Jean Baptiste Camille Corot

Jean-Baptiste Camille Corot was de belangrijkste schilder van de School van Barbizon.

Twee kunstwerken van Jean-Baptiste Camille Corot zijn Woman in Blue (1874) en The Studio (1866). Woman in Blue is olieverf op doek en bevindt zich in Musée National du Louvre in Parijs.

Jean Baptiste Camille Corot (1796-1875) staat vooral bekend als schilder van romantisch-lyrische, sfeervolle werken. Voordat hij schilderkunst studeerde van 1822 tot 1825, werkte hij vijf jaar in de stoffenhandel. Zijn leraren waren schilder Michallon en later de classicistische schilder Victor Bertin. Hij kopieerde werken van Joseph Vernet en Nederlandse meesters uit de 17e eeuw. Corot geloofde dat ‘de mens pas kunstenaar kan zijn wanneer hij bij zichzelf een sterke liefde voor de natuur heeft ontdekt’. Hij schetste buiten, in het bos van Fontainebleau en in Dieppe, Le Havre, Rouen en Ville d’Avray. Zijn eerste bezoek aan Rome, van 1825 tot 1828, was beslissend. Hij maakte olieverfschetsen naar de natuur en schilderde historische Romeinse monumenten en het omliggende landschap. Deze werken legden licht en sfeer vast met subtiele toonverschillen. Corot bezocht Italië ook in 1834 en 1843, Holland in 1854 en Engeland in 1862. Zijn vriendschap met de Barbizonschilders Rosseau, Millet, Troyon en Dupré beïnvloedde zijn kunst aan het einde van de jaren 1840. Rond die tijd veranderde zijn stijl en begon hij de natuur in uiteenlopende stemmingen te verbeelden, met fijne, gedempte zilvertinten.

Jean Baptiste Camille Corot, een belangrijke figuur in de Franse schilderkunst, studeerde in de jaren 1820 bij de classicistische kunstenaars Victor Bertin en Achille-Etna Michallon. Bertin leerde hem de grondbeginselen van het tekenen en hoe belangrijk het was buiten pochades te maken: kleine, snel uitgevoerde olieverfstudies in kleur. Corot reisde veel: hij bezocht Italië in 1825–1828, 1834 en 1843, en maakte ook reizen door Zwitserland, Nederland en Engeland. Hij schetste vaak buiten, onder meer in het bos van Fontainebleau, Dieppe, Le Havre, Rouen en Ville d’Avray. Zijn olieverfstudies naar de natuur vingen licht en sfeer met subtiele toonverschillen. Voorbeelden zijn ‘View of Narni’ (1826) en ‘View of the Colosseum from the Farnese Gardens’ (1826). Vanaf de jaren 1850 ontwikkelde Corot een lyrischer stijl, met een lichtere toets en een gedempt palet. Door aan veel kleuren wit toe te voegen, gaf hij zijn schilderijen een etherische, zilverachtige uitstraling.

Jean-Baptiste Camille Corot werd in 1796 in Parijs geboren. Na vijf jaar in de lakenhandel studeerde hij van 1822 tot 1825 schilderkunst. Zijn docenten waren onder anderen schilder Michallon en classicistisch schilder Victor Bertin. Hij vulde zijn opleiding aan door werk van Joseph Vernet en Nederlandse meesters uit de 17e eeuw te kopiëren. Corot vond dat iemand alleen kunstenaar kon zijn met een sterke passie voor de natuur. Hij schetste en schilderde buiten, in het bos van Fontainebleau, in Dieppe, Le Havre en Rouen, en in Ville d’Avray, waar zijn vader een huis had. Zijn eerste reis naar Italië, van 1825 tot 1828, was beslissend voor zijn ontwikkeling. Daar maakte hij olieverfstudies naar de natuur en schilderde hij Romeinse monumenten en landschappen. Corot stierf in 1875 in Parijs.

Jean Baptiste Camille Corot werd in 1796 in Parijs geboren. Zijn hele leven bleef hij bijzonder gehecht aan het platteland rond Parijs. Zijn ouders behoorden tot de bourgeoisie en steunden zijn kunstenaarsloopbaan; ze financierden een atelier voor hem bij Versailles. Een voormalige leerling van Jacques-Louis David gaf hem zijn eerste kunstlessen. Corot reisde veel, zowel in Frankrijk als daarbuiten. Hij bezocht Italië van 1825 tot 1828 en opnieuw in 1834 en 1843, en schilderde ook in Zwitserland, Nederland en Engeland. Buiten schetste en schilderde hij onder meer in Fontainebleau, Dieppe, Le Havre en Rouen. Zijn vader bezat een huis in Ville d’Avray, waar Corot eveneens werkte. Hij stierf in 1875 in Parijs.

Jean Baptiste Camille Corot (1796-1875) was een sleutelfiguur in de Franse schilderkunst. Halverwege de 19e eeuw was hij een vooraanstaand schilder van de School van Barbizon. Zijn landschappen inspireerden de impressionisten. Elementen uit zijn latere schilderijen zijn terug te zien in het werk van Alfred Sisley en Claude Monet. Ook beïnvloedde Corot Eugène Boudin, Charles-François Daubigny en Camille Pissarro. Zijn stijl ontwikkelde zich in de loop der tijd. In zijn latere werk, vanaf de jaren 1850, ging hij over op een meer suggestieve schilderwijze met een lichte toets en een gedempt palet. Door wit aan veel van zijn kleuren toe te voegen, gaf hij zijn schilderijen een etherische, zilverachtige uitstraling. Zijn frisse visie en academische basis leverden hem de omschrijving op: ‘de laatste klassieke landschapsschilder en de eerste impressionist’.

Jean Baptiste Camille Corot (1796-1875) studeerde aanvankelijk bij de schilders Achille-Etna Michallon en Jean-Victor Bertin. Bertin was een classicistisch kunstenaar; Corot bestudeerde ook het werk van Joseph Vernet en Nederlandse meesters uit de 17e eeuw. Zijn verblijf in Italië van 1825 tot 1828 was belangrijk voor zijn artistieke ontwikkeling. Hij maakte olieverfschetsen van Romeinse monumenten en landschappen en legde daarbij licht en sfeer vast. Na zijn terugkeer in Frankrijk reisde hij veel: hij bezocht Italië opnieuw in 1834 en 1843, en ook Holland in 1854 en Engeland in 1862. Aan het einde van de jaren 1840 had zijn vriendschap met Barbizonschilders als Rosseau, Millet, Troyon en Dupré grote invloed op zijn kunst. Rond die tijd verschoof zijn stijl naar romantische, lyrische taferelen. Hij verbeeldde de natuur in uiteenlopende stemmingen en gebruikte zachte, gedempte tinten. Corots aanpak inspireerde de impressionisten.

Jean-Baptiste Camille Corot was een sleutelfiguur in de Franse landschapschilderkunst en de belangrijkste schilder van de School van Barbizon.

Jean Baptiste Camille Corot (1796–1875) was een Franse schilder die tot het naturalisme en realisme wordt gerekend. Hij wordt ook beschouwd als een belangrijke kunstenaar van de School van Barbizon. Zijn werk inspireerde de impressionisten. Corot werd geboren in Parijs in een bourgeoisfamilie. Op zijn 19e begon hij avondlessen te volgen bij een voormalige leerling van David. Later liet hij in het huis van zijn ouders bij Versailles een atelier bouwen. Eerst was hij in de leer bij een lakenhandelaar, maar het commerciële leven beviel hem niet. Op zijn 26e begon hij met financiële steun van zijn ouders aan een kunstenaarsloopbaan. Hij studeerde bij landschapsschilders Achille-Etna Michallon en Jean-Victor Bertin. Van 1822 tot 1825 studeerde hij schilderkunst en kopieerde hij werk van Joseph Vernet en Nederlandse meesters uit de 17e eeuw. Corot geloofde dat alleen iemand met een sterke passie voor de natuur kunstenaar kon zijn. Hij schilderde en schetste buiten, onder meer in het bos van Fontainebleau, Dieppe, Le Havre, Rouen en Ville d’Avray. Zijn eerste reis naar Italië (1825–1828) was vormend en leidde tot olieverfstudies van Romeinse monumenten en het omliggende landschap. Later ontwikkelde zijn stijl zich tot romantische, lyrische landschappen.

Souvenir de Mortefontaine (Oise) is een schilderij van Jean-Baptiste-Camille Corot uit 1864. Het is olieverf op doek en bevindt zich in Musée du Louvre in Parijs.

Jean-Baptiste Camille Corot maakte dromerige fantasiewerken, zoals de scène uit de opera Orpheus and Eurydice. Op dit schilderij is Eurydice net aan een slangenbeet gestorven en speelt de diepbedroefde Orpheus op zijn lier.