Carlo De Notaris

Hayez vond Carlo De Notaris belangrijk genoeg om zijn portret te schilderen, dat in de collectie van de Brera werd opgenomen. Dat suggereert dat De Notaris indruk maakte op zijn leermeester.

Met zekerheid valt niet te zeggen wat Carlo De Notaris’ beroemdste werk is. Hij was actief omstreeks 1605 tot 1609 en er worden verschillende schilderijen aan hem toegeschreven, met religieuze onderwerpen en portretten. Kunsthistorici discussiëren soms over de datering en toeschrijving van deze werken. Aan De Notaris toegeschreven schilderijen zijn onder meer *Seven Works of Mercy* (1606, Napels, Chiesa del Pio Monte della Misericordia); *Andrew Killed* (1607, Cleveland Museum of Art); *David III Vienna* (1607, Wenen, Kunsthistorisches Museum, Gemäldegalerie); *Rosary Madonna* (1607, Wenen, Kunsthistorisches Museum, Gemäldegalerie); *Crown of Thorns II Vienna* (1607, Wenen, Kunsthistorisches Museum, Gemäldegalerie); *Whipping I Naples* (1607, Museo e Gallerie Nazionali di Capodimonte); *Whipping II Rouen* (1607, Musée des Beaux Arts); *Salomè I London* (1607, National Gallery in Londen); *Jerome III Malta* (1607, Valletta, Museum of the Co-cathedral of St John); *Wignacourt & Page* (1608, Parijs, Musée du Louvre); en *Lucy’s Burial* (1608, Syracuse, Museo di Palazzo Bellomo).

Carlo De Notaris was in de 16e eeuw actief als prentmaker. Prenten uit die tijd dienden uiteenlopende doelen, van decoratie tot informatieverspreiding. Antwerpen was toen een belangrijk centrum voor prentproductie; de netwerken die daar ontstonden, ondersteunden volgende generaties kunstenaars. Prenten konden deel uitmaken van encyclopedische overzichten van een categorie of van een reeks. Pieter Bruegel de Oude maakte bijvoorbeeld de reeksen Spreekwoorden en Kinderspelen. Sommige kunstenaars, zoals Joachim Beuckelaer, specialiseerden zich in markttaferelen. Bruegels reeks De Maanden, gesigneerd en gedateerd 1565, omvat drie werken in het Kunsthistorisches Museum in Wenen: De sombere dag, De terugkeer van de kudde en Jagers in de sneeuw. Prenten speelden ook een rol bij diplomatieke missies; sommige tekeningen werden vertrouwelijk gehouden om opdrachtgevers van bepaalde reeksen hun voorsprong te laten behouden. Het stadsgezicht van Leuven, een houtsnede uit achttien afzonderlijke bladen, vormt een groot fries en geldt als het breedste gedrukte stadsgezicht van vroegmodern Europa.

Zonder specifieke gegevens over Carlo De Notaris’ banden is het moeilijk hem met zekerheid bij een bepaalde stroming in te delen. De bredere context van Italiaanse kunst uit bepaalde perioden biedt echter enkele aanknopingspunten. In de barok wilde de Italiaanse kunst de wanorde van het maniërisme vervangen door samenhang. Kunstenaars als Caravaggio en Annibale Carracci leidden die verandering. Barokkunst kenmerkt zich door dynamische beweging, waarbij vormen in elkaar overvloeien. Later, in de naoorlogse periode, vernieuwden stromingen als Art Informel de Italiaanse beeldhouw- en schilderkunst met nieuwe toepassingen van materiaal en abstractie. Groepen als Forma zochten nieuwe richtingen in de kunst; sommige kunstenaars experimenteerden korte tijd met geometrische abstractie. Zonder meer informatie kan De Notaris met geen van deze stromingen met zekerheid in verband worden gebracht.

Het werk van Carlo De Notaris is te bekijken in verschillende musea met collecties art deco en art nouveau. In Europa zijn dat onder meer het Museo Art Nouveau y Art Deco in Salamanca, Spanje; het Museu Calouste Gulbenkian in Lissabon, Portugal; en het Museu d’Art Modern (MNAC) in Barcelona, Spanje. Andere Europese musea met relevante collecties zijn het Brangwyn Museum in Brugge, België; het Clockarium Museum in Brussel, België; het Musée d’Art et d’Industrie in Roubaix, Frankrijk; het Musée de l’Ecole de Nancy en het Musée des Beaux-Arts, beide in Nancy, Frankrijk; en het Musée des Arts Décoratifs in Parijs. Bezoek in het Verenigd Koninkrijk het Bakelite Museum in Williton, Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum in Londen, Manchester Art Gallery, National Museums of Scotland, Royal Museum in Edinburgh en het Victoria & Albert Museum in Londen. In de Verenigde Staten en Canada zijn er onder meer het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida; het Los Angeles County Museum of Art (LACMA); het Metropolitan Museum of Art in New York; het Minneapolis Institute of Arts; het Museum of Modern Art in New York; het Royal Ontario Museum in Toronto; het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond; en The Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach.

Carlo De Notaris kwam uit Urbino. In het Italië van de renaissance betekende iemands *patria* meer dan alleen een geboorteplaats; het was de plaats waarmee iemand de sterkste emotionele en politieke band had. Voor De Notaris had Urbino die betekenis. Hoewel hij gehecht raakte aan Pesaro, hield hij vol dat Urbino zijn eigenlijke *patria* was. Zijn trouw gold de hertog van Urbino en de bredere streek onder diens gezag; ‘Urbinaat’ verwijst naar het hele hertogdom, niet alleen naar de stad. De hertog van Urbino had grote invloed op De Notaris’ leven en carrière. Zijn verbanning uit Urbino betekende niet alleen geografische verplaatsing, maar ook het verbreken van de banden die zijn identiteit als Urbinaat bepaalden.

Carlo De Notaris is niet bekend genoeg om een grote invloed op andere kunstenaars te hebben gehad. De iets eerder actieve Italiaanse schilder Caravaggio beïnvloedde echter veel kunstenaars in Europa. Onder hen waren Nederlandse schilders als Hendrick ter Brugghen, Gerrit van Honthorst, Dirck van Baburen en zelfs Rembrandt van Rijn; de Fransen Simon Vouet, Valentin de Boulogne en Georges de La Tour; en de Spaanse kunstenaars Francisco Ribalta, Jusepe de Ribera en Diego Velázquez. Hun werk is zonder zijn voorbeeld ondenkbaar. Ook toen jongere schilders in Rome minder belangstelling voor zijn kunst kregen en classicisme en hoogbarok populairder werden, was Caravaggio’s schilderkunst te aangrijpend om te onderdrukken. Zijn dramatische composities, scherpe behandeling van licht en donker en rauwheid werden geleidelijk onderdeel van de westerse kunst. Direct na zijn dood ontkwam vrijwel geen belangrijke schilder aan zijn invloed. Rubens, Velázquez en Pietro da Cortona namen zijn composities of beeldmiddelen over. In Italië en Nederland ontstonden hele scholen van zogenoemde caravaggisten.

Op basis van het verstrekte materiaal zijn specifieke invloeden op Carlo De Notaris moeilijk vast te stellen. De passages bestaan uit naamregisters met verwijzingen naar figuren uit de kunst, literatuur en muziek. De namen omvatten uiteenlopende personen, zoals kunstenaars Peter Paul Rubens, Pablo Picasso, Paul Delvaux, James Ensor en Pieter Bruegel; schrijvers als William Shakespeare, Edgar Allan Poe, Arthur Rimbaud, Charles Baudelaire, Victor Hugo en Marcel Proust; en componisten als Claude Debussy, César Franck, Arnold Schoenberg en Erik Satie. Zonder verdere context is niet vast te stellen wie van hen, als iemand, rechtstreeks invloed had op De Notaris’ artistieke ontwikkeling of stijl. De lijsten geven mogelijk alleen aan wie deel uitmaakte van de bredere artistieke en intellectuele omgeving van die tijd. Verder onderzoek zou nodig zijn om concrete verbanden tussen De Notaris en deze mogelijke invloeden vast te stellen.

Carlo De Notaris werkte binnen de neoklassieke traditie. Tijdens zijn actiefste jaren maakten deze stijl echter romantische en realistische stromingen plaats.

Carlo De Notaris werd geboren in 1812^[1]. Carlo De Notaris overleed in 1888^[1], 76 jaar oud.

Carlo De Notaris overleed in 1888^[1] op 76-jarige leeftijd.