek.

Joseph Schillinger werd in 1895 geboren in Kharkiv, Oekraïne, en stierf in 1943 in New York. Zijn vroege loopbaan speelde zich in zijn geboorteland af. Hij studeerde aan het Conservatorium van Sint-Petersburg. In 1918 werd hij hoofd van de afdeling methodologie van het Oekraïense ministerie van Onderwijs; later leidde hij de experimentele afdeling muziekonderwijs van het Staatsinstituut voor de Kunsten. In 1928 emigreerde hij naar de Verenigde Staten, waar hij de rest van zijn leven lesgaf en zijn theorieën ontwikkelde. Hij is vooral bekend om het Schillinger System of Musical Composition, dat wiskundige principes toepast op muziek. Het trok musici, componisten en zelfs filmmakers aan. Tot zijn leerlingen behoorden George Gershwin, Glenn Miller en Benny Goodman. Hij schreef ook over kunst en ontwerp en paste vergelijkbare wiskundige ideeën toe op visuele vormen.

Joseph Schillinger werd in 1895 geboren in Kharkiv, destijds onderdeel van het Russische Rijk en nu in Oekraïne. Hij kreeg zijn eerste muziek- en kunstopleiding in Kharkiv en studeerde later aan het Conservatorium van Sint-Petersburg. Zijn vroege loopbaan speelde zich in Rusland af: hij doceerde aan het conservatorium van Kharkiv en het Staatsinstituut voor Kunstgeschiedenis in Sint-Petersburg. Zijn theorieën trokken aandacht in artistieke en intellectuele kringen. In de jaren 1920 emigreerde hij naar de Verenigde Staten, waar hij zijn ideeën verder ontwikkelde tot het Schillinger System of Musical Composition, dat een wetenschappelijke basis voor creativiteit in verschillende kunsten wilde bieden. Hij gaf privéles; George Gershwin was een bekende leerling. In 1941 publiceerde hij *The Schillinger System of Musical Composition*, kort voor zijn dood in New York in 1943.

De artistieke ontwikkeling van Schillinger en theoretische ontwikkeling werd gevormd door verschillende factoren, waaronder vroege kennismaking met het Russische futurisme en later zijn belangstelling voor wiskunde en natuurwetenschap. Geboren in 1895 in Charkov, Oekraïne, nam hij aanvankelijk avant-gardistische ideeën uit het Rusland van vóór de revolutie op, zoals geometrische abstractie en de wens kunst met het moderne leven te verbinden. Later verenigde hij uiteenlopende invloeden in een allesomvattend systeem. Wiskunde, natuurkunde en muziektheorie vormden de basis van zijn gestructureerde aanpak, die kunstenaars een rationeel kader voor nieuwe vormen en composities moest bieden. Specifieke personen zijn moeilijk aan te wijzen, maar het intellectuele klimaat van het vroege 20e-eeuwse Europa — met wetenschappelijk rationalisme en artistieke experimenten — speelde ongetwijfeld een rol. Zijn systematisering doet ook denken aan eerdere theoretici die artistieke beginselen probeerden te codificeren.

Joseph Schillinger (1895–1943) was een kunstenaar, componist en muziektheoreticus van Russische afkomst. In 1916 behaalde hij een diploma in bouwkunde en architectuur aan de Technologische Universiteit van Riga. In 1919 nodigde Marc Chagall hem uit om grafiek en architectuur te doceren aan het Vitebsk Art Institute. Later koos Schillinger de kant van Malevich en werd lid van Posnovis en Unovis. In 1921 gaf hij colleges aan de architectuurafdeling van Vkhutemas in Moskou. Hij exposeerde een Proun en ander werk op de Eerste Russische Kunsttentoonstelling in Berlijn en maakte zijn Proun Room voor de Grote Berlijnse Kunsttentoonstelling van 1923. Van 1925 tot 1930 doceerde hij hout- en metaalbewerking aan Vkhutemas/Vkhutein in Moskou. In 1928 plande en leidde hij de inrichting van het Sovjetpaviljoen op de Internationale Pers-tentoonstelling in Keulen. Hij is vooral bekend om zijn Schillinger System of Musical Composition, een wiskundige benadering van compositie en kunst die veel 20e-eeuwse kunstenaars en musici beïnvloedde.

Joseph van Schillinger belang ligt in zijn conceptuele methoden, niet in specifieke objecten. Het Bauhaus, waar zijn ideeën wortel schoten, blijft relevant door zijn programma. Het bevorderde samenwerking tussen schilders, grafisch ontwerpers, architecten en zelfs wetenschappers. Die interdisciplinaire aanpak bracht kunst, wetenschap en technologie samen en stimuleerde onderzoek, onderwijs en praktische toepassing. Het Bauhaus doorbrak traditionele categorieën en omarmde avant-gardestromingen als expressionisme, constructivisme en dada. Zo ontstond een dynamische omgeving waarin tegenstrijdige standpunten naast elkaar konden bestaan. Het was een radicaal experiment in het slechten van grenzen en het bevorderen van samenhang. De bereidheid gevestigde ideeën te herzien en mogelijkheden te verkennen blijft boeien. Bauhausideeën zijn bruikbare instrumenten voor hedendaagse kwesties, al zullen concrete producten sterk verschillen van die uit de Bauhausjaren.

De beeldende kunststijl van Joseph Schillinger was kubistisch.