Consuelo Hernández

Consuelo Hernández staat bekend om haar poëtisch realisme. Haar reeks schilderijen van het vervallen Cervantes Theatre in Tanger, tentoongesteld in *Un escenario en ruinas* (2013), bracht haar internationale aandacht.

Het is lastig één beroemdste werk van Consuelo Hernández aan te wijzen. Haar schilderij *Orange Blossom* uit 2008 geldt echter als een van haar beste recente werken. Het toont twee figuren, waarschijnlijk een paar, aangezien oranjebloesem een huwelijkssymbool is. Door hun lengteverschil staan hun gelaatstrekken iets scheef ten opzichte van elkaar. Toch ogen ze harmonieus. De toonwaarden en verdeling van licht en donker bepalen mede de structuur van het beeld. Het donkere haar van de vrouw contrasteert met de lichtere kleuren eromheen en brengt de tonen in evenwicht. De donkere kleur van haar jurk, koel blauwviolet, weerspiegelt de warmte van haar bruine haar doordat beide zwart bevatten. Ondanks de warmte contrasteert haar haarkleur met de oranje achtergrond; een beetje lichtblauw in het shirt en het groen van de ogen helpen daarbij.

Bij prenten van Consuelo Hernández zijn enkele basisaspecten van de grafische kunst van belang. Een originele prent is als prent bedacht en uitsluitend als prent uitgevoerd. Elke afdruk in een beperkte oplage geldt als origineel en wordt gemaakt van een speciaal daarvoor vervaardigde plaat, steen, zeef of blok. De kunstenaar ondertekent en nummert elke prent doorgaans, vaak met potlood. Het nummer geeft de plaats in de oplage aan, bijvoorbeeld 12/25: 25 is het totale aantal en 12 het specifieke exemplaar. Sommige kunstenaars maken een klein aantal kunstenaarsproeven, aangeduid met AP. Een reproductie is daarentegen een kopie van een werk dat oorspronkelijk in een ander medium, zoals schilderij of aquarel, is gemaakt, en die met fotomechanische middelen wordt vervaardigd. Een reproductie wordt geen originele prent doordat ze genummerd en ondertekend is. Controleer bij aankoop de catalogus van de uitgever en bekijk de kleuren om de kwaliteit te beoordelen. Galerieën, lijstenmakers en meubelzaken kunnen inzicht bieden in de plaats van kunst binnen de bredere markt. Prenten in musea en galerieën bekijken helpt ook de gebruiken rond ondertekening en nummering van oplagen te begrijpen.

Consuelo Hernández wordt geassocieerd met Chicana-kunst, een beweging die in de Verenigde Staten ontstond als onderdeel van de bredere Chicano-beweging van de jaren 1960 en 1970. Deze kunstvorm is geworteld in de ervaringen, cultuur en sociaal-politieke zorgen van Mexicaanse Amerikanen. Chicana-kunst onderzoekt vaak identiteit, gender en sociale rechtvaardigheid en put inspiratie uit Mexicaans erfgoed, inheemse culturen en het hedendaagse leven. Kunstenaars gebruiken geregeld traditionele symbolen, zoals afbeeldingen van de Maagd van Guadalupe, en behandelen immigratie, culturele vermenging en de uitdagingen voor vrouwen in patriarchale samenlevingen. Net als andere Chicana-kunstenaars gebruikt Hernández kleding om gendergebonden, sociale en culturele activiteiten te onderzoeken. Haar werk, net als Ester Hernandez’ Immigrant Woman’s Dress, spreekt over de werkelijkheid en kracht van wat gedeeltelijk ontlichaamd is: op sociaal niveau (vrouwen, queer personen en minderheden), intellectueel niveau (niet-patriarchale geschiedenissen) en religieus niveau (niet-christelijke en niet-patriarchale spiritualiteiten).

Hoewel specifieke informatie over de technieken van Consuelo Hernández ontbreekt, kan algemene kennis over artistieke technieken nuttig zijn. Kunstenaars maken vaak keuzes die losstaan van het gekozen materiaal. De wisselwerking tussen de eigenschappen van een medium, de gebruikte technieken en esthetische beslissingen van de kunstenaar is essentieel voor kunstgeschiedenis. Potloodtechnieken omvatten arceren met parallelle strepen, kruisarcering met lagen strepen onder verschillende hoeken, stevige druk voor donkere schaduwen, gradaties van donker naar licht door druk te variëren, het vervagen van overgangen tussen streken en textuurschaduw met kleine, onregelmatige streken. Met verschillende handposities en schaduwmethoden kunnen kunstenaars met potlood uiteenlopende effecten en streken bereiken. Acryltechnieken bieden tal van mogelijkheden voor textuur en effecten. Bij een vlakke wassing wordt acrylverf bijvoorbeeld met water verdund en in overlappende streken over het oppervlak aangebracht.

Consuelo Hernández, ook bekend als Consuelo Jiménez Underwood, staat bekend om haar mixedmediakunst, waaronder weefwerk en schilderkunst. Haar werk behandelt afkomst, natievorming en de grens tussen de VS en Mexico. Het ondermijnt vaak het onderscheid tussen kunst en ambacht, vooral de neerwaardering van weven als vrouwelijk of artistiek minder ontwikkeld. Haar werken omvatten de reeks Heroes Burial Shroud, die figuren als Joan of Arc, Martin Luther King Jr. en César Chávez eert. Elk lijkwadewerk gebruikt specifieke afmetingen, draden, weefpatronen en gestencilde beelden om het leven van de persoon weer te geven. Een belangrijk aspect van haar werk is het verweven van prikkeldraad, waarmee ze nadenkt over de grens tussen de VS en Mexico. Virgen de la frontera gebruikt veelkleurige linnen draden en prikkeldraad, met daarover een sluier waarop afbeeldingen van de Maagd van Guadalupe zijn gezeefdrukt. Het prikkeldraad symboliseert de grens en het daarmee verbonden leed en de pijn. Een ander werk, The Sacred Jump, toont beelden van verkeersborden bij de grens die bestuurders waarschuwen voor overstekende migrantengezinnen.

Werk van Consuelo Hernández is op verschillende plekken te zien, maar doorgaans niet in grote, reguliere openbare musea. Prenten als Sun Mad en La Ofrenda zijn bekender dan haar grotere werken. Hernández exposeert vooral in groepstentoonstellingen in Chicana/o-buurthuizen, galerieën en musea, en op internationale tentoonstellingen van Latijns-Amerikaanse of US Latina/o-kunst. Ze had solotentoonstellingen, maar geen daarvan in grote reguliere openbare musea. Reguliere en US Latina/o-musea en verzamelaars kopen vooral prenten van haar werk. Haar stukken waren ook opgenomen in Days of the Dead-tentoonstellingen in reguliere musea. Sommige critici stellen echter dat Chicana-kunstenaars alleen op "Hispanic"-gelegenheden tonen het risico meebrengt hun hedendaagse kunstvormen te marginaliseren.

Consuelo Hernández is een Chicana-kunstenaar. Haar werk, net als dat van andere Chicana-kunstenaars, kreeg enige aandacht in geschiedenissen van Latijns-Amerikaanse en US Latina/o-kunst, tentoonstellingscatalogi en compilaties. In reguliere feministische kunstliteratuur is het werk van Hernández en kunstenaars als López en Mesa-Bains wellicht het bekendst. Zij toonden hun werk vooral in Chicana/o-buurthuizen, galerieën en musea, op internationale tentoonstellingen van Latijns-Amerikaanse en/of US Latina/o-kunst, meestal in groepstentoonstellingen. Allen hadden solotentoonstellingen, maar geen in grote reguliere openbare musea. Chicana-kunstenaars speelden een centrale rol in het opnieuw verspreiden en herdefiniëren van inheemse culturele wereldbeelden via Days of the Dead-vieringen en door van de huisaltaartraditie een kunstvorm te maken.

Consuelo Hernández (geboren in 1947) is een Spaanse schilder en graficus. Ze staat bekend om haar stillevens en interieurs. Hernández werd geboren in Salamanca en studeerde aan de Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando in Madrid. In haar werk komen vaak huiselijke voorwerpen voor, zoals vazen, fruit en textiel, weergegeven in een ingetogen kleurenpalet. Haar composities onderzoeken licht en schaduw en scheppen een sfeer van stille contemplatie. Hernández exposeerde veel in Spanje en internationaal. Haar werk bevindt zich in openbare en particuliere collecties, waaronder het Museo Español de Arte Contemporáneo in Madrid. Ze ontving verscheidene onderscheidingen voor haar artistieke bijdragen, die haar vaardigheid erkennen om de subtiele schoonheid van alledaagse dingen te vangen. Hernández woont en werkt nog steeds in Spanje en blijft actief in de hedendaagse kunstwereld. Haar prenten en schilderijen bieden een moderne kijk op traditionele onderwerpen.

Het belang van Consuelo Hernández’ werk komt voort uit de band met Mexicaanse sociale bewegingen en de bijdrage aan gesprekken over de rol van vrouwen in politiek en kunst. Ze wordt verbonden met een generatie vrouwen die via onderwijs, journalistiek en activisme sociale verandering vormgaven, vaak in relatie tot de Mexicaanse Communistische Partij en organisaties als de Unión Nacional de Mujeres Mexicanas (UNMM). Haar kunst kan naast die van andere kunstenaars en activisten worden geplaatst die kunst met sociale doelen verbonden en zo een tegenwicht boden aan bekendere figuren. Haar werk roept vragen op over hoe kennis wordt geproduceerd, overgedragen en door gender wordt gevormd, en daagt traditionele geschiedverhalen uit. Haar verhouding tot feminisme is complex. Ze erkende de erfenis van het feminisme van vóór de jaren 1970, maar zag ook scheidslijnen tussen de vroege vrouwenkiesrechtbeweging en later feministisch denken. Haar werk gaat in op figuren als Concha Michel, een activiste van na de revolutie die, ondanks haar inzet voor verbetering van het leven van vrouwen, zichzelf geen feministe noemde. Hernández’ kunst nodigt uit na te denken over de diverse en soms tegenstrijdige manieren waarop vrouwen zich in Mexico met politieke en sociale kwesties hebben beziggehouden.

Consuelo Hernández werd opgeleid in de figuratieve traditie en nam lessen mee van Monet, Renoir en Cézanne voordat ze de stillere intensiteit van Antonio López ontdekte. Haar stijl wordt omschreven als poëtisch realisme.

Consuelo Hernández werd geboren in 1948^[1].