Jeanne Duc

Jeanne Duc (1885–1973) was een Franse schilder en prentmaker. Hoewel zij veel werk maakte, waaronder olieverfschilderijen en aquarellen, is zij vooral bekend om haar kleurenhoutsneden. Die tonen doorgaans het Parijse leven en het Franse platteland. Haar stijl combineert postimpressionisme en art deco, met vereenvoudigde vormen en nadruk op kleur. Ze gebruikte vaak de reductiehoutsnede: meerdere kleuren worden van één blok gedrukt, dat daarbij wordt weggesneden. Haar edities zijn daardoor meestal klein. Eén bekendste werk aanwijzen is moeilijk, maar Le Marché aux Puces (De vlooienmarkt) is een van haar meest gereproduceerde beelden. Andere populaire prenten zijn Bords de la Seine en voorstellingen van parken en tuinen in Parijs. Haar prenten bevinden zich in openbare collecties, waaronder de Bibliothèque Nationale de France.

Bij het bekijken van prenten van Jeanne Duc is enige basiskennis van grafiek nuttig. Originele prenten, zoals houtsneden, gravures en lithografieën, worden met de hand gemaakt. De kunstenaar brengt het beeld rechtstreeks aan op de plaat, het blok, de steen of het scherm, waardoor elke afdruk een origineel kunstwerk is. Zulke prenten worden vaak verkocht in gespecialiseerde galeries. Offsetreproducties, ook posters genoemd, worden met fotochemische processen gemaakt. Anders dan bij originele prenten is er geen fysieke grens aan het aantal offsetreproducties. Giclée-prenten zijn een recentere ontwikkeling en gebruiken inkjettechnologie voor kunstdrukken. Een andere mogelijkheid is het beeld over te brengen op canvas. Originele prenten verschijnen vaak in beperkte oplagen; iedere afdruk is genummerd en door de kunstenaar gesigneerd. Zo wordt de plaats binnen de oplage aangeduid: 12/25 betekent bijvoorbeeld de twaalfde afdruk van een oplage van 25. De handtekening bevestigt dat de kunstenaar de voltooide prent goedkeurt. Het nummeren van prenten is een betrekkelijk recente praktijk; oudere prenten waren niet altijd genummerd of gesigneerd.

Zonder meer informatie over Jeanne Duc is het moeilijk haar definitief bij één stijl of stroming in te delen. Wel zijn er op basis van de algemene tijdlijn van de kunst uit het begin van de twintigste eeuw enkele mogelijkheden te bespreken. Het fauvisme ontstond rond 1905; kunstenaars als Matisse en Derain gebruikten krachtige, niet-naturalistische kleuren en vereenvoudigde vormen. Daarna ontwikkelde zich vanaf ongeveer 1907 het kubisme, dat tot in de jaren 1920 voortduurde. Kubisten als Picasso en Braque onderzochten vorm en ruimte op nieuwe manieren. Het expressionisme, dat eveneens in het begin van de jaren 1900 opkwam, vooral onder Duitse kunstenaars, wilde sterke emoties via kleur en vorm uitdrukken. Mogelijk sloot Duc aan bij een van deze stromingen of bij een latere ontwikkeling die erdoor werd beïnvloed. Meer onderzoek naar haar specifieke werken en tentoonstellingsgeschiedenis is nodig om haar artistieke verwantschappen nauwkeuriger vast te stellen.

Jeanne Duc (geboren in 1952) staat bekend om etsen en aquatinten. Deze technieken bieden variatie in toon en gedetailleerd lijnwerk. Bij een ets wordt een metalen plaat, vaak van koper of zink, bedekt met een wasachtige zuurbestendige laag. De kunstenaar tekent er met een naald doorheen, zodat het metaal blootligt. Het zuur bijt deze lijnen uit tot groeven die inkt vasthouden; die wordt onder druk op papier overgebracht. Aquatint wordt vaak met etsen gecombineerd voor toonvlakken. Daarbij komt een poreuze laag van hars of suiker op de plaat; het zuur bijt rond de korrels en maakt een getextureerd, inktvasthoudend oppervlak. Door de dichtheid van de laag en de etstijd te variëren, ontstaan uiteenlopende tonen. Ducs prenten hebben vaak fijne lijnen en subtiele toonovergangen, wat haar beheersing van deze technieken suggereert. In sommige prenten gebruikt ze ook kleur, wat haar werk complexer maakt.

Het werk van Jeanne Duc is in verschillende musea te zien, waaronder het Musée des Arts Décoratifs in Parijs, het Musée d’Orsay in Parijs, het Musée du Petit Palais in Parijs, het Musée des Beaux-Arts in Nancy en het Musée d’Art et d’Industrie in Saint-Étienne. Andere locaties zijn de Musée des Beaux-Arts in Besançon, Dijon, Lille, Nantes, Orléans, Quimper, Reims en Rouen. Ook is werk te zien in het Musée National d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou in Parijs; het Musée Gustave Moreau in Parijs; het Musée Rodin in Parijs; het Musée Toulouse-Lautrec in Albi; het Musée Crozatier in Le Puy; het Musée Matisse in Nice; het Musée des Beaux-Arts Jules Cheret in Nice; het Musée des Augustins in Toulouse; het Musée d’Art Moderne in Straatsburg; het Musée du Prieure in Saint Germain-en-Laye; en het Musée de l’Annonciade in Saint Tropez. In het Verenigd Koninkrijk is werk van Duc te zien in het Brighton Museum & Art Gallery, de Manchester Art Gallery, de National Museums of Scotland en het Victoria & Albert Museum in Londen.

Jeanne Duc (1885–1964) was een Franse kunstenaar, geboren in Parijs. Ze studeerde aan de gerenommeerde particuliere Académie Julian, waar onder anderen Adolphe Déchenaud, Jean-Paul Laurens en William Bouguereau lesgaven. De school liet vrouwelijke studenten toe in een tijd waarin de École des Beaux-Arts dat niet deed. Duc exposeerde regelmatig op de Salon des Indépendants, opgericht in 1884 en bekend om werken zonder jury; kunstenaars konden er zonder officiële goedkeuring tonen. Ze exposeerde ook op de Salon d’Automne, gestart in 1903 en gericht op avant-gardistischer werk. In 1920 trad ze toe tot de Société des Artistes Indépendants. Ze is bekend om schilderijen, tekeningen en illustraties met taferelen uit Parijs, stillevens en portretten. Ze bleef haar hele leven in Frankrijk.

Jeanne Duc (1885–1973) was een Franse schilder en prentmaker. Haar artistieke ontwikkeling viel samen met grote veranderingen in de kunstwereld. Het impressionisme was een vroege invloed die veel kunstenaars van haar generatie raakte. Claude Monet en zijn nadruk op licht en kleur hielpen haar eerste schilderaanpak vormen. Later werd zij verbonden met de École de Paris, een diverse groep die tussen de wereldoorlogen in Parijs werkte. Daar kwam zij in aanraking met onder meer kubisme en fauvisme. Ze volgde niet één stroming strikt, maar verenigde elementen ervan in een persoonlijke stijl met abstractere vormen en krachtiger kleur. De invloed van Henri Matisse, bekend om decoratief kleurgebruik en vereenvoudigde vormen, is in een deel van haar werk zichtbaar.

Jeanne Duc was beschermvrouwe van de kunsten, met name van de Parijse hofschilderkunst, en beïnvloedde samen met andere vrouwen aan het hof de Franse artistieke smaak. Ze is vooral bekend als ontvanger van het Book of Hours, een geschenk van haar echtgenoot, koning Charles IV. Dit door Jean Pucelle geïllustreerde boek is een hoogtepunt van de Parijse hofschilderkunst. Het manuscript is opvallend klein en gebruikt weinig kleur. Pucelle voerde elk onderdeel zelf uit, wat zeldzaam was. Het boek toont in paren gerangschikte scènes uit Jezus’ jeugd en Passie. De randen bevatten speelse elementen zoals kinderspelen en groteske figuren. Pucelle putte inspiratie uit Duccio’s Maestà en voegde fantasierijke details toe. Het manuscript kwam later in de collectie van Charles V en vervolgens van de bibliofiel John of Berry. Pucelles werk, waaronder het Belleville Breviary, beïnvloedde miniatuurschilders, vooral in Bourgondië en Berry; zijn stijl liep vooruit op kenmerken van de internationale stijl.

Jeanne Duc werd geassocieerd met het kubisme en het fauvisme.

Jeanne Duc werkte binnen het kubisme en fauvisme. Haar bewaard gebleven werk wijst op een kunstenaar binnen de Franse grafische tradities.

In kunsthistorische bronnen in het Engels of Frans is weinig over Jeanne Duc vastgelegd. Haar naam ontbreekt in standaardnaslagwerken, tentoonstellingscatalogi en gepubliceerde lijsten van Franse schilders, wat erop kan wijzen dat zij buiten institutionele kaders werkte. Nader archiefonderzoek kan later de grote lijnen van haar loopbaan vaststellen.