Carl Reichert

Carl Reichert staat bekend om zijn sentimentele en technisch vaardige schilderijen van honden en katten, die erg populair waren.

Het is moeilijk één ‘beroemdste werk’ van Carl Reichert aan te wijzen, omdat zijn oeuvre vooral uit dierenschilderijen bestond, met name van honden en katten. Hij was Oostenrijker, werd in 1836 in Wenen geboren en studeerde daar aan de Academie voor Schone Kunsten. Hij stierf in 1918. In plaats van één specifiek werk is het nauwkeuriger te zeggen dat Reichert vooral bekendstaat om zijn algemene vaardigheid in dierenportretten. Hij wist het karakter van huisdieren vast te leggen; zijn schilderijen waren populair bij huisdiereigenaren die een aandenken aan hun dieren wilden. Hij werkte in aquarel en zijn schilderijen staan bekend om hun aandacht voor detail en realistische weergave van vacht en kenmerken. Hij schilderde ook genrestukken met dieren.

De prenten van Carl Reichert bevinden zich, net als die van veel kunstenaars, op een markt met een lange geschiedenis van verwarrende terminologie. Sinds het einde van de 19e eeuw maakten commerciële druktechnieken hoogwaardige reproducties mogelijk, wat de kans op misleiding op de kunstmarkt vergrootte. Termen als ‘origineel’, ‘handgemaakte prent’ en ‘gelimiteerde oplage’ hebben voor kunstenaars en verzamelaars specifieke betekenissen; verkeerd gebruik kan kopers misleiden. Om de verwarring en mogelijke onethische praktijken tegen te gaan, hebben organisaties zoals de Professional Art Dealers Association of Canada (PADAC) definities opgesteld die het verschil tussen een ‘originele prent’ en een ‘reproductie’ verduidelijken. PADAC definieert een originele prent als een beeld dat uitsluitend als prent is bedacht en uitgevoerd, meestal in een genummerde oplage en door de kunstenaar gesigneerd. Elke prent is een origineel, gemaakt met een speciaal daarvoor vervaardigde matrix en afzonderlijk geïnkt en afgedrukt. Een reproductie daarentegen is een kopie van een kunstwerk dat oorspronkelijk in een ander medium is bedacht, vaak met fotografisch-mechanische technieken gemaakt. Om zichzelf op de markt te beschermen, kunnen kopers documentatiebladen opvragen en goed op de gebruikte terminologie letten.

Het is moeilijk Carl Reichert aan één stroming toe te wijzen, maar zijn werk kan worden bekeken in de context van het realisme, een terugkerend thema in de Europese kunst sinds de klassieke oudheid. Realisme benadrukt een nauwkeurige weergave van uiterlijke verschijningsvormen. In de 17e eeuw waren er drie soorten realisme: Spaanse polychrome beeldhouwkunst, het caravaggisme en de Nederlandse schilderkunst. Realisme ontleent zijn karakter aan de stijl van zijn tijd. Het is verwant aan, maar nauwer dan ‘imitatie’, wat volgens de klassieke traditie de formele uitbeelding van vrijwel elke menselijke handeling, elk verhaal of elke emotie omvat. Realisme impliceert niet noodzakelijk een logische reconstructie van ruimtelijke verhoudingen en proporties. In de 19e eeuw wilden realistische kunstenaars de ‘werkelijkheid’ weergeven door details nauwkeurig te bestuderen. Deze benadering was zichtbaar in Europa en Amerika. Ook fotografie ontstond als een medium dat aansloot bij realistische belangstelling en een nieuwe manier bood om de natuur waar te nemen en vast te leggen.

Carl Reichert was een Oostenrijkse kunstenaar die bekendstond om zijn dierenschilderijen, vooral van honden en katten. Hij was actief aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw. Hij beeldde deze dieren vaak af in huiselijke omgevingen, met een scherp oog voor detail en een meelevend begrip van zijn onderwerpen. Zijn schilderijen waren tijdens zijn leven populair en worden nog steeds door verzamelaars gewaardeerd. Zijn kunst sluit aan bij het realisme, dat een nauwkeurige nabootsing van visuele waarnemingen zonder verandering voorstond. Het realisme beperkte de onderwerpen tot feiten uit de moderne wereld die kunstenaars zelf hadden ervaren. Voor Reichert betekende dit dat hij zich richtte op de dieren die hij in zijn dagelijks leven observeerde.

Ik kan geen precieze data geven voor het leven en de loopbaan van Carl Reichert op basis van de referentieteksten. De passages maken wel een contextualisering van de periode waarin hij werkte mogelijk. De tweede helft van de 19e eeuw was een tijd van grote veranderingen in de kunstwereld. Verschillende kunstenaars verkenden nieuwe benaderingen, zoals het impressionisme en pointillisme. Veel kunstenaars exposeerden op de Salon in Parijs, terwijl anderen deelnamen aan impressionistische groepstentoonstellingen of de Salon des Indépendants. De passages noemen verschillende kunstenaars die in die tijd actief waren: Claude Monet, Edgar Degas, Camille Pissarro, Pierre Auguste Renoir, Paul Cezanne, Alfred Sisley, Berthe Morisot, Mary Cassatt, Paul Signac en Georges Seurat. Samen met anderen droegen zij bij aan een dynamische, zich ontwikkelende artistieke cultuur.

Het is moeilijk precies te bepalen waar je werken van Carl Reichert kunt bekijken. Musea met collecties art deco of decoratieve kunst uit het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw kunnen zijn werk bezitten. Dat geldt voor instellingen in Europa en Noord-Amerika. In de Verenigde Staten kun je het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art, het Minneapolis Institute of Arts, het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond of het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach proberen. In Canada kun je het Royal Ontario Museum in Toronto raadplegen. In het Verenigd Koninkrijk zijn mogelijke locaties Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum in Londen, Manchester Art Gallery, de National Museums of Scotland in Edinburgh en het Victoria & Albert Museum in Londen. Op het Europese vasteland kun je denken aan het Bauhaus Archive-Museum für Gestaltung in Berlijn, het Bröhan-Museum in Berlijn, het Kunstgewerbe Museum of Decorative Arts in Berlijn, het MAK Austrian Museum of Applied Art/Contemporary Art in Wenen, het Museum beim Markt in Karlsruhe, Duitsland, en het Museum für Kunst und Gewerbe in Hamburg.

De directe invloed van Carl Reichert is moeilijk te traceren. We kunnen echter kunstenaars bekijken wier aandachtspunten en praktijken overeenkomsten met die van hem vertonen. De abstracte schilder Ad Reinhardt is zo’n voorbeeld. Reinhardts ontwikkeling vertoont overeenkomsten met die van Piet Mondrian, vooral in zijn beweging richting abstractie. Zijn vroege werk bestond uit gesloten vormen en contrasterende tinten op een afgebakende ondergrond. Later vielen deze vormen uiteen in gebarenachtige tekens met donkerder kleuren, waarin figuur en grond samengingen. Sommige doeken werden beperkt tot zwart en wit, vergelijkbaar met Mondrians kleinere schilderijen. Reinhardt experimenteerde ook met zelfstandige kleurvlakken. Zijn geschriften beïnvloedden conceptuele kunstenaars in de jaren 1970. Hij onderzocht wat schilderkunst met beperkte middelen kon doen en aanvaardde en betwistte tegelijk de grenzen van de schildertraditie. Hoewel Reinhardt Matisse en Picasso bewonderde, was Mondrian de uitdaging.

Het werk van Carl Reichert toont de invloed van de Nederlandse abstracte schilder Piet Mondrian. In de jaren 1940 was Mondrians benadering belangrijk voor kunstenaars in New York. Bronnen uit Reicherts omgeving bevestigen dat hij Mondrian als een van de weinige kunstenaars van betekenis beschouwde. Hoewel hij Matisse en Picasso bewonderde, vormde Mondrian de echte uitdaging. Reichert wilde elementen weglaten die Mondrian behield. Mondrian was al aanwezig in New York voordat hij in oktober 1940 naar de Verenigde Staten kwam. Zijn schilderijen waren bekend uit tijdschriftillustraties en waren vanaf het begin van de jaren 1930 te zien in het Museum of Living Art. Sommige werden getoond op de tentoonstelling van Societe Anonyme in Brooklyn in 1926; andere in Alfred Barrs Cubism and Abstract Art in The Museum of Modern Art in 1936. In 1936 studeerde Reichert bij Holty aan de American Artists' School, het jaar waarin de AAA werd opgericht. In 1937 werd hij een van de jongste leden van de groep en begon hij met hen te exposeren. Zijn vroege werk toont uiteenlopende invloeden van Mondrian, Miro, Helion, Stuart Davis en Holty.

Zonder meer informatie is het moeilijk het belang van Carl Reichert te beoordelen. Wel kunnen we kijken naar de context van vergelijkbare kunstenaars en stromingen uit zijn tijd. Hans Richter verhuisde bijvoorbeeld na de Eerste Wereldoorlog van Zürich naar Berlijn. Tijdens de dada-periode maakte Richter ‘visionaire portretten’ van vrienden zoals Emmy Hennings en illustreerde hij haar boek *Gefängnis* (Gevangenis). Een ontmoeting met pianist en componist Ferruccio Busoni in 1918 bracht hem op een ander spoor en gaf dada een nieuwe dimensie. Busoni steunde een nieuwe muzikale esthetiek die verder ging dan de gelijkzwevende stemming en microtonen verkende. Hoewel hij Luigi Russolo’s lawaaimachines niet omarmde, deelde Busoni diens overtuiging dat het moderne leven ons gehoor had gevormd. Busoni stelde voor dat Richter contrapunt in zijn schilderkunst toepaste. Richter ontmoette de Zweedse kunstenaar Viking Eggeling; samen zochten ze naar een alfabet van zichtbare vormen. In Zürich richtte Richter met Eggeling, Arp, Taeuber en Janco de groep Das Neue Leben (Het Nieuwe Leven) op; die groep werd de Europese voorhoede van het constructivisme.

De kunststijl van Carl Reichert was sentimenteel en technisch vaardig.

Carl Reichert werd in 1836 in Oostenrijk-Hongarije geboren. Hij stierf in 1918, 82 jaar oud.