Antonio Palolo

António Palolo staat bekend om zijn uiteenlopende artistieke stijlen en zijn experimenteerdrang. Hij maakte geometrische schilderijen, op-art, werk met popartinvloeden en neo-expressionistische figuratie. Ook was hij een van de eerste Portugese kunstenaars die veel met videokunst werkte.

Antonio Palolo (data onbekend) is een Portugese kunstenaar die bekendstaat om zijn grafiek. Sinds 1980^[1] experimenteerde hij met etsen, aquatint, houtsneden en linosneden. Die technieken kunnen zijn archetypische figuren een spookachtige kwaliteit geven. Paladino’s prenten worden vaak als series opgezet, zoals de droge naaldets *Caves of Naples* (1983) en de linosneden naar James Joyce’ *Ulysses* (1984). Sinds 1984 drukte hij bij het atelier van Giorgio Upiglio in Milaan. Zijn werk put uit uiteenlopende archeologische en stilistische bronnen, waaronder Egyptische, Etruskische, Grieks-Romeinse, vroegchristelijke en romaanse kunst, een weerspiegeling van de complexe cultuurgeschiedenis van zijn geboortestreek. Zijn raadselachtige allegorieën tonen een somnambulistische wereld waarin doden en levenden naast elkaar bestaan en deelnemen aan onbestemde rituelen. Schedels, skeletten en geesten vermengen zich er met dieren en menselijke figuren, vaak uiteengereten of met gevilde huid en maskerachtige gezichten.

Antonio Palolo gebruikte in zijn kunst uiteenlopende materialen en methoden. Begin jaren 1970^[1] richtte hij zich op tekeningen met mythologische onderwerpen. In 1977 maakte hij grote pasteltekeningen rechtstreeks op galerie­muren. Deze schaalverkenning bracht hem bij olieverf op doek. Tussen 1978 en 1980 maakte Palolo monochrome schilderijen in primaire kleuren. Hij bevestigde geometrische elementen en gevonden voorwerpen, zoals twijgen en maskers, op het doek. Vanaf 1983 voegde Palolo sculpturale vormen toe, vaak uit hout dat hij kerfde of bewerkte. Deze toevoegingen versterkten het objectkarakter van de schilderijen. Palolo werkte ook met brons en maakte figuren met archaïsche vormen en gekleurde patina’s. In 1985 maakte hij totemachtige objecten van kalksteen, die deden denken aan het archaïsme van Martini. Zijn wandinstallatie *It Won’t Have a Title* (1985) combineerde bronzen figuren met minimalistische panelen en vervaagde zo de grens tussen schilderkunst en beeldhouwkunst. Paladino experimenteerde ook met grafische technieken, waaronder etsen, aquatint, houtsneden en linosneden.

Antonio Palolo werd in 1946^[1] in Portugal geboren. Hij staat bekend om zijn schilderkunst en grafiek. Palolo wordt in verband gebracht met de opkomst van conceptuele kunst in Portugal in de jaren 1960^[1]. Zijn werk bevat vaak geometrische vormen en verkent de verhouding tussen kleur en vorm. Eind jaren 1960 begon hij te exposeren en verwierf hij erkenning voor zijn eigenzinnige benadering van abstractie. In zijn loopbaan verkende Palolo uiteenlopende thema’s, zoals stedelijke ruimtes en sociale kwesties, vaak met een minimalistische esthetiek. Zijn werk is in Portugal en internationaal tentoongesteld, waarmee hij een belangrijke plaats in de hedendaagse Portugese kunst verwierf. Hij blijft wonen en werken en draagt bij aan de ontwikkeling van kunst in Portugal.

De beschikbare bronnen bevatten weinig informatie over werk van Antonio Palolo in openbare collecties. Wel staan hier enkele musea met verwante kunststijlen vermeld. De Fondazione Regionale Cristoforo Colombo bevindt zich in Palazzo Ducale, Piazza Matteotti 9, 16123 Genua. Een andere mogelijkheid is Museo del Bijou di Casalmaggiore aan Via A. Porzio 9 in Casalmaggiore. Ten slotte is Museo Richard-Ginori della Manifattura di Doccia te vinden aan Viale Pratese 31, 50019 Sesto Fiorentino. Deze musea kunnen context bieden voor Palolo’s artistieke omgeving. Verder bevinden werken van Nicolas Poussin zich in M. H. de Young Memorial Museum, Museu de Arte in São Paulo, John and Mable Ringling Museum of Art in Sarasota en Nationalmuseum in Stockholm. Andere locaties zijn National Trust in Stour Head, Art Gallery of Toronto, Galleria Sabauda in Turijn en Kunsthistorisches Museum in Wenen. National Gallery of Art in Washington, D.C. bezit ook schilderijen van Poussin. Deze collecties kunnen vergelijking met Palolo’s technieken mogelijk maken.

Het is moeilijk om specifieke invloeden op Antonio Palolo vast te stellen. De omgeving waarin hij werkte en de kunstenaars met wie hij exposeerde, wijzen echter op enkele figuren die belangrijk kunnen zijn geweest voor zijn ontwikkeling. Palolo maakte deel uit van de bredere futuristische beweging. Belangrijke futuristen waren F. T. Marinetti, Umberto Boccioni, Carlo Carra en Giacomo Balla. Zij onderzochten thema’s als technologie, snelheid en moderniteit. Hun werk omvatte schilderkunst, beeldhouwkunst en literatuur. Andere kunstenaars die met het futurisme werden verbonden waren Luigi Russolo, bekend om zijn werk met geluid en lawaai, en architect Antonio Sant’Elia, die een futuristische stedelijke omgeving verbeeldde. Fortunato Depero droeg bij aan de futuristische schilderkunst en grafische vormgeving. Het is niet mogelijk met zekerheid te zeggen wie Palolo het meest beïnvloedde, maar deze kunstenaars vertegenwoordigen de bredere intellectuele en artistieke omgeving die zijn werk vormde.

António Palolo was een Portugese kunstenaar, geboren in 1946^[1] in Évora. Hij was grotendeels autodidact en staat bekend om zijn experimenten met verschillende stijlen, waaronder op-art, popart, geometrische abstractie en neo-expressionistische figuratie. Hij werkte ook met videokunst.

Antonio Palolo’s stijl veranderde in de loop van zijn carrière. Hij werkte met geometrische abstractie, op-art, popart en neo-expressionistische figuratie.

Antonio Palolo werd geboren in 1946^[1]. Antonio Palolo stierf in 2000^[1], 54 jaar oud.

Antonio Palolo overleed in 2000^[1] op 54-jarige leeftijd.