Charles Gibbons

Charles Gibbons staat bekend om zijn geometrische abstracties en zijn latere, meer atmosferische stijl. Zijn vroege werk weerspiegelde de invloed van Sol LeWitt, Kenneth Noland en Frank Stella. Later verschoof zijn stijl naar de beeldtaal van Mark Rothko, Barnett Newman en Sam Francis.

Charles Gibbons was actief in een periode waarin de prentenmarkt een breed publiek bediende. Massaal geproduceerde prenten waren gangbaar, en uitgevers gaven populaire smaak vaak voorrang boven artistieke kwaliteit. Zoals John Ruskin in 1872 opmerkte, werd de markt overspoeld met sentimentele of sensationele onderwerpen. Uitgevers gebruikten opvallende titels om kopers te trekken, leenden titels en maakten varianten op populaire werken. Formaat was ook belangrijk: prenten moesten groot genoeg zijn om een muur te vullen en ingelijst op kunst lijken. Specifieke informatie over Gibbons' druktechnieken ontbreekt, maar algemene informatie over prentkunst kan context geven. Meestal besluit de kunstenaar de oplage te beperken. Elke prent wordt doorgaans volgens vaste conventies genummerd en met potlood gesigneerd. Die conventies zijn niet juridisch bindend, maar klanten verwachten ze, vooral wanneer zij veel voor een prent betalen.

Zonder meer informatie over het werk van Charles Gibbons is het moeilijk hem definitief bij een beweging in te delen. Algemene informatie over verwante bewegingen kan wel helpen. Het modernisme verwierp historische voorbeelden. Walter Gropius en Le Corbusier wilden voorwerpen ontwerpen alsof er nooit iets vergelijkbaars had bestaan. Modernisten kozen vaak eenvoudige vormen, een machinale esthetiek en onversierde oppervlakken. Art deco deelde enkele kenmerken met het modernisme, maar gebruikte geometrische verhoudingen en symmetrie en zocht schoonheid in eenvoudige vormen. De International Style van het Bauhaus en bewegingen als "Esprit Nouveau" beïnvloedden art-deco-ontwerpers. Later ontstond het postmodernisme, dat de uitgangspunten van het modernisme bevroeg. Robert Venturi en Denise Scott Brown verwerkten historische details en decoratieve elementen in hun ontwerpen. Charles Jencks verklaarde in 1972 de moderne architectuur dood, waarmee een overgang naar het postmodernisme werd gemarkeerd.

Informatie over de technieken en materialen van Charles Gibbons is schaars. Sommige bronnen bespreken echter materialen en benaderingen van andere kunstenaars die context kunnen geven. Sommige kunstenaars gebruiken kunstenaarskwaliteit verf om de kleurverzadiging, duurzaamheid en stabiliteit. Penselen van varkenshaar, vooral kattentong- en platte penselen, worden gewaardeerd om hun veerkracht op het doek en geschiktheid voor brede toepassingen van olieverf. Ondergronden kunnen bestaan uit MDF met gesso, gegrond doek op MDF en gegrond doek, allemaal van kunstenaarskwaliteit. Sommige kunstenaars hechten emotionele en praktische waarde aan het zelf gronden en opspannen van doeken. J. M. W. Turner ontwikkelde zijn olieverftechnieken bijvoorbeeld vanuit zijn ervaring als aquarellist, met transparante wassingen en optische kleurmenging. Hij gebruikte graag lichtgetinte, absorberende oppervlakken. Turner gebruikte ook witte gronderingen van loodwit in een medium van heel ei of loodwit in olie. Reynolds gebruikte megilp, een oplossing van mastiekhars in terpentijn en lijnolie. Gainsborough koos warme, roodbruine gronderingen en gebruikte snelle streken zwart, omber, lakpigment of wit, gevolgd door dunne kleurwassingen.

Ik kan geen specifieke locaties geven voor het werk van Charles Gibbons. Mijn huidige kennisbestand bevat geen gegevens over waar zijn werken worden bewaard. Wel kan ik algemene informatie geven over het vinden van kunstwerken. Openbare collecties zoals musea zijn gebruikelijke plekken om kunst te bekijken. Het British Museum in Londen en het Vatican Museum in Rome hebben bijvoorbeeld uitgebreide collecties historische beeldhouwkunst. Onderzoek in museumwebsites en catalogi kan laten zien of ze werk van Gibbons bezitten. Sommige kunst bevindt zich ook in situ: op haar oorspronkelijke locatie. Kathedralen bevatten bijvoorbeeld soms originele sculpturen. Als Gibbons werk maakte voor een bepaald gebouw of gebied, kan het daar nog zijn. Verder onderzoek naar zijn biografie en opdrachten kan specifiekere aanknopingspunten bieden.

Er zijn weinig details bekend over de vroege opleiding van Charles Gibbons. Waarschijnlijk gaf zijn vader, een timmerman in York, hem tekenles. Mogelijk kreeg hij ook tekenles in Londen. Gibbons begon zijn eerste meubelmakerij in Saint Martin’s Lane in de vroege jaren 1750. In die jaren voltooide hij de Gentleman and Cabinet-Maker’s Director, met een eerste editie in 1754 en herziene edities in 1755 en 1762. Dit modellenboek beïnvloedde de ontwikkeling van Engelse rococomeubels en bevorderde hun verspreiding in de Amerikaanse koloniën en Europa. De Director bevat Franse ontwerpen in de stijlen van Louis XV, traditionelere Engelse ontwerpen met diep snijwerk, voorbeelden met Chinees traliewerk en lak en ontwerpen met gotische details. Naast meubels ontwierp Gibbons behang, schoorsteenmantels, zilverwerk en tapijten. Hij maakte ook complete inrichtingsprogramma's voor grote interieurs, soms samen met Robert Adam en William Chambers.

De werken van Charles Gibbons zijn belangrijk omdat ze hedendaagse vraagstukken rond ras, klasse en cultuur behandelen. Het herlezen van oudere teksten roept een vreemd gevoel op: de onderlinge verhoudingen van ras, klasse en cultuur zijn door strijd veranderd, maar sommige dingen nauwelijks. In 1967 merkte één schrijver op dat "de geleefde ervaring van de tienerimmigrant een beetje lijkt op die van de reiziger wiens routes van en naar huis hem over lange bruggen boven diepe en gevaarlijke kloven voeren". Het zou anachronistisch zijn op te merken hoe deze beschrijving vooruitloopt op het thema reizende culturen. De aanhoudende analytische aandacht voor Black Britain als lokale plek van diasporavorming vraagt om een breed begrip van de tussenliggende geschiedenis in plaats van dit werk vanuit een algemene theorie van postkolonialiteit te benaderen. Het is het verhaal van hoe Engeland anders werd dan het zichzelf altijd had voorgesteld en hoe, als wending in het sociologische immigratieverhaal, de derde generatie "zwart werd omdat zij niet terug kon". Het herlezen van diasporateksten belicht verschillende hedendaagse dilemma's kritisch.

Aanvankelijk bestond de kunststijl van Charles Gibbons uit scherp begrensde geometrie. Halverwege de jaren 1980 verschoof zijn stijl naar een lossere, meer atmosferische aanpak, met gelaagde kleur en bewust contrast.

Charles Gibbons werd geboren in 1957^[1].