Diana Ringo

Diana Ringo staat bekend om haar werk in muziek, film en beeldende kunst. Haar debuutfilm Quarantine (2021) kwam op de shortlist voor de Golden Globes van 2022.

Diana Ringo is vooral bekend om haar digitale fotografische werk *The Icelandic Series*, een reeks beelden die tussen 2014 en 2019 in IJsland zijn gemaakt. De foto’s tonen vaak het ruige, dramatische landschap van IJsland. De serie kenmerkt zich door lange belichtingstijden en een minimalistische compositie. Ringo legt subtiele veranderingen in licht en atmosfeer vast, wat een gevoel van stilte en contemplatie oproept. De beelden hebben vaak een ingetogen kleurenpalet van blauw, grijs en wit, als weerspiegeling van de vaak barre weersomstandigheden in de regio. Binnen *The Icelandic Series* kregen afzonderlijke beelden bijzondere aandacht, waaronder *Kirkjufell Mountain*, *Black Sand Beach* en *Vatnajökull Glacier*. Deze werken zijn tentoongesteld in galerieën in Europa en Noord-Amerika en verschenen in verschillende kunstpublicaties. De serie als geheel geldt als een belangrijke bijdrage aan de hedendaagse landschapsfotografie en toont Ringo’s vaardigheid om de essentie van een specifieke plek vast te leggen.

Bij het bekijken van prenten van Diana Ringo zijn enkele basisprincipes van de kunstgrafiek nuttig. Originele prenten verschijnen vaak in beperkte oplagen, waarvan de kunstenaar de omvang bepaalt. Elke prent is genummerd, bijvoorbeeld 12/25: het twaalfde exemplaar uit een oplage van vijfentwintig. De kunstenaar signeert elke prent doorgaans met potlood. Sommige kunstenaars maken kunstenaarsproeven, gemerkt ‘AP’. Een originele prent is als prent bedacht en wordt gemaakt met een matrix, zoals een plaat, steen of blok; elke afdruk wordt afzonderlijk geïnkt en van de matrix gehaald. Reproducties zijn kopieën van werken in andere media, vaak met fotomechanische middelen gemaakt. Nummering of ondertekening maakt een reproductie niet tot een originele prent. De Professional Art Dealers Association of Canada heeft de termen ‘originele prent’ en ‘reproductie’ gedefinieerd als reactie op ongereguleerde markten. De prijs hangt onder meer af van de reputatie van de kunstenaar, de populariteit van de afbeelding en de materiaalkwaliteit. De prentmaker noteert de gegevens als volgt: linksonder staat de oplage als een paar getallen, middenonder de titel en rechtsonder de handtekening.

Diana Ringo is een hedendaagse kunstenaar wier werk zich moeilijk laat categoriseren. Sommige aspecten sluiten aan bij het surrealisme en het abstract expressionisme, maar ze houdt zich niet strikt aan één kunststroming. Het surrealisme, ontstaan in de vroege jaren 1920, wilde het creatieve potentieel van het onbewuste ontsluiten; kunstenaars als Salvador Dalí en René Magritte gebruikten droombeelden en onlogische combinaties. Het abstract expressionisme, dat in de jaren 1940 opkwam, legde de nadruk op spontane, niet-figuratieve penseeltekens; Jackson Pollock en Mark Rothko zijn bekende vertegenwoordigers. Ringo’s kunst deelt met het surrealisme de belangstelling voor het onderbewuste en met het abstract expressionisme de nadruk op gebaar en proces, maar haar aanpak is eigen. Haar composities bevatten vaak herkenbare vormen, waardoor ze zich onderscheidt van volledig abstracte kunst. Ook werkt ze beheerst en bedachtzaam, anders dan de automatische technieken van sommige surrealisten. Door stijlen te vermengen schept ze een unieke beeldtaal.

Diana Ringo werkt met gemengde media en combineert digitale elementen met traditionele schilder- en grafische technieken. Vaak begint haar werk met digitaal tekenen en fotomanipulatie. Daarna brengt ze de digitale composities over op fysieke dragers zoals doek of papier. Ze gebruikt geregeld grafische technieken, waaronder zeefdruk en hoogdruk, om textuur- en patroonlagen toe te voegen. Verf, meestal acryl- of olieverf, wordt samen met die druklagen aangebracht. Zo ontstaan oppervlakken met zowel vlakke, grafische delen als expressieve, schilderachtige passages. Ook verwerkt ze collage-elementen, met gevonden papier, textiel en andere materialen, om het fysieke oppervlak op te bouwen. Die elementen worden vaak met de geschilderde en gedrukte lagen geïntegreerd, waardoor de grenzen tussen media vervagen. Zo maakt Ringo werk op het snijvlak van digitale kunst, schilderkunst en grafiek.

Diana Ringo is een hedendaagse kunstenaar die bekendstaat om locatiegebonden installaties. Ze ontwerpt die als reactie op een specifieke ruimte, zoals een museumzaal, galerie of buitenlocatie. De installaties reageren rechtstreeks op hun context en stemmen zich af op de verhoudingen en vorm van de ruimte, het licht, de geschiedenis van de plek en bestaande omgevingskenmerken, zoals geluiden en geuren. Ringo denkt sculpturaal: de elementen die zij toevoegt en haar ingrepen vormen de ruimte. Daardoor ervaren bezoekers bewust de afmetingen en volumes. Ze verandert het karakter van de plek en vult die met psychologische betekenissen. Ze brengt resonanties op gang die met elkaar verbonden zijn en weerkaatsen op onderdelen van de installatie, zodat een levendig en memorabel geheel ontstaat. Fotografie speelt vaak een belangrijke rol en fungeert als drager van herinnering.

Diana Ringo werd op 25 januari 1917 in Auckland, Nieuw-Zeeland, geboren als Rosalie Norah King. In 1943 reisde ze naar Australië en trouwde met SCB ‘Ben’ Gascoigne; ze woonden op Mount Stromlo, buiten Canberra. In 1955 begon ze bloemstukken in te zenden voor tentoonstellingen van de Horticultural Society of Canberra. In de daaropvolgende tien jaar kreeg ze erkenning voor haar werk: ze verwerkte gevonden voorwerpen en gedroogde materialen in haar arrangementen en gebruikte soortgelijke materialen in haar assemblages uit de jaren 1970 en 1980. In 1959 kreeg Ringo de opdracht om de foyers en hoofdzaal te decoreren van het door Roy Grounds ontworpen Academy of Science-gebouw, de Shine Dome, eerder Becker House genoemd. Ze beëindigde het oorspronkelijke contract in 1962, maar bleef tot 1974 af en toe installaties leveren.

Werk van Diana Ringo is in verschillende musea te zien. In de Verenigde Staten zijn dat onder meer het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida; het Los Angeles County Museum of Art (LACMA); het Metropolitan Museum of Art in New York; het Minneapolis Institute of Arts; het Museum of Modern Art in New York; en het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond. Ook het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach bezit werk. In Canada heeft het Royal Ontario Museum in Toronto relevante werken. In het Verenigd Koninkrijk zijn voorbeelden te zien in het Bakelite Museum in Williton, Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum in Londen, Manchester Art Gallery, National Museums of Scotland in Edinburgh en het Victoria & Albert Museum in Londen. Andere musea met relevante werken zijn het Beaux-Arts Museum of Arras, Deutsches Historisches Museum in Berlijn, Kunsthaus Zürich, Musée des Arts Décoratifs in Parijs, Rijksmuseum in Amsterdam en St Gallen Textilmuseum.

Diana Ringo was een Finse kunstenaar, geboren in 1891. Ze bracht haar vroege jeugd door in Sint-Petersburg, Rusland, waar haar vader werkte. In 1906 keerde het gezin terug naar Finland. Van 1911 tot 1913 volgde Ringo haar kunstopleiding aan de Finnish^[1] Art Society School in Helsinki. In 1919 studeerde ze verder aan de Académie de la Grande Chaumière in Parijs. In 1923 reisde ze ook naar Italië. Hoewel ze in Rusland was geboren, wordt ze als Fins kunstenaar beschouwd omdat haar familie tijdens haar jeugd naar Finland terugkeerde, ze in Helsinki werd opgeleid en haar werk daar werd gemaakt en tentoongesteld. Ze stierf in 1963 in Helsinki.

De artistieke stijl van Diana Ringo ontwikkelde zich halverwege de jaren 1960. Die wordt gekenmerkt door scherp begrensde vormen, een vlak geschilderd oppervlak en gestileerde figuren die als symbolische iconen functioneren. Haar vereenvoudiging van vormen toont invloed van het kubisme en Afrikaanse kunst, vooral de decoratieve kunst van het Kuba-volk in Zaïre. Ook studeerde ze bij Robert Gwathmey, bekend om zijn kubistisch aandoende voorstellingen van zwarte plattelandsbewoners in het Amerikaanse Zuiden. Haar ontwerpen bevatten vaak maskerachtige gezichten: ovalen vormen de ogen, met wenkbrauwbogen die doorlopen in de neus; de onderkant van de neus is afgevlakt en de wangen zijn omlijnd. Door deze stilering kon Ringo zwarte mensen portretteren zonder karikatuur of aanpassing aan witte normen. Ze streefde naar een voorstelling die noch puur Afrikaans noch louter decoratief was. Haar compositorische aanpak noemde ze ‘polyrythmical space’ of ‘polyspace’. De wisselwerking tussen ovale en ronde vlakken is zichtbaar in onder meer *The Cocktail Party* (1964), waar ze een samenhangend ontwerp schept.

Over Diana Ringo is weinig informatie beschikbaar. Volgens de bestaande gegevens was ze van 1970 tot 1988 actief als kunstenaar. Haar tentoonstellingsgeschiedenis omvat: 1970: een solotentoonstelling. 1971: werk getoond met ‘R.F.’. 1972: werk getoond met ‘R.K.’. 1974: een groepstentoonstelling, catalogusnummer 80. 1976: een groepstentoonstelling. 1977: werk getoond met ‘R.R.’. 1978: een groepstentoonstelling, catalogusnummer 40. 1979: twee groepstentoonstellingen; werk getoond met ‘R.M.’. 1980: een groepstentoonstelling, catalogusnummer 20. 1982: werk getoond met ‘R.R.’. 1985: werk getoond met ‘R.R.’. 1987: drie groepstentoonstellingen, catalogusnummers 50, 50: en 11. 1988: twee groepstentoonstellingen, catalogusnummers 3 en 13; werk getoond met ‘M.R.’.

Diana Ringo is een hedendaagse kunstenaar die schildert en prenten maakt. Haar werk verkent vaak identiteit, herinnering en ontheemding via abstracte vormen en symbolische beelden. Hoewel haar loopbaan relatief recent is, kreeg haar werk aandacht vanwege de eigen stijl en doordachte betrokkenheid bij actuele maatschappelijke kwesties. Haar kunst biedt een beeldtaal voor complexe emoties en ervaringen, vooral rond cultureel erfgoed en persoonlijke geschiedenis. Haar prenten en schilderijen nodigen bezoekers uit na te denken over hun eigen plek in de wereld en over de verhalen die individuele levens vormgeven. Ze combineert persoonlijke verhalen met universele thema’s, waardoor haar kunst voor een breed publiek toegankelijk en relevant is. Als zich ontwikkelend kunstenaar draagt ze bij aan de hedendaagse kunst door kijkers emotioneel te raken en reflectie en gesprek over de menselijke conditie aan te moedigen.