Elizabeth Siddal

Elizabeth Siddal overleed in 1862 op 33-jarige leeftijd.

Elizabeth Siddal is vooral bekend als model voor John Everett Millais' schilderij *Ophelia* uit 1851–52. Millais vond een antieke trouwjurk die Siddal in de badkuip kon dragen; die gaf het schilderij vorm en dramatiek. William Rossetti zei dat het voltooide werk meer op Siddal leek dan enig ander portret. *Ophelia* lijkt kort tevoren te zijn gestorven: haar huid verliest haar frisse kleur en haar ogen lijken pas net hun blik te hebben verloren. Het schilderij trekt geregeld grote bezoekersaantallen in Tate Britain in Londen. Het past bij het trieste einde van Siddals leven, vergelijkbaar met dat van Shakespeares heldin. Rond die tijd rouwde ze om de onverwachte dood van haar oudste broer Charles. Ze poseerde opnieuw voor Holman Hunt en onderdrukte haar afkeer van hem. Zowel zij als Christina Rossetti stonden model voor het gezicht van Jezus in *The Light of the World*. Hunt koos Siddals rode haar om het gezicht van Christus te omlijsten.

Hoewel Elizabeth Siddal vooral bekend is als model en schilderes, maakte ze in haar korte loopbaan geen omvangrijk oeuvre aan prenten. Besprekingen van prerafaëlitische prenten richten zich vaak op reproductiegravures naar schilderijen van bekendere groepsleden zoals Rossetti, Millais en Holman Hunt. De prerafaëlieten gebruikten grafiek om een groter publiek te bereiken en hun ideeën te verspreiden. Originele etsen, boekillustraties en reproductiegravures bereikten tegen een fractie van de prijs van een schilderij meer mensen. Toen schilderijen in galeries aandacht kregen, nam de vraag naar reproducties toe; de prerafaëlieten benutten die commerciële mogelijkheid actief. Rossetti, met wie Siddal in 1860 trouwde, twee jaar voor haar dood, maakte veel tekeningen en plannen voor schilderijen van haar. Nadat zijn schilderij *Beata Beatrix* een gedenkteken voor haar werd, maakte Fred Miller er een mezzotint van. In 1881 werden slechts 100 afdrukken op Japans papier gemaakt, voordat de plaat werd vernietigd.

Elizabeth Siddal wordt verbonden met het prerafaëlitisme. Deze kunstenaarsgroep, met onder anderen William Holman Hunt, John Everett Millais en Dante Gabriel Rossetti, wilde de kunst hervormen en verwierp wat zij als de gekunsteldheid van kunst na de renaissance beschouwde, vooral die van Raphael. De prerafaëlieten lieten zich inspireren door middeleeuwse kunst en cultuur. Dat sloot aan bij de bredere Victoriaanse fascinatie voor de middeleeuwen, zichtbaar in de door Augustus Pugin bepleite neogotische architectuur. Ook John Ruskins geschriften waren van invloed; hij benadrukte trouw aan de natuur en een door de gotiek geïnspireerde morele esthetiek. De prerafaëlieten waren vooral schilders, maar gebruikten ook grafische kunst om hun ideeën te verspreiden en publieke erkenning te krijgen. Aanvankelijk bekritiseerd, won hun stijl aan populariteit via gedrukte afbeeldingen van hun werk, vaak met vrouwen in zwierige middeleeuwse jurken. Siddal stond bekend om haar ongestructureerde jurken, die de prerafaëlitische stijl beïnvloedden.

Elizabeth Siddal was schilderes, tekenares en dichteres. Hoewel ze vooral bekend is als model voor prerafaëlitische schilders, zoals voor Millais' *Ophelia*, maakte ze ook eigen werk. Haar vroege tekeningen zijn vaak in potlood of krijt. Later werkte ze met aquarel, vaak aan Arthurlegenden of middeleeuwse onderwerpen. Haar stijl werd beïnvloed door haar hechte relatie met Rossetti. Ze schreef ook gedichten, vaak over verlies en verlangen. Er is weinig bekend over de precieze materialen die ze gebruikte; wel is bekend dat Millais witte porseleinen plaatjes als palet gebruikte om kleuren helder te houden. Het is aannemelijk dat Siddal, die in dezelfde kunstkring werkte, sommige van die werkwijzen deelde.

Elizabeth Siddal (1829–1862) was kunstenaar, dichteres en model en werd geassocieerd met de Prerafaëlitische Broederschap. Hoewel ze uit een lagere sociale klasse kwam dan anderen in de kring, zag ze zichzelf als sociaal hoger geplaatst. Ze is bekend om haar eigen kunst én haar rol als muze. Ze poseerde veel voor Walter Deverell, William Holman Hunt en vooral Dante Gabriel Rossetti, met wie ze in 1860 trouwde. Rossetti probeerde haar aanvankelijk te 'verbeteren' en haalde haar zelfs over haar achternaam als 'Siddal' in plaats van 'Siddall' te spellen, omdat dat volgens hem beschaafder oogde. Haar schilderijen en tekeningen behandelen vaak liefde, verlies en middeleeuwse onderwerpen; voorbeelden zijn Sir Galahad and the Holy Grail en Sister Helen. Ze schreef ook poëzie; een bundel van haar gedichten en tekeningen verscheen in 1978.

Elizabeth Eleanor Siddall (later gewijzigd in Siddal) werd op 25 juli 1829 in Londen geboren. Het gezin Siddall was vóór haar geboorte vanuit Sheffield naar de Londense wijk Holborn verhuisd. Haar vader Charles raakte verwikkeld in een langdurige rechtszaak om aanspraak te maken op Hope Hall, familiebezit dat met zijn familie verbonden was; de kosten drukten zwaar op de financiën. Siddal werkte als winkelbediende en model in een hoedenwinkel aan Cranbourne Street. Rond 1850 raakte ze verbonden met Dante Gabriel Rossetti; ze trouwden in 1860. Rossetti vertelde Ford Madox Brown dat hij zijn bestemming had gevoeld toen hij haar voor het eerst zag. Ook ontwikkelde ze haar eigen kunstloopbaan. Elizabeth Siddal stierf in 1862.

Het werk van Elizabeth Siddal was te zien op de Prerafaëlitische tentoonstelling van 1857 in Fitzroy Square, Londen. Er hingen verschillende schilderijen, waaronder *Clerk Saunders*, *We Are Seven* en *The Haunted Tree*, naast illustraties bij gedichten van Tennyson en Browning. Siddal was de enige vrouwelijke exposant tussen schilders als Rossetti, Madox Brown, Arthur Hughes, John Brett, Charles Collins, Millais en Holman Hunt. Rossetti bracht haar werk onder de aandacht van opdrachtgevers; de Amerikaanse verzamelaar Charles Eliot Norton kocht *Clerk Saunders*. John Ruskin kocht ooit al Siddals ontwerpen voor £30 en liet ze monteren en in goud inbinden. Ze is ook bekend als prerafaëlitisch model. Tate Britain in Londen bezit Millais' *Ophelia*, waarvoor Siddal poseerde. William Rossetti vond die gelijkenis waarachtiger dan andere portretten. Ze poseerde ook voor Holman Hunt; haar rode haar werd gebruikt voor het gezicht van Jezus in *The Light of the World*.

Elizabeth Eleanor Siddall, vaak Lizzie Siddal genoemd, werd op 25 juli 1829 in Londen geboren. Haar ouders, Charles Siddall en Elizabeth Eleanor Evans, waren enige tijd voor haar geboorte naar Londen verhuisd. Het gezin woonde op 7 Charles Street in Hatton Garden, in Holborn. Hoewel Siddall in Londen werd geboren, had haar familie elders wortels. Haar moeder was van Welshe afkomst; haar vader kwam uit Sheffield en werkte als messenmaker. Na hun huwelijk in 1824 woonde het gezin enige tijd in Londen, keerde daarna tijdelijk terug naar Sheffield en verhuisde uiterlijk in 1828 weer naar Londen. Charles Siddall was trots op zijn afkomst. Hij besteedde veel tijd en geld aan een poging om Hope Hall, ook bekend als Crossdaggers, een familiebedrijf in Derbyshire, als eigendom te claimen. Het terrein omvatte een herberg voor postkoetsen en landbouwgrond. De banden van de familie Siddall met Derbyshire en Sheffield veranderen niets aan het feit dat Elizabeth Siddall in Londen werd geboren en opgroeide.

De invloed van Elizabeth Siddal is zichtbaar in de kunst van Dante Gabriel Rossetti. Onder haar invloed voltooide hij in 1855 zijn aquarel Paolo and Francesca da Rimini, nu in Tate Gallery. Het werk toont eerst Francesca en haar geliefde Paolo; in het midden verschijnen Dante en Virgil. John Ruskin kocht de aquareltekening. Rossetti schilderde haar in een week en reisde daarna naar Parijs om Siddal te zien; het beeld weerspiegelde zijn romantische stemming. Felix Jasinski etste het werk voor een kleine oplage van 175 proefdrukken, gepubliceerd in 1903. Siddals tekening van Rossetti werd in 1896 gereproduceerd in The Hobby Horse van de Century Guild. Na Siddals dood in 1862 beïnvloedden Rossetti's vrouwenportretten, met hun vlakke beeldruimte en verzadigde kleuren, ook de symbolisten.

Elizabeth Siddal was verbonden met veel leden van de Prerafaëlitische Broederschap. Haar man Dante Gabriel Rossetti was schilder, illustrator, dichter en vertaler. Andere prerafaëlitische kunstenaars waren William Holman Hunt en Frederic George Stephens. Ook kunstcriticus en mecenas John Ruskin beïnvloedde Siddal. Haar familie had eveneens invloed. Rossetti haalde haar over de spelling 'Siddal' boven 'Siddall' te verkiezen omdat die beschaafder zou lijken; daardoor gebruikte haar vader Charles Siddall die spelling in 1851 korte tijd. Haar zussen waren Annie, Clara, Lydia en Mary; haar broers Charles, James, Henry en Thomas. Ook de literatuur, waaronder werk van William Shakespeare en Alfred, Lord Tennyson, inspireerde Siddal.

Elizabeth Eleanor Siddal (1829–1862) was een Engelse kunstenaar, dichteres en kunstenaarsmodel, verbonden aan de Prerafaëlitische Broederschap. In de jaren 1850 begon ze te poseren voor Walter Deverell, William Holman Hunt en John Everett Millais. In Millais' schilderij *Ophelia* (1851–1852) ligt Siddal in een badkuip om de verdrinkende Ophelia te verbeelden. Door het koude water werd ze ziek. Daarna werd ze de beschermelinge, het model en de vrouw van Dante Gabriel Rossetti. Ze ging bij hem studeren en maakte tekeningen, schilderijen en gedichten. Haar tekeningen hebben vaak een middeleeuws karakter, zoals Rossetti's vroege werk. Er zijn maar enkele schilderijen van Siddal bekend, bijvoorbeeld *Lady Affixing Pennant to a Knight's Spear* (circa 1856). Haar relatie met Rossetti werd bemoeilijkt door zijn ontrouw en haar slechte gezondheid; ze leed aan depressie en opiumverslaving. In 1862 stierf ze aan een overdosis laudanum.