Amoako Boafo

Amoako Boafo staat bekend om zijn portretten waarin zwarte identiteit en mannelijkheid worden onderzocht. Zijn kenmerkende vingerverftechniek geeft de portretten een karakteristieke textuur. Hij beeldt in zijn werk vaak vrienden en kennissen af.

Het is moeilijk één werk aan te wijzen als Amoako Boafo's enige 'beroemdste' werk, omdat zijn bekendheid aan het einde van de jaren 2010 zeer snel toenam. In zijn werk staan vaak zwarte modellen centraal, dikwijls tegen kleurvlakken als achtergrond. Hij schildert vaak met zijn vingers en brengt de verf zo rechtstreeks op het doek aan, zonder penselen. Boafo heeft gezegd dat zijn werk de 'schoonheid en kracht' van het Afrikaanse continent vastlegt. Hij verbeeldt de diverse cultuur van Afrikaanse mensen en hoe zij proberen te overleven in de harde omstandigheden waarin zij leven. Hij haalt inspiratie uit de uitdagingen die hij heeft ervaren bij het zoeken naar een plek in de samenleving. Zijn werken weerspiegelen hoe hij ideeën over zichzelf en de wereld waarin hij leeft interpreteert.

Bij Amoako Boafo's prenten zijn enkele belangrijke aspecten van de grafische kunst van belang. Een prent is een beeld dat als prent is bedacht en uitgevoerd, vaak in een beperkte, genummerde oplage en gesigneerd door de kunstenaar. Elke prent wordt afzonderlijk gemaakt vanaf een speciaal daarvoor vervaardigde plaat, steen, zeef of blok; er bestaat geen enkel origineel waarvan vervolgens kopieën worden gemaakt. De kunstenaar bepaalt de oplage. De nummering houdt de uitgifte bij: 12/25 betekent bijvoorbeeld prent nummer 12 uit een oplage van 25. Sommige kunstenaars geven een deel van de oplage uit als kunstenaarsproef, aangeduid met AP. Volgens de conventie staan het oplagenummer linksonder in de marge, de titel in het midden en de handtekening rechts, alle met potlood. De kunstenaar kiest de oplagegrootte; dit is geen technische beperking. Hoewel er geen regelgeving voor is, vallen claims over oplagen onder de Trade Descriptions Act van 1968 en moeten ze waarheidsgetrouw zijn. Prijzen van prenten variëren onder meer naar gelang van de reputatie van de kunstenaar, de populariteit van het beeld en de kwaliteit van de materialen.

Amoako Boafo is een hedendaagse kunstenaar wiens werk aansluit bij de moderne figuratieve schilderkunst. De hernieuwde belangstelling voor figuratieve kunst is een bekende trend. Sommigen plaatsen Boafo's werk binnen het neo-expressionisme, een stroming die in de jaren 1970 begon en in de jaren 1980 haar hoogtepunt bereikte. Neo-expressionisme staat bekend om gedurfde figuratieve schilderijen met ongewone technieken. Het was een heropleving van het expressionisme en verwierp het intellectualisme van minimalisme en conceptualisme. De stijl verwerpt traditionele compositie, geeft een gespannen emotionele interpretatie van het stadsleven, gebruikt dissonante kleuren en hanteert een primitieve stijl die innerlijke onrust suggereert. Sommige bronnen betwisten echter het idee van één 'Afrikaanse' stijl. Zij benadrukken de heterogeniteit van de hedendaagse kunstscene en merken op dat kunstenaars met uiteenlopende achtergronden onze blik verruimen. Ondanks overeenkomsten met het neo-expressionisme verzet Boafo's individualistische stijl zich tegen indeling in een hokje.

Amoako Boafo staat bekend om zijn kenmerkende portretten. Hij gebruikt vaak olieverf op verschillende dragers, waaronder MDF-platen, doek dat op MDF is bevestigd en traditioneel geprepareerd schildersdoek. Zijn techniek bestaat vaak uit 'vingerverven': hij brengt verf rechtstreeks met zijn vingers op het doek aan en creëert zo een oppervlak met textuur. Dit zorgt voor een tastbare en directe verbinding met het werk en verschilt van traditioneel schilderen met penselen. Zijn kleurkeuzes zijn vaak krachtig, met scherpe contrasten tussen het model en de achtergrond. Dat kan een opvallend visueel effect opleveren. Hoewel er weinig informatie is over zijn precieze palet, gebruiken kunstenaars doorgaans verf van professionele kwaliteit om verzadigde en duurzame kleuren te verkrijgen. Materialen van kunstenaarskwaliteit zijn belangrijk voor de levensduur en stabiliteit van het werk.

Amoako Boafo is een Ghanese kunstenaar die bekendstaat om zijn dynamische figuratieve schilderijen. De afgelopen decennia is de belangstelling voor figuratieve kunst hernieuwd en Boafo's werk past binnen die trend. Zijn benadering wordt als abstract-expressionistisch beschouwd. Een schrijver merkte op dat Boafo's gebruik van tekst en kleur goed werkt. Zijn kunst is als krachtig omschreven. Sommigen stellen dat hedendaagse Afrikaanse kunst door westerse smaak wordt beïnvloed en zich naar westerse interesses vormt, in plaats van traditionele Afrikaanse culturele waarden vast te leggen. Andere hedendaagse kunstenaars die met de menselijke figuur werken zijn de Britse schilder Jenny Saville, bekend om haar weinig flatterende zelfportretten, en de Amerikaanse beeldhouwer Kiki Smith, wier sculpturen vragen onderzoeken over wie controle heeft over het menselijk lichaam. Jeff Koons is een andere hedendaagse kunstenaar die bekendstaat om zijn figuratieve sculpturen; zijn werk bevat vaak populaire cultuur.

Amoako Boafo werd in 1984 geboren in Accra, Ghana. Hij is een hedendaagse kunstenaar die bekendstaat om portretten die zwarte identiteit vieren en ideeën over schoonheid en representatie ter discussie stellen. In 2007 behaalde Boafo zijn Bachelor of Fine Arts aan het Ghanatta College of Art and Design in Accra. Daarna studeerde hij aan de Academy of Fine Arts in Wenen, Oostenrijk; die studie rondde hij in 2014 af. Boafo kreeg internationale erkenning voor zijn unieke portretbenadering, waarbij hij vaak met zijn vingers schildert om textuurrijke oppervlakken en levendige kleuren te creëren. Hij woont en werkt momenteel in Accra, waar hij zijn kenmerkende stijl verder ontwikkelt en thema's als identiteit, representatie en de zwarte blik onderzoekt. Zijn werk is wereldwijd in galerieën en musea tentoongesteld.

Schilderijen van Amoako Boafo zijn wereldwijd op solo- en groepstentoonstellingen te zien geweest. Recente tentoonstellingen vonden onder meer plaats in het Rubell Museum (Miami, VS), het Albertina Museum (Wenen, Oostenrijk) en het Museum of the African Diaspora (San Francisco, VS). Werk van Boafo is ook opgenomen in de vaste collecties van verscheidene grote musea, zoals het Solomon R. Guggenheim Museum (New York, VS), het Los Angeles County Museum of Art (Los Angeles, VS) en de National Portrait Gallery (Londen, VK). Raadpleeg museumwebsites en kunstpublicaties voor aankondigingen van komende tentoonstellingen. Je kunt ook Boafo's officiële sociale media of die van zijn galerieën volgen voor de meest actuele informatie over waar zijn kunst te zien is. Galerieën die Boafo vertegenwoordigen zijn onder meer Mariane Ibrahim (Chicago, VS) en Roberts Projects (Los Angeles, VS).

Amoako Boafo komt uit Ghana. Hoewel bronnen geen bijzonderheden geven over zijn jeugd of opleiding, hebben veel kunstwetenschappers interviews gehouden aan de Kwame Nkrumah University of Science and Technology (KNUST) in Kumasi, Ghana. Ook El Anatsui, een andere internationaal erkende kunstenaar, komt uit Ghana, maar bracht het grootste deel van zijn loopbaan in Nigeria door. Zijn werk is zowel in kunstmusea als in natuurhistorische contexten getoond en beweegt, zoals een wetenschapper het formuleerde, tussen zalen met Afrikaanse kunst en zalen met hedendaagse kunst. Hij werkt met studioassistenten, wat het effect van de menselijke hand versterkt. Andere kunstenaars, zoals Jeff Koons en Damien Hirst, gebruiken assistenten juist om afstand te nemen van het maakproces en het concept boven de uitvoering te stellen.

Het is moeilijk specifieke personen aan te wijzen die rechtstreeks door Amoako Boafo zijn beïnvloed. Bronnen tonen echter externe invloeden op kunstenaars in Ghana. In Sirigu in Noord-Ghana heeft de Sirigu Women Organisation for Pottery and Art (SWOPA) artistieke vernieuwing gestimuleerd. Sinds de oprichting hebben de kunstenaars van SWOPA hun traditionele cultuur aangepast aan de toeristische markt. Zij benutten de internationale vraag naar projecten die duurzame ontwikkeling, versterking van de gemeenschap en behoud van cultuur bevorderen. Begin jaren 2000 betaalde de Nederlandse ontwikkelingsorganisatie ICCO twee Nederlandse kunstenaars, Corrie Haverkort en July Leesberg, om workshops bij SWOPA te geven. Deze reeks richtte zich op het overbrengen van traditionele Sirigu-ontwerpen op doek en op experimenten met materialen, stijlen en kleuren. In 2009 organiseerde en financierde de in Accra gevestigde Ghanese kunstenaar Fatric Bewong een tiendaagse workshop in Sirigu, waar kunstenaars werden aangemoedigd met nieuwe materialen te experimenteren en hun palet uit te breiden. Deze voorbeelden laten zien hoe kunstenaars in Ghana door externe bronnen zijn beïnvloed en traditionele praktijken aan hedendaagse smaken en materialen hebben aangepast.

De artistieke ontwikkeling van Amoako Boafo vond plaats binnen een netwerk van Ghanese kunstenaars, wetenschappers en instellingen. Verschillende personen die verbonden waren aan de Kwame Nkrumah University of Science and Technology (KNUST) lijken invloedrijk te zijn geweest: R.T. Ackam, Mariama Ross, Emmanuel Antwi (van de afdeling Schilder- en Beeldhouwkunst), Eric Appau Asante (van de afdeling Algemene Kunststudies) en Abraham Ekow Asmah (van de afdeling Geïntegreerde Plattelandskunst en -industrie). Andere invloeden kwamen van buiten KNUST. Daartoe behoren Akwele Suma Glory, Kofi Dawson en Kofi Setordji (van de Nubuke Foundation). Ook Abubakari Saeed van het Tamale Centre for National Culture en Avea Nsoh van de University of Education Winneba leverden bijdragen. Boafo's invloeden reiken verder dan individuen en omvatten ook organisaties. Aid to Artisans Ghana (ATAG) en Bridget Kyerematen-Darko, David Owusu-Mensah en Kate Kumi steunden Boafo aan het begin van zijn loopbaan. Deze uiteenlopende contacten en netwerken hebben waarschijnlijk zijn benadering van kunst en zijn begrip van Ghanese artistieke tradities gevormd.

De portretten van Amoako Boafo vallen op door hun kenmerkende stijl en aandacht voor zwarte identiteit. Boafo beeldt zijn modellen vaak af met krachtige kleuren en getextureerde oppervlakken, gemaakt met zijn vingerverftechniek. Zo kan hij verflagen opbouwen en een uniek visueel effect creëren. In zijn werk onderzoekt hij vaak thema's als representatie en de zwarte blik. Door zwarte mensen waardig en machtig af te beelden, stelt Boafo historische stereotypen ter discussie en viert hij de zwarte cultuur. Zijn schilderijen bieden een tegenverhaal bij de vaak negatieve weergave van zwarte mensen in de westerse kunstgeschiedenis. Zijn opkomst valt samen met een grotere belangstelling voor hedendaagse Afrikaanse kunst. Net als El Anatsui kreeg zijn kunst internationale erkenning, wat een bredere verschuiving naar meer inclusiviteit in de kunstwereld weerspiegelt. Zijn schilderijen dragen bij aan gesprekken over ras, identiteit en representatie in de hedendaagse samenleving.