1898–1988 · Frans[1]
Charles Lapicque
- École de Paris
Charles Lapicque was opgeleid als ingenieur en diende een jaar als artillerieofficier in de Eerste Wereldoorlog voordat hij besloot dat schilderen interessanter was dan beide. Zijn wetenschappelijke vorming bleef hem zijn hele lange loopbaan bij: hij onderzocht kleurwaarneming naast zijn atelierpraktijk en zag die activiteiten als onderdelen van één onderzoek, niet als concurrerende eisen aan zijn tijd.
Biografie
Lapicque werd op 6 oktober 1898[1] geboren in Theize, in de Beaujolais. In 1919[1] studeerde hij af aan de École Centrale des Arts et Manufactures en het jaar daarop schilderde hij zijn eerste landschappen. Hij werkte gestaag door in de jaren 1920 en wijdde zich vanaf 1928 volledig aan de schilderkunst, terwijl hij bleef publiceren over de optica van kleur. Dat onderzoek vormde zijn praktijk rechtstreeks: op zijn doeken bracht hij gefragmenteerde vlakken van heldere, dissonante kleuren aan over los omlijnde figuren en landschappen. Met vluchtige contouren suggereerde hij vormen zonder ze vast te leggen. Critici wezen op de gelijkenis met Raoul Dufy, hoewel Lapicques onderliggende werkwijze systematischer was.
In 1937[1] voltooide hij vijf grote decoratieve panelen voor het Palais de la Découverte in Parijs, een opdracht die zijn werk een plaats gaf in een van de meest publieke modernistische ruimtes van de stad. Hij ontving de Raoul Dufy-prijs op de Biënnale van Venetië in 1953 en de Nationale Schilderprijs in 1979; de late erkenning werd niet betwist. De Venetiaanse prijs erkende een schilder die al drie decennia een eigen stem ontwikkelde; de prijs van 1979 bevestigde zijn positie als een van Frankrijks belangrijke kunstenaars van de naoorlogse periode.
Lapicque stierf op 15 juli 1988[1] in Orsay, 89 jaar oud. Zijn werk neemt een interessante positie in tussen het Franse modernisme van voor de oorlog en het onderzoek naar kleurvelden dat Europese schilders in de decennia na de Tweede Wereldoorlog bezighield.
Tijdlijn
- 1898Geboren op 6 oktober in Theize, in de Beaujolaisstreek. Later werd hij schilder.
- 1919Studeerde af aan de Ecole Centrale des Arts et Manufactures.
- 1920Schilderde zijn eerste landschappen.
- 1928Wijdde zich volledig aan de schilderkunst en bleef onderzoek doen naar de optica van kleur.
- 1937Voltooide vijf grote decoratieve panelen voor het Palais de la Découverte in Parijs.
- 1953Ontving de Raoul Dufy-prijs op de Biënnale van Venetië.
- 1979Ontving de Nationale Schilderprijs.
- 1988Stierf op 15 juli in Orsay, 89 jaar oud.
Volgende stop
Bekijk de kunststromingen →
Alle kunststromingen in de collectie, van de renaissance tot popart.
Verwante kunstenaars
Veelgestelde vragen
Waar staat Charles Lapicque om bekend?
Charles Lapicque staat bekend om zijn schilderijen en onderzoek naar kleurwaarneming. Hij ontving de Raoul Dufy-prijs op de Biënnale van Venetië in 1953[1] en de Nationale Schilderprijs in 1979.Wat is het beroemdste werk van Charles Lapicque?
Het is moeilijk één werk als het ‘beroemdste’ van Charles Lapicque aan te wijzen, maar verschillende stukken zijn goed gedocumenteerd. Lapicque was betrokken bij de École de Paris en ontwikkelde zich door uiteenlopende stijlen. Hij hield zich bezig met het kubisme en ontwikkelde later een eigen vorm van figuratie. Tot zijn bekende schilderijen behoort *Combat naval* (Zeeslag), dat zijn belangstelling voor wetenschappelijke onderwerpen, vooral optica en kleurentheorie, weerspiegelt. Zijn oeuvre omvat ook *Nature morte marine* (Marine stilleven), portretten en figuurstudies. Om vast te stellen welk werk onbetwist het bekendste is, zou onderzoek naar kritische ontvangst, tentoonstellingsgeschiedenis en publieke bekendheid nodig zijn. Deze voorbeelden vormen een beginpunt om zijn artistieke prestaties te verkennen.Wat moet ik weten over de prints van Charles Lapicque?
Charles Lapicque (1898[1]–1988[1]) was een Franse kunstenaar die bijdroeg aan de ontwikkeling van de abstracte kunst na de Tweede Wereldoorlog. Hij was vooral schilder, maar maakte ook prenten, waaronder lithografieën en etsen. Aanvankelijk werd hij als wetenschapper opgeleid en behaalde hij een ingenieursdiploma voordat hij voor de kunst koos. Die achtergrond beïnvloedde zijn aanpak; hij verwerkte vaak wiskundige en wetenschappelijke ideeën in zijn composities. Zijn prenten hebben vaak krachtige lijnen, vereenvoudigde vormen en een kenmerkend kleurgebruik. Het zijn meestal geen rechtstreekse reproducties van zijn schilderijen, maar verkenningen van vergelijkbare thema’s en motieven in een medium dat experimenten met lijn en textuur mogelijk maakte. Belangrijke thema’s zijn de zee, mythologie en de menselijke figuur. De prenten vormen een toegankelijker ingang tot zijn artistieke visie naast zijn grotere schilderijen en tonen zijn belangstelling voor de wisselwerking tussen figuratie en abstractie.Tot welke stijl of stroming behoorde Charles Lapicque?
Charles Lapicques artistieke verwantschappen zijn complex en laten zich moeilijk in een categorie onderbrengen. Zijn onderzoek naar beweging en vorm sluit aan bij dat van František Kupka; beide kunstenaars wilden beweging op het doek vastleggen. Kupka schreef rond 1912[1] dat beweging bestaat uit een reeks verschillende posities in de ruimte. Hij wilde ook ‘meerdere opeenvolgende bewegingen vastleggen’. Deze ideeën sluiten aan bij de chronofotografische studies van Étienne-Jules Marey, die analytische beelden gebruikte om de verschijningsvorm van beweging opnieuw samen te stellen. Hoewel deze invloeden raken aan het kubisme en futurisme, sloot Lapicque zich bij geen van beide volledig aan. Sommige onderzoekers plaatsen hem bij de Nouvelle École de Paris (Nieuwe School van Parijs), een naoorlogse beweging die zich van abstractie verwijderde, maar die indeling blijft omstreden.Welke technieken of materialen gebruikte Charles Lapicque?
Lapicques artistieke aanpak hield rekening met de inherente eigenschappen van zijn materialen. De formele mogelijkheden en beperkingen van een medium stonden centraal in zijn praktijk. Net als andere kunstenaars begreep hij waarschijnlijk dat materiaalkeuze grotendeels de aard van het eindwerk bepaalt. Verschillende materialen, zoals olieverf, tempera of aquarel, leveren verschillende effecten op, zelfs met hetzelfde pigment. Ook tekenmaterialen als potlood, houtskool en krijt bieden elk eigen expressieve mogelijkheden. De manier waarop de kunstenaar het materiaal hanteert, verandert het resultaat verder. Het futuristische begrip Faktura, dat de letterlijke waarde van materiaal als bepalend voor vorm en betekenis benadrukt, kan Lapicque hebben beïnvloed. Deze benadering waardeert het expressieve vermogen dat in het materiaal zelf besloten ligt. De consistentie van de verf en de richting van de penseelstreken vormen de ‘werkelijkheid’ van een werk.Waar stond Charles Lapicque om bekend?
Charles Lapicque (geboren in 1898[1] in Theizé, Frankrijk) stond bekend om zijn betrokkenheid bij het kubisme. In 1908[1] verhuisde Alexander Archipenko naar Parijs, waar hij relikwieën in het Louvre bestudeerde. In 1910 had Archipenko zijn eerste kubistische tentoonstelling. Andere kubisten waren Albert Gleizes, Jean Metzinger en Fernand Léger. Gleizes begon in 1901 te schilderen en werd een vroege voorstander van het kubisme. Metzinger was nauw betrokken bij de praktijk en theorie ervan; Léger was vanaf 1910 nauw verbonden met de kubistische groep. De invloed is zichtbaar in Archipenkos beeldhouwwerk: net als de papier-collétechnieken die hij gebruikte, toonde zijn werk de vervlechting van schilderkunst en beeldhouwkunst. Kleur benadrukte het verschil in materiaal en vernieuwde het genre. Archipenko verklaarde: ‘Mijn schilder- en beeldhouwwerk tonen een wederzijdse relatie tussen vorm en kleur. Het ene versterkt of verzwakt het andere. Ze worden op visueel en spiritueel vlak verenigd of tegenover elkaar gesteld. Alles hangt af van het nagestreefde doel.’Wanneer leefde en werkte Charles Lapicque?
Charles Lapicque werd op 6 oktober 1898[1] in Parijs geboren. Hij volgde middelbaar onderwijs aan het Lycée Louis-le-Grand en studeerde daarna architectuur, vóór de Eerste Wereldoorlog. In beide wereldoorlogen diende hij in het Franse leger. Eerst volgde hij een wetenschappelijke loopbaan: hij behaalde in 1921[1] een ingenieursdiploma en in 1930 een doctoraat in de natuurkunde. Tot 1945 werkte hij als wetenschapper aan het Pasteur Instituut. Daarnaast studeerde hij schilderkunst en vanaf de jaren 1940 wijdde hij zich aan de kunst. Zijn eerste solotentoonstelling was in 1945 bij Galerie Allard. Van 1948 tot 1951 doceerde hij aan de École des Beaux-Arts. Hij stierf op 15 juli 1988[1] in Antony, Hauts-de-Seine.Waar kan ik het werk van Charles Lapicque zien?
Werk van Charles Lapicque is in verschillende musea te zien. In Frankrijk gaat het onder meer om Musée des Arts Décoratifs, Musée National d’Art Moderne in Centre Georges Pompidou, Musée d’Orsay en Musée du Petit Palais in Parijs; Musée des Beaux-Arts en Musée de l’École de Nancy in Nancy; Musée d’Art et d’Industrie in Saint-Étienne; Musée des Beaux-Arts in Rouen, Lille en Dijon; en Musée des Augustins in Toulouse. Elders in Europa zijn er het Brangwyn Museum in Brugge en Clockarium Museum in Brussel. In de Verenigde Staten is zijn werk te zien in Metropolitan Museum of Art en Museum of Modern Art in New York, Los Angeles County Museum of Art, Minneapolis Institute of Arts, Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, en Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach.Waar kwam Charles Lapicque vandaan?
Charles Lapicque was Frans. Jean-Baptiste Pierre Antoine de Monet de Lamarck werd op 1 augustus 1744 geboren in Bazentin, Picardië, een streek in Frankrijk. Georges Cuvier werd op 23 augustus 1769 geboren in Montbéliard, destijds de hoofdstad van een onafhankelijk vorstendom en nu een plaats in Frankrijk bij de Zwitserse grens. De inwoners spraken Frans en hadden ook culturele banden met Duitstalige staten. Christophe-Augustin Lamare-Picquot was een Franse natuuronderzoeker. In 1831 onderzocht een commissie zijn natuurhistorische collectie, met Georges Cuvier, Constant Duméril en Geoffroy Saint-Hilaire. Natuuronderzoekers als Jean-Victor Audouin, Adolphe Brongniart en Achille Valenciennes stelden de catalogus samen en prezen Lamare-Picquots conserveringstechnieken. De catalogus vermeldde zoogdieren, vogels, reptielen, vissen, insecten en schelpen. Lamare-Picquot reisde in 1830 en 1831 ook naar Londen, waarschijnlijk om voorwerpen voor zijn collectie te kopen.Wie werd door Charles Lapicque beïnvloed?
De artistieke verbanden van Charles Lapicque zijn complex. In het begin van de 20e eeuw ging Francis Picabia van het impressionisme naar het kubisme, onder invloed van kunstenaars als Léger. Picabia vormde samen met Albert Gleizes, Jean Metzinger en anderen een los omschreven groep, de kunstenaars van Puteaux. Zij kwamen bijeen in ateliers en cafés om kunst, wetenschap en filosofie te bespreken. Criticus en dichter Guillaume Apollinaire steunde hen en maakte het kubisme bekend. Léger, aanvankelijk door het kubisme beïnvloed, ontwikkelde een eigen stijl. Hij hechtte belang aan lijn en vorm, anders dan Delaunay, die zich op kleur richtte. Léger vond Delaunays stijl ongeschikt voor grote schilderijen. Toch streefden beiden, net als Picasso en Braque, naar structurele kunst. Légers dynamische stijl brak met het traditionele perspectief en hielp hem zijn kunst op de moderne samenleving af te stemmen. Picabia was van invloed op het ontstaan van het surrealisme, maar verwierp het later. Zijn dadaïstische houding bracht hem ertoe categorisering en beïnvloeding te weerstaan.Wie beïnvloedde Charles Lapicque?
De artistieke ontwikkeling van Charles Lapicque vond plaats in een milieu dat door verschillende figuren en bewegingen werd beïnvloed. Étienne-Jules Mareys chronofotografische bewegingsstudies boden een manier om opeenvolgende bewegingsfasen op een tweedimensionaal vlak vast te leggen. Zijn analytische methode, die beweging opsplitste in onderbroken elementen, vond weerklank in kunstenaarskringen. František Kupka onderzocht Orfisme en glas-in-lood en de ‘bedwelmende muzikaliteit van kleur’. Met geometrische elementen wilde hij de spiritualiteit van licht vastleggen, zonder driedimensionale weergave. Ook geloofde hij in wiskundige berekening in de kunst, met gebruik van de gulden snede. Deze invloeden wijzen op een omgeving waarin kunstenaars wetenschappelijke ideeën onderzochten, beweging verbeeldden en de expressieve mogelijkheden van kleur en vorm verkenden.Wie was Charles Lapicque?
Charles Lapicque (1898[1]–1988[1]) was een Franse kunstenaar en wetenschapper. Hij is vooral bekend om zijn schilderijen, grafiek en boekillustraties. Hij studeerde techniek en wetenschap en studeerde in 1921[1] af aan de École Centrale. Daarna volgde hij een medische opleiding en werd in 1927 doctor in de geneeskunde. Zijn wetenschappelijke achtergrond vormde zijn kunst; hij onderzocht kleurtheorie en waarneming. Hij begon in de jaren 1920 te schilderen en exposeerde vanaf de jaren 1930. Vroege invloeden waren kubisme en fauvisme. Zijn stijl ontwikkelde zich richting abstractie, maar behield vaak figuratieve elementen. Hij schilderde landschappen, zeegezichten en figuren. Lapicque schreef over kunsttheorie, waaronder Essais sur l’espace, l’art et la destinée (1958). Hij doceerde ook in de jaren 1940 en 1950 aan de École des Beaux-Arts in Parijs.
Bronnen
De redactionele tekst gebruikt de volgende primaire en tertiaire bronnen over Charles Lapicque.
- [1] Wikipedia Wikipedia: Charles Lapicque Gebruikt voor: biografie, geboortedata, overlijdensdata, identificatiegegevens, toeschrijving aan een kunststroming, nationaliteit.
- [2] boek Bénédicte Savoy, Charlotte Guichard, Christine Howald, Acquiring Cultures Gebruikt voor: biografie, stijlanalyse.
- [3] boek guggenheim-francispicabia00camf Gebruikt voor: biografie.
- [4] boek guggenheim-guhe00solo Gebruikt voor: biografie.
- [5] boek guggenheim-youngereuropeanp00swee Gebruikt voor: biografie.
- [6] boek John Gribbin, The Scientists Gebruikt voor: biografie, stijlanalyse.
De redactie staat onder toezicht van Solis Prints. Bronnen gecontroleerd op 9 oktober 2026. Klik op een bron voor meer informatie of houd de muis boven [N] op de pagina hierboven voor een voorvertoning.
Redactionele normenMethodologieCorrectiesToelichting op AI-gebruikOver de redactie