Claude Rutault

Tegen het einde van de jaren 1990^[1] had Rutault ongeveer 300 Definitions/Methods gemaakt, elk een reeks instructies in plaats van een vast object. De cruciale vernieuwing was de figuur van de "uitvoerder": de verzamelaar of instelling die verantwoordelijkheid neemt voor het realiseren van het werk. Die kiest de afmetingen, de muurkleur en de plaatsing. De kunstenaar stelt voor; iemand anders beschikt. Deze overdracht van zeggenschap over het werk was geen truc. Het was een serieuze kritiek op de manier waarop schilderkunst betekenis, marktwaarde en de kracht van een signatuur opbouwt.

Sommige Definitions/Methods hebben een theatraal karakter. D/m 83, Suicide Painting No. 1 (1978^[1]), schreef voor dat een doek van 100x100 cm gedurende vierëntwintig jaar elk jaar met een achtste moest worden verkleind, waarbij dit alleen zou stoppen als het werd verworven of de kunstenaar overleed. D/m 112, Pile ou Face (Kop of munt), introduceerde een spelachtige uitwisseling tussen kunstenaar en verzamelaar. Travaux Publics (1984) bracht het werk volledig buiten galeries, met posters en gidsen die het publiek naar particuliere huizen leidden waar doeken waren geïnstalleerd.

Rutault werd in 1941^[1] geboren in Trois-Moutiers en kwam tot zijn radicale positie via Figuration Critique, de Franse stroming die schilderkunst zelfkritisch maakte in plaats van zichzelf te promoten. Zijn latere praktijk was een logisch vervolg op dat instinct: als je wilt voorkomen dat een schilderij een logo of signatuur wordt, zorg dan dat het er telkens anders uitziet wanneer iemand het ziet.