Bill Bollinger

Bill Bollinger staat bekend om zijn sculpturen van geëxtrudeerde industriële profielen en ruwe materialen. Zijn doorbraak kwam met de Channel Pieces (1965^[1]–1968^[1]), waarin geëxtrudeerde aluminiumprofielen rechtstreeks op galerievloeren werden gerangschikt.

Het is moeilijk één werk als Bill Bollingers beroemdste aan te wijzen, maar bepaalde stukken komen steeds terug in besprekingen van zijn praktijk. Bollinger staat bekend om sculpturale composities met industriële materialen, vaak in een minimalistische stijl. Een terugkerende vorm is zijn gebruik van touw- en kabelconstructies, vaak zo opgehangen dat ze spanning, zwaartekracht en lijn onderzoeken. Soms zijn er gevonden voorwerpen in verwerkt, zoals boeien of buizen, waardoor zijn constructies ook een readymade-element krijgen. Bollinger werkte eveneens met metaal en maakte werken die materiaaleigenschappen en ruimtelijke verhoudingen onderzoeken. Zijn werk heeft vaak een tijdelijk, plaatsgebonden karakter en reageert op de architectuur waarin het wordt geïnstalleerd. Hoewel hij tijdens zijn loopbaan uiteenlopend werk maakte, behoren zijn touw- en kabelsculpturen tot zijn herkenbaarste en meest besproken werken.

Bij het bekijken van prenten van Bill Bollinger is enige basiskennis van grafiek nuttig. Originele prenten, zoals houtsneden, linoleumsneden, etsen en zeefdrukken, worden met de hand gemaakt: de kunstenaar brengt het beeld rechtstreeks aan op de plaat, het blok, de steen of het scherm. Elke afdruk geldt als een origineel. Ze worden verkocht via gespecialiseerde prentengaleries, lijstenwinkels en kunstgaleries. Offsetreproducties, ook posters genoemd, worden met fotochemische middelen gemaakt. Het aantal afdrukken is onbeperkt, al kunnen uitgevers de oplage beperken om de waarde te verhogen. Giclée-prenten worden gemaakt met inkjettechnologie; bij canvasoverdracht wordt het beeld op doek aangebracht voor een schilderijachtig effect. Een beperkte oplage bestaat uit een vast aantal prenten, elk genummerd, bijvoorbeeld 35/100, waarbij 100 de totale oplage is. Kunstenaars kunnen een deel reserveren als ‘artist’s proofs’, gemarkeerd met ‘AP’. Prenten worden doorgaans met potlood gesigneerd en genummerd. Het nummer en de oplage staan linksonder in de marge, de titel in het midden en de handtekening rechts.

Er is weinig bekend over de technieken en materialen van Bill Bollinger. Wel kunnen materialen en werkwijzen van andere kunstenaars worden besproken. Sommige kunstenaars gronderen katoenen schildersdoek met twee lagen met terpentijn verdunde Flake White en schuren het oppervlak zodra het droog is. Voor het aanbrengen van kleur kan gewone olieverf voor kunstenaars worden gemengd met een medium van was en terpentijn. Dat medium wordt warm en vloeibaar gehouden op een warmhoudplaat naast het palet. Vlak voor het schilderen worden kleine hoeveelheden ervan met een penseel door de verf gemengd. Vervolgens wordt het mengsel met een penseel op het doek aangebracht en bewerkt, zodat medium en verf goed mengen en de vorm gelijkmatig bedekken. Daarna wordt de verf bewerkt met een grote schilderspatel en een klein paletmes tot het gewenste resultaat is bereikt. Andere materialen zijn Fredrix Red Label-doek met middelgrove structuur, hardboardpanelen met acrylgesso en papierblokken met canvasstructuur. Mediums en verdunners zijn twee aparte soorten vloeistof die de verwerkingseigenschappen van verf aanpassen. Verdunners zoals terpentijn of terpentine verdampen snel wanneer ze met tubeverf zijn gemengd, zonder de chemische samenstelling van de verf te veranderen. Mediums veranderen die samenstelling wel, doordat ze olie of vernis aan de verf toevoegen.

Bill Bollinger (1939^[1]–1988^[1]) was een Amerikaanse beeldhouwer die met minimalisme en postminimalisme wordt geassocieerd. Hij is vooral bekend om zijn gebruik van alledaagse industriële materialen in eenvoudige, elegante composities. Bollinger werd geboren in Brooklyn, New York, en studeerde wiskunde en techniek voordat hij kunstenaar werd. Die achtergrond beïnvloedde zijn beeldhouwwerk, waarin hij vaak wiskundige of geometrische principes toepaste. In zijn sculpturen verwerkte hij geregeld touw, hout, metalen buizen en draadgaas. Hij rangschikte deze materialen op manieren die hun fysieke eigenschappen en ruimtelijke verhoudingen benadrukten. Voorbeelden zijn hangende touwconstructies, composities van aluminium buizen en schermen van draadgaas. Deze werken onderzoeken vaak evenwicht, spanning en het samenspel van positieve en negatieve ruimte. Zijn werk vertoont kenmerken die het deelt met dat van andere postminimalisten, zoals Richard Serra en Eva Hesse, maar Bollingers constructies hebben vaak een delicate, bijna efemere kwaliteit. Zijn loopbaan was relatief kort: hij overleed op 49-jarige leeftijd. Toch maakte hij een omvangrijk oeuvre dat nog altijd wordt tentoongesteld en bestudeerd.

De sculpturen en tekeningen van Bill Bollinger bevinden zich in talrijke openbare collecties, waaronder musea in de Verenigde Staten en Europa. In New York is zijn werk te zien in het Museum of Modern Art, het Whitney Museum of American^[1] Art en het Guggenheim Museum. Andere Amerikaanse musea met werk van hem zijn het Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in Washington, D.C., het Walker Art Centre in Minneapolis en het Carnegie Museum of Art in Pittsburgh. Europese musea met werken van Bollinger zijn het Kunstmuseum Liechtenstein in Vaduz, het Serralves Museum in Porto, Portugal, en Tate in Londen. Zijn kunst is ook tentoongesteld in het Musée d’Art Moderne Grand-Duc Jean (Mudam) in Luxemburg. Zijn sculpturen zijn vaak gemaakt van industriële materialen zoals touw, metaal en hout. In zijn tekeningen onderzoekt hij vaak vergelijkbare vormen en ruimtelijke verhoudingen. Wie zijn werk in het echt bekijkt, kan de schaal en materialiteit van zijn constructies ervaren.

Het is moeilijk om specifieke kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Bill Bollinger zijn beïnvloed. Kunsthistorische bronnen bespreken invloed vaak als een complex begrip. Sommigen stellen dat invloed een constructie is van kunsthistorici en critici, eerder dan een weerspiegeling van een directe artistieke band. Bollingers werk kan kenmerken delen met dat van andere kunstenaars, maar een duidelijke lijn van invloed vaststellen vraagt om zorgvuldige overweging. Minimalist Robert Irwin gaf bijvoorbeeld les aan Ed Ruscha, maar Ruscha’s werk verwijst ook naar popart. Ook Vija Celmins hield zich bezig met huiselijke voorwerpen, een thema dat met popart in verband wordt gebracht, maar zij liet zich eveneens inspireren door Giorgio Morandi. Het “spel van invloed uitlokken”, zoals een criticus het noemde, bestaat uit het leggen van artistieke verbanden, maar dat kan subjectief zijn. Kunsthandelaren en critici presenteren kunstenaars soms als “influencers” om hun marktwaarde te verhogen. Lucy Lippard stelde dat de Amerikaanse kunst eigen wortels heeft, los van het Europese dadaïsme, hoewel critici vaak Marcel Duchamp als voorganger noemen.

Bill Bollinger, geboren in Brooklyn in 1939^[1], was een Amerikaanse postminimalistische beeldhouwer die met industriële materialen werkte. Hij geldt als een van de meer onderbelichte beeldhouwers van de naoorlogse Amerikaanse avant-garde.

Bill Bollinger (1939^[1]–1988^[1]) was een Amerikaanse kunstenaar die bekendstond om sculpturen met industriële materialen. Hij gebruikte vaak eenvoudige, makkelijk verkrijgbare voorwerpen zoals touw, buizen en metalen staven. Zijn werk onderzoekt de relatie tussen vorm, ruimte en zwaartekracht. Zijn aanpak is belangrijk omdat ze traditionele opvattingen over beeldhouwkunst ter discussie stelt. In plaats van te hakken of te modelleren, assembleerde hij bestaande onderdelen. Dat sluit aan bij minimalistische en conceptuele kunststromingen, die de hand van de kunstenaar ter discussie stellen en het idee achter het werk benadrukken. Zijn sculpturen gaan vaak een wisselwerking aan met hun omgeving en creëren een dialoog tussen het kunstwerk en de ruimte waarin het staat. Deze reactie op de locatie blijft voor veel hedendaagse kunstenaars van belang. Ook zijn gebruik van alledaagse materialen spreekt nu nog aan. In een tijd van groeiend milieubewustzijn biedt Bollingers inventiviteit een voorbeeld van duurzame artistieke praktijk. Door schoonheid en mogelijkheden te vinden in het alledaagse, moedigt hij kijkers aan hun verhouding tot de gebouwde omgeving opnieuw te bezien.

De kunst van Bill Bollinger wordt gerekend tot het postminimalisme. Hij werkte met industriële materialen als geëxtrudeerd aluminium, buizen, touw en gaas en experimenteerde ook met grafietpoeder in geometrische composities.

Bill Bollinger werd geboren in 1939^[1]. Hij overleed in 1988^[1], 49 jaar oud.

Bill Bollinger overleed in 1988^[1] op 49-jarige leeftijd.