Charles-François Daubigny

Charles-François Daubigny staat bekend om het vastleggen van het veranderlijke karakter van waterrijke landschappen. Hij wilde de vluchtige stemming van een bepaald weertype of lichteffect treffen; de vormen van voorwerpen waren daaraan ondergeschikt.

Daubigny staat vooral bekend om schilderijen van het Franse platteland, met name langs de Oise. Het is moeilijk één „beroemdste” werk aan te wijzen, omdat zijn populariteit door de tijd heen veranderde. Sommige schilderijen worden echter steeds opnieuw herkend en gereproduceerd. Een bekend werk is "The Seine at Bezons" (1851), waarvan meerdere versies bestaan. Deze schilderijen leggen de serene sfeer van de rivier vast, met zorgvuldige aandacht voor licht en weerspiegeling. "Villerville sur Mer" (1864) is een ander voorbeeld van zijn kusttaferelen en toont de kust van Normandië. Ook "Springtime" (1857) is een belangrijk werk en toont Daubigny’s vaardigheid om de frisheid van het seizoen vast te leggen. Het schilderij hangt in het Louvre, wat het extra bekendheid geeft. Zijn landschappen tonen vaak rustig water, bomen en open luchten, geschilderd met losse penseelstreken. Deze kwaliteiten maakten hem tot een belangrijke figuur in de ontwikkeling van het impressionisme.

Charles-François Daubigny (geboren in Parijs in 1817, gestorven daar in 1878) staat bekend om zijn sfeervolle weergave van water in buitenschilderijen. Hij wilde vluchtige stemmingen bij bepaald weer of licht vastleggen. Vormen en materialen waren minder belangrijk dan het vangen van licht; hij bracht de verf snel aan, waardoor vormen opgelost lijken. Daubigny liet het traditionele onderscheid tussen schetsen en voltooide schilderijen los. Critici zeiden vaak dat zijn inzendingen voor de Salon op voorbereidende schetsen leken, niet op voltooide werken. Ondanks deze gemengde ontvangst won hij Salonmedailles, kreeg hij van de overheid de opdracht een kantoor in het Louvre te decoreren en werd hij benoemd tot Chevalier in het Legioen van Eer. Vanaf het einde van de jaren 1840 schilderde hij in het Rhônedal. In 1855 maakte hij het olieverfschilderij The Lock at Optevoz, nadat hij ter plaatse een schets op ware grootte had gemaakt. Vanaf 1861 bewoonde hij ook een huis in Auvers-sur-Oise en versierde de muren met scènes uit La Fontaine en de gebroeders Grimm. Zijn schilderaanpak beïnvloedde de impressionisten.

Charles-François Daubigny, in 1817 in Parijs geboren, wordt geassocieerd met de School van Barbizon. Deze groep kunstenaars gaf de voorkeur aan eenvoudige, landelijke taferelen, met kracht en directheid geschilderd. Daubigny observeerde de natuur nauwgezet en was een van de vroege beoefenaars van schilderen in de buitenlucht (en plein air). Hij wilde de vluchtige stemming van een bepaald weertype of licht vastleggen. Vorm en materialiteit waren daaraan ondergeschikt. Daubigny bracht de verf snel aan, waardoor vormen lijken op te lossen in het licht. Hij liet het traditionele onderscheid tussen schets en voltooid schilderij los. Zijn visie hielp het genie van Camille Corot aan de impressionisten over te dragen. Zijn realistische, sfeervolle weergave zonder pathos baande de weg voor de impressionisten. Hij stierf in 1878.

Charles-François Daubigny (1817–1878) wilde in zijn kunst vluchtige atmosferische effecten vastleggen. Daarom gaf hij de voorkeur aan de tijdelijke stemming van een scène boven precieze weergave van voorwerpen. Hij bracht de verf snel aan, zodat vormen lijken op te lossen in licht. Hij stapte af van het traditionele onderscheid tussen schets en voltooid schilderij. Daubigny was een van de eerste kunstenaars die buiten schilderden, een methode die *en plein air* heet. Hij maakte ter plaatse schetsen op ware grootte en observeerde de natuur nauwkeurig om zijn werk fris te houden. Net als andere schilders van de School van Barbizon gaf hij de voorkeur aan eenvoudige landelijke onderwerpen, krachtig geschilderd. Daubigny maakte potloodstudies en noteerde daarin kleuren voor het uiteindelijke schilderij. Een van zijn favoriete onderwerpen was het veranderlijke karakter van waterrijke landschappen. Vanaf het einde van de jaren 1840 schilderde hij in het Rhônedal; de vijver van Gyliau bij Optévoz fascineerde hem. Hij kocht zelfs een boot, *Le Botin*, die hij als drijvend atelier op de Seine en de Oise gebruikte.

Charles-François Daubigny (geboren in Parijs in 1817, gestorven in 1878) wordt herinnerd om sfeervolle afbeeldingen van water en het platteland. Hij wilde vluchtige lichteffecten en weersomstandigheden vastleggen, soms ten koste van de materiële vorm. Hij bracht de verf snel aan, waardoor vormen lijken op te lossen in licht. Daubigny liet het traditionele onderscheid tussen schetsen en voltooide schilderijen los. Vanaf het einde van de jaren 1840 schilderde hij in het Rhônedal. De vijver van Gyliau bij Optévoz fascineerde hem; hij maakte er nog in 1869 een olieverfschilderij van. Zijn schilderij *The Lock at Optevoz* uit 1855 toont een herderin met haar hond die koeien bij een sluis hoedt, weergegeven in koele tinten en met een gladde techniek. Daubigny was een vroege voorstander van buiten schilderen (*en plein air*), een methode die de impressionisten later overnamen en ontwikkelden. Hij kocht de boot *Le Botin*, die hij als drijvend atelier op de Seine en de Oise gebruikte. Zijn sfeervolle, realistische weergave van het platteland baande de weg voor de impressionisten.

Charles-François Daubigny werd in 1817 in Parijs geboren en stierf daar in 1878. Hij staat bekend om afbeeldingen van het Franse platteland, vooral taferelen langs de Oise en de Seine. Hij vestigde zich in Pontoise, ten noorden van Parijs. In zijn werk legde Daubigny vaak vluchtig licht en atmosfeer vast. Vanaf het einde van de jaren 1840 schilderde hij in het Rhônedal. Een favoriete plek was de vijver van Gyliau bij Optévoz. Hij maakte er nog in 1869 een olieverfschilderij van, gebaseerd op studies uit 1853. In 1861 maakte hij het etsalbum Voyage en bateau, met afbeeldingen van vaartochten met zijn gezin op de Seine en de Oise. In 1866 had hij Salonmedailles gewonnen, een overheidsopdracht gekregen om een kantoor in het Louvre te decoreren en was hij benoemd tot Chevalier in het Legioen van Eer.

Charles-François Daubigny (1817-1878) is vertegenwoordigd in collecties in collecties in Europa en Noord-Amerika. In Frankrijk zijn zijn schilderijen te zien in Musée d’Orsay en Musée du Louvre in Parijs en in Musée des Beaux-Arts in Nantes en Rouen; in Rouen bevindt zich zijn schilderij *The Lock at Optevoz* uit 1855. Elders in Europa bezit Musées Royaux des Beaux-Arts de Belgique in Brussel en Kunsthistorisches Museum in Wenen werk van Daubigny. In de Verenigde Staten is hij vertegenwoordigd in de collecties van Metropolitan Museum of Art in New York en National Gallery of Art in Washington, D.C. Deze musea bieden gelegenheid zijn stijl te bestuderen, waarin hij afstand nam van het traditionele onderscheid tussen schetsen en voltooide schilderijen. Hij wilde vluchtige stemmingen in de natuur vastleggen en werkte vaak *en plein air*.

Charles-François Daubigny werd in 1817 in Parijs geboren. Vanaf 1861 woonde hij later in zijn leven in een idyllisch huis in Auvers-sur-Oise. Hij versierde de binnenmuren met scènes uit La Fontaine en de gebroeders Grimm. Daubigny staat bekend om schilderijen van waterrijke uitzichten. Hij wilde vluchtige atmosferische omstandigheden vastleggen. Materialiteit en vorm waren minder belangrijk dan de algemene stemming die bepaald weer of licht opriep. Vanaf het einde van de jaren 1840 werkte hij aan zijn schilderijen van het Rhônedal. De vijver van Gyliau bij Optévoz fascineerde hem. Nog in 1869 maakte hij er een olieverfschilderij van; een versie uit 1853 was zorgvuldig voorbereid met voorstudies. In zijn kleine potloodschetsen noteerde hij de kleuren voor het uiteindelijke schilderij. Ondanks zijn succes kreeg Daubignys werk vaak gemengde recensies. Critici zeiden vaak dat zijn voltooide schilderijen meer op schetsen leken.

Charles-François Daubigny (1817–1878) behoorde tot de generatie tussen de School van Barbizon en de impressionisten. Hij was bevriend met Camille Corot; zijn visie hielp Corots genie aan de impressionisten door te geven. Daubigny’s idealen en schilderwijze leken op die van de School van Barbizon, die de voorkeur gaf aan eenvoudige, landelijke scènes, krachtig geschilderd. Daubigny was een van de eerste kunstenaars die buiten schilderden, een methode die de impressionisten later overnamen en verder ontwikkelden. Zijn favoriete onderwerp was het veranderlijke karakter van water binnen een breder uitzicht. Hij wilde de vluchtige stemming van een bepaald weertype of licht vastleggen. Hij bracht de verf snel aan, zodat vormen in licht lijken op te lossen. Hij liet het traditionele onderscheid tussen schets en voltooid schilderij los. Critici klaagden vaak dat zijn Salon-schilderijen op schetsen leken. Camille Pissarro was de impressionist die het dichtst bij Daubigny stond. Pissarro woonde van halverwege de jaren 1860 tot het begin van de jaren 1880 vooral in Pontoise; waarschijnlijk trok Daubigny hem daarheen. Een vroeg schilderij van Pissarro, *Barge at La Roche-Guyon* (ca. 1865), heeft een vergelijkbaar palet als Daubigny’s *Boats on the Oise* (1865).

De artistieke ontwikkeling van Charles-François Daubigny profiteerde van verschillende invloeden. Aanvankelijk werd hij opgeleid door zijn vader Edmé Daubigny, eveneens schilder. Ook zijn oom, miniatuurschilder Pierre Daubigny, droeg bij aan zijn vroege kunstopleiding. Daubigny’s stijl ontwikkelde zich door kennismaking met uiteenlopende kunstenaars en stromingen. Hij bewonderde het werk van Camille Corot, wiens atmosferische stijl duidelijk invloed had op zijn eigen schilderijen. Sommige onderzoekers wijzen op een verband met de Nederlandse schilder uit de Gouden Eeuw Jacob van Ruisdael, vooral in Daubigny’s rivierlandschappen. Hoewel Daubigny vaak met de School van Barbizon wordt geassocieerd en Théodore Rousseau en Jean-François Millet kende, was zijn relatie met de groep ingewikkeld. Hij behield een onafhankelijke aanpak en verwerkte elementen uit verschillende bronnen in zijn kunst. Zijn reizen, vooral naar Italië aan het begin van zijn loopbaan, brachten hem in aanraking met uiteenlopende artistieke tradities en verbreedden zijn perspectief. Ook raakte hij bevriend met Gustave Courbet en Honoré Daumier.

Charles-François Daubigny (1817–1878) was een Franse schilder die bekendstaat om zijn sfeervolle weergave van water en de buitenlucht. Hij wilde vluchtige weers- en lichteffecten vastleggen en gaf die vaak voorrang boven precieze details. Zijn losse, suggestieve penseelwerk vervaagde soms de grens tussen voorbereidende schets en voltooid werk. Critici merkten op dat zijn werken soms meer op voorstudies dan op voltooide schilderijen leken. Daubigny waardeerde het werk van kunstenaars die als onorthodox golden en gaf de voorkeur aan „schilderijen vol lef” boven conventionele Salonwerken. Hij werkte buiten en observeerde de natuur rechtstreeks. Zo maakte hij voor The Lock at Optevoz (1855) ter plekke een schets op ware grootte. De vijver van Gyliau bij Optévoz in het Rhônedal fascineerde hem; nog in 1869 maakte hij er een olieverfschilderij van. Zijn werk met Corot beïnvloedde zijn stijl. Vanaf 1861 woonde hij in Auvers-sur-Oise en versierde hij zijn huis met scènes uit La Fontaine en de gebroeders Grimm.