Jens Adolf Jerichau

Jens Adolf Jerichau is bekend om zijn monumentale werken. Hij was een Deense beeldhouwer en schilder.

Jens Adolf Jerichau was een Deense beeldhouwer; zijn bekendste werk wordt doorgaans beschouwd als *The Panther Hunter* (*Panterjægeren*). Dit marmeren beeld kreeg tijdens zijn leven veel aandacht en lof. Jerichau maakte het in een periode waarin hij thema’s als menselijke kracht en de verhouding tussen mens en natuur onderzocht. Het toont een naakte man die op leven en dood met een panter vecht. De gespierde, atletische jager probeert het woeste dier te overmeesteren. Het werk wordt bewonderd om de dramatische spanning en realistische anatomie. Versies van *The Panther Hunter* bevinden zich in verschillende museumcollecties, waaronder de Ny Carlsberg Glyptotek in Kopenhagen. Het beeld bevestigde Jerichau’s positie als vooraanstaand Deens beeldhouwer in de 19e eeuw.

Jens Adolf Jerichau was een Deense beeldhouwer; prenten van zijn werk zijn meestal reproducties van zijn beelden. In de 19e eeuw nam de beeldhouwproductie in Denemarken toe. Eerder waren kleinere Europese landen als Denemarken voor grote projecten afhankelijk van Franse kunstenaars en ambachtslieden. Zo maakte de Franse beeldhouwer Jacques-François-Joseph Saly het ruiterstandbeeld van koning Frederik V bij Amalienborg; de eveneens Franse Pierre Gor goot het in Kopenhagen. Van ongeveer 1840 tot 1940 hielden verschillende Deense bedrijven zich bezig met het gieten van beelden. De werkplaats van Jørgen Balthasar Dalhoff was de eerste. Dalhoff, oorspronkelijk goudsmid, omarmde nieuwe giettechnieken en materialen voor brons, zink en terracotta. De firma van Lauritz Rasmussen was de enige die drie generaties bleef bestaan en sloot uiteindelijk in 1967. Tegenwoordig gieten slechts enkele kleine Deense werkplaatsen beelden; veel worden naar Italiaanse gieterijen gestuurd. In 1874 gaf Carl Frederik Tietgen Ferdinand Meldahl opdracht een kerk te bouwen. Tussen 1883 en 1885 maakten tien beeldhouwers en vier gieterijen daarvoor achttien zinken beelden.

Jens Adolf Jerichau was een neoclassicistische kunstenaar. Het neoclassicisme, dat grofweg van 1780 tot 1820 duurde, was een heropleving van de klassieke oudheid in schilderkunst, beeldhouwkunst, architectuur en meubelkunst. Het ontstond als reactie op de rococo. De 18e eeuw, ook de Verlichting genoemd, waardeerde rede en logica; die idealen beïnvloedden de ordelijke vormgeving van de neoclassicistische kunst. De oudheid beïnvloedde de iets oudere Deense kunstenaar Nicolai Abraham Abildgaard. Zijn docenten Johan Edvard Mandelberg en Johannes Wiedewelt waren in Parijs en Rome opgeleid. Abildgaards vroege werk toont een klassieke aanpak. Hij studeerde van 1772 tot 1777 in Rome en ontwikkelde daar belangstelling voor historieschilderkunst en de Griekse en Romeinse oudheid. De Franse schilder en democraat Jacques-Louis David imiteerde de Griekse en Romeinse kunst om de nieuwe Franse republiek te inspireren. Kunst werd ernstig van toon en verbeeldde verhalen uit de oude geschiedenis of mythologie, met schilderijen die het patriottisme benadrukten.

Jens Adolf Jerichau (1816–1883) was een Deense beeldhouwer. Hij werkte vooral in marmer en brons en studeerde aan de Koninklijke Deense Academie voor Schone Kunsten, waar Bertel Thorvaldsen lesgaf en zijn artistieke ontwikkeling sterk beïnvloedde. Jerichau nam een neoclassicistische stijl aan, met nadruk op symmetrie, proportie en geïdealiseerde vormen, zoals te zien in zijn marmeren beeld The Panther Hunter (1846). Zijn bronzen werk omvat portretbustes en standbeelden, vaak van historische of mythologische figuren. Met technieken als verlorenwasgieten streefde hij in zijn bronzen beelden naar beweging en emotie en veel detail. Hij maakte ook verschillende gipsmodellen, waarvan sommige later in brons zijn gegoten of in marmer gehouwen. Zijn werkwijze was geworteld in klassieke tradities, maar bevatte ook romantische elementen.

Jens Adolf Jerichau, een Deense beeldhouwer, staat vooral bekend om zijn bijdrage aan het neoclassicisme. Na Canova en Thorvaldsen was hij een van de belangrijkste neoclassicistische beeldhouwers van Europa. Hij studeerde aan de Academie van Kopenhagen, won de grote gouden medaille en reisde daarna naar Rome. Daar bracht hij een groot deel van zijn loopbaan door als zelfstandig beeldhouwer. Zijn doorbraak was de figuur van Jason met het Gulden Vlies. Een Engelse kunstkenner bestelde een marmeren kopie van Jason; dat stabiliseerde Jerichau’s financiën en luidde het begin in van een omvangrijke atelierpraktijk waar enkele van de belangrijkste beeldhouwers van de 19e eeuw werkten. Zijn beeldhouwwerk kenmerkt zich door realisme en een combinatie van canonieke schoonheid met originaliteit. Zijn beelden ontkomen aan het koele rationalisme waarvan het neoclassicisme vaak wordt beschuldigd.

Jens Adolf Jerichau werd op 12 december 1863 geboren in Løten, in de Noorse provincie Hedmark. Het jaar daarop verhuisden zijn ouders naar Oslo, toen Christiania geheten. Rond 1880 begon hij serieus te schilderen. In november 1881 ging hij naar de Koninklijke Tekenschool, waar hij bij beeldhouwer Julius Middelthun lessen in vrij tekenen en modelleren volgde. In juni 1883 nam hij deel aan zijn eerste groepstentoonstelling in Oslo. Die herfst sloot hij zich aan bij de openluchtacademie van Frits Thaulow in Modum. In mei 1885 maakte een beurs van Thaulow een reis van drie weken naar Parijs mogelijk, via Antwerpen. Hij bezocht de Salon en het Louvre en was vooral onder de indruk van Manet. Tot 1908 bracht Jerichau veel tijd in Duitsland door, met verblijven in Parijs en zomers in Noorwegen. Hij exposeerde veel in Duitsland, Parijs en Scandinavië. Hij stierf op 23 januari 1944.

Hoewel locaties met werk van Jens Adolf Jerichau niet overal zijn gepubliceerd, kunnen museumgidsen helpen zijn schilderijen en beelden te vinden. Veel Duitse musea bezitten collecties schilderijen uit dezelfde periode, waaronder de Kunsthalle in Bremen, de Nationalgalerie in Berlijn, het Ludwig Museum en Wallraf-Richartz Museum in Keulen en de Kunsthalle in Hamburg. Andere Europese musea met relevante collecties zijn het Musée du Louvre en Musée d’Orsay in Parijs, het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten van België in Brussel en de National Museums of Scotland in Edinburgh. In de Verenigde Staten kunnen musea als het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art en het Minneapolis Institute of Arts werk van Jerichau in hun collecties hebben. Museumwebsites en catalogi zijn ook te raadplegen voor specifieke werken.

Jens Adolf Jerichau was Deens. Verschillende Deense kunstenaars kregen internationale erkenning met de neoclassicistische stijl. Johannes Wiedewelt hielp het neoclassicisme aan het hof van Kopenhagen te introduceren. Hij studeerde in Parijs en Rome en werd vervolgens hofkunstenaar in Kopenhagen. Bertel Thorvaldsen was een andere internationaal bekende Deense kunstenaar. Voor grote beeldhouwopdrachten in de zeventiende en achttiende eeuw was Denemarken afhankelijk van Franse kunstenaars. De Franse beeldhouwer Jacques-François-Joseph Saly maakte het ruiterstandbeeld van koning Frederik V bij het paleis Amalienborg; Pierre Gor goot het in Kopenhagen. Later werd Saly directeur van de Koninklijke Deense Academie voor Schone Kunsten. Abraham César L’amoureux maakte met hulp van zijn broer Claude het beeld van koning Christian V op Kongens Nytorv in Kopenhagen.

Jens Adolf Jerichau (1816–1883) was een Deense beeldhouwer. Rechtstreekse artistieke navolgers van zijn stijl of aanpak zijn moeilijk aan te wijzen. Zijn loopbaan is echter een interessant voorbeeld van het bredere 19e-eeuwse Europese kunstklimaat. Zijn werk maakte deel uit van de klassieke heropleving, die later zelf werd herzien. Zijn geïdealiseerde klassieke stijl was tijdens zijn leven populair, maar latere generaties keerden zich af van neoclassicistische beeldhouwkunst. Zijn vrouw, Elisabeth Jerichau Baumann, was schilder; hun zoon Harald Jerichau werd ook schilder. Harald studeerde aan de Academie van Düsseldorf en schilderde vaak Italiaanse onderwerpen. Het artistieke gezinsleven bood een stimulerende omgeving, maar Haralds stijl week af van het classicisme van zijn vader en weerspiegelde veranderende smaken. Jerichau heeft misschien geen directe artistieke nakomelingen, maar zijn loopbaan biedt zicht op de artistieke en culturele verschuivingen van zijn tijd. Hij navigeerde door de veranderende Europese kunstwereld en zijn familie bleef erbij betrokken.

Jens Adolf Jerichau (1816–1883) kreeg zijn opleiding aan de Koninklijke Deense Academie voor Schone Kunsten, waar hij les kreeg van Bertel Thorvaldsen (1770–1844). Thorvaldsens invloed is zichtbaar in Jerichau’s neoclassicistische stijl. Thorvaldsen had zelf in Rome gestudeerd en werd later professor aan de Academie; zijn invloed op de Deense beeldhouwkunst was groot. Ook andere klassieke beeldhouwers beïnvloedden Jerichau. Hij koos vaak onderwerpen uit de Griekse en Romeinse mythologie, zoals zijn marmeren beeld Penelope (1847) en bronzen Hercules and Hebe (1845). Deze beelden weerspiegelen de neoclassicistische nadruk op geïdealiseerde vormen en klassieke thema’s. Jerichau woonde jarenlang in Rome en nam het artistieke erfgoed van de stad in zich op. Zijn tijd in Italië versterkte zijn band met klassieke tradities.

Jens Adolf Jerichau was een Deense beeldhouwer en schilder. Hij werd geboren in 1816 en stierf in 1883.