
Allan McCollum
Allan McCollum maakt al vijftig jaar objecten in zeer grote aantallen. In zijn serie Individual Works, begonnen in 1988, goot hij met combinatorische systemen meer dan 30.000 unieke objecten, zodat geen twee exemplaren identiek zijn. Met zijn Shapes Project (2005-10) ging hij nog verder: 300 modulaire onderdelen konden op meer dan 30 miljard manieren worden gecombineerd, zodat genoeg verschillende vormen ontstonden om ieder levend mens een unieke vorm te geven. In 2010 publiceerde hij de resultaten in The Book of Shapes.

Biografie
McCollum kwam via een ongebruikelijke route tot deze praktijk. Hij was grotendeels autodidact; zijn formele opleiding bestond uit vijf maanden restaurantmanagement aan een vakschool in Los Angeles. Voordat hij zich in New York vestigde, werkte hij als vrachtwagenchauffeur en kistenmaker bij een bedrijf voor kunsttransport in LA. In 1964 verhuisde hij kort naar Essex in Engeland om te proberen acteur te worden. Halverwege de jaren 1970 trok hij naar SoHo en verdiende hij enige tijd zijn brood als bewaker bij het Whitney Museum. Zijn doorbraakreeks, de Surrogate Paintings uit de late jaren 1970, gebruikte omlijste vormen van vaste afmetingen om het begrip schilderkunst zelf te bevragen.
In de daaropvolgende decennia paste hij combinatorische logica toe op gemeenschapsprojecten en galerie-werk: afgietsels van dinosaurussporen voor een museum over de prehistorie in Utah, replica’s van fulguriet die onder inwoners van Starke in Florida werden verspreid en topografische modellen die naar 120 historische musea van historische verenigingen in Missouri en Kansas werden gestuurd. Geen van deze projecten is te verwarren met traditionele openbare beeldhouwkunst; het zijn vermenigvuldigingssystemen die toevallig objecten voortbrengen.
Werk uit deze series is opgenomen in meer dan 90 institutionele collecties, waaronder MoMA, de Whitney, het Met en de National Gallery in Washington. Hij exposeerde tweemaal op de Biënnale van Venetië, in 1988 en 2012, en geeft les aan Bard College.
Tijdlijn
- 1944Geboren in de Verenigde Staten.
- 1964Verhuisde naar Essex in Engeland om te proberen acteur te worden.
- 1970Verhuisde halverwege de jaren 1970 naar SoHo.
- 1970Werkte als suppoost bij het Whitney Museum.
- 1970Begon de reeks Surrogate Paintings eind jaren 1970.
- 1988Begon aan de serie Individual Works.
- 1988Exposeerde op de Biënnale van Venetië.
- 2005Begon aan het Shapes Project (2005-10).
- 2010Publiceerde The Book of Shapes.
- 2012Exposeerde op de Biënnale van Venetië.
Belangrijke werken
Tik om groter te bekijken.
Volgende stop
Bekijk de kunststromingen →
Alle kunststromingen in de collectie, van de renaissance tot popart.
Veelgestelde vragen
Waar staat Allan McCollum om bekend?
Allan McCollum staat bekend om het maken van zeer grote aantallen objecten. Voor zijn serie Individual Works, begonnen in 1988, goot hij met combinatorische systemen meer dan 30.000 unieke objecten, zodat geen twee exemplaren identiek zijn. Zijn Shapes Project (2005-10) leverde genoeg verschillende vormen op om ieder levend mens een eigen vorm te geven.Wat is het beroemdste werk van Allan McCollum?
Allan McCollum is vooral bekend om zijn langdurige reeksen werken en niet om één afzonderlijk stuk. Hij wordt erkend om zijn gebruik van serialiteit en massaproductietechnieken. Een van zijn vroegste en bekendste reeksen is ‘Surrogate Paintings’, begonnen aan het einde van de jaren 1970. Deze werken lijken op ingelijste doeken, maar zijn in werkelijkheid afgietsels. Ze bestaan uit beschilderd hout of gips en worden gepresenteerd als lege, generieke kunstwerken. De ‘Surrogate Paintings’ stellen de aard van originaliteit en de manieren waarop de kunstmarkt waarde schept ter discussie. Een andere bekende reeks is ‘Perfect Vehicles’ (1985-heden). Het zijn holle gipssculpturen die elk op een klassieke urn of vaas lijken. Ze worden in grote aantallen en in verschillende kleuren gemaakt. Net als de ‘Surrogate Paintings’ onderzoekt ‘Perfect Vehicles’ thema's als herhaling, uniciteit en de commercialisering van kunst. Bij McCollums praktijk is vaak ook de gemeenschap betrokken. Zijn ‘Individual Meditations’ (1987-88) bestond uit duizenden kleine gegoten gipsobjecten, elk net iets anders. Ze werden tentoongesteld en voor een lage prijs verkocht, zodat bezoekers een ‘origineel’ kunstwerk konden bezitten. Zijn werk zet aan tot nadenken over de manier waarop objecten in de hedendaagse samenleving betekenis en waarde krijgen.Wat moet ik weten over de prints van Allan McCollum?
Allan McCollum is een Amerikaanse kunstenaar die in zijn praktijk vaak massaproductie, uniciteit en waarde op de kunstmarkt onderzoekt. Hij is vooral bekend om zijn sculpturale installaties, maar zijn onderzoek naar veelvoudige exemplaren strekt zich ook uit tot de prentkunst. Net als zijn andere werk gaan zijn prenten vaak over herhaling en reeksvorming. Hij stelt het idee van het unieke kunstobject ter discussie door talrijke bijna identieke voorwerpen te maken, zodat kijkers kunnen nadenken over de invloed van context en presentatie op waarneming en waarde. Zijn prentprojecten bevatten vaak veel afzonderlijke stukken en zetten zo zijn onderzoek naar reproductie en originaliteit voort. Bij het bekijken van zijn prenten is het nuttig onderscheid te maken tussen een originele prent en een reproductie. Een originele prent is als prent ontworpen en gemaakt met een matrix, zoals een plaat of zeef, waarbij elke afdruk afzonderlijk wordt geïnkt en gedrukt. Een reproductie is een kopie van een werk dat oorspronkelijk in een ander medium is gemaakt. De Professional Art Dealers Association of Canada (PADAC) heeft definities vastgesteld om dit onderscheid te verduidelijken, al blijft de kunstmarkt niet gereguleerd.Tot welke stijl of stroming behoorde Allan McCollum?
De kunst van Allan McCollum laat zich moeilijk categoriseren, maar houdt verband met verschillende stromingen uit de late 20e eeuw. Zijn praktijk ontstond in de jaren 1970, toen kunstenaars traditionele ideeën over originaliteit en auteurschap ter discussie stelden. Zijn werk heeft raakvlakken met de conceptuele kunst, die ideeën en processen boven esthetische aspecten stelt. Zijn seriële sculpturen, zoals Surrogate Paintings (vanaf 1978) en Perfect Vehicles (1988), weerspiegelen zijn belangstelling voor systemen en herhaling. Deze werken houden zich ook bezig met toe-eigening, een belangrijke strategie van het postmodernisme. Door bijna identieke voorwerpen in massa te produceren, stelt McCollum het idee van het unieke kunstobject en de status ervan als handelswaar ter discussie. Zijn projecten sluiten ook aan bij institutionele kritiek, omdat ze vaak de structuren en conventies van de kunstwereld onderzoeken. Zijn kunst zet aan tot nadenken over de manier waarop betekenis in musea, galeries en de bredere cultuur wordt gecreëerd en verspreid.Welke technieken of materialen gebruikte Allan McCollum?
Allan McCollum staat bekend om zijn giettechnieken, vooral met hars. Hij brengt lagen kleur in de hars aan om het licht te sturen en volume te suggereren. Zijn proces omvat een drielaagse kleurstructuur: een filterzone om licht te verspreiden, een kernzone om de kleur te bevatten en te absorberen, en een reflectiezone die de kwaliteit van het teruggekaatste licht bepaalt. Het gietproces is strikt en vereist nauwkeurige beheersing van de kleurverdeling in de hars. Als mal gebruikt de kunstenaar een transparant frame op een wit formica-oppervlak, zodat hij elke toegevoegde kleur nauwkeurig kan beoordelen. Hij mengt de kleur rechtstreeks in Epon-hars. Het malframe en de oppervlakken worden op een wit reflecterend tafelblad geplaatst. De eerste kleurlaag wordt gegoten in de vooraf op de maat van de mal afgemeten hoeveelheid hars. De tweede laag wordt toegevoegd aan de eerste filterzone en het gaas. Elke stap biedt de mogelijkheid de kleurintensiteit en het volume te vergroten of te verkleinen. Met het lamineren van epoxyhars onderzoekt McCollum kleur als een ruimtelijke structuur. Het hoogglanzende harsoppervlak verbreedt het spectrum, zodat zowel diepe kleuren als lichte metallic tinten gebruikt kunnen worden. De scheiding van kleuren in geordende lagen is essentieel voor de techniek en versterkt hun vermogen om licht door te laten.Waar stond Allan McCollum om bekend?
Allan McCollum is een Amerikaanse kunstenaar, bekend om zijn toe-eigening van kunstobjecten en zijn seriële, in massa geproduceerde werken. Zijn praktijk bevraagt originaliteit, waarde en de massaproductie van objecten in de hedendaagse cultuur. In zijn vroege werk maakte McCollum series van vergelijkbare maar unieke objecten. Een voorbeeld is Surrogate Paintings (1978–1982[1]), met ingelijste, beschilderde rechthoeken die op abstracte schilderijen lijken. Deze werken onderzoeken het kunstobject als handelswaar en de rol van herhaling en reproductie in de kunst. Hij maakte ook Perfect Vehicles (1986–1991), holle gipsen sculpturen die op antiek aardewerk of urnen lijken. Ze werden in grote aantallen geproduceerd en vaak in rastervorm opgesteld, wat het begrip uniciteit en waarde verder ter discussie stelde. McCollums werk bevat vaak elementen van presentatie en tentoonstelling en vestigt zo de aandacht op de manieren waarop kunst wordt geconsumeerd en tot handelswaar wordt gemaakt.Waar kan ik het werk van Allan McCollum zien?
Werk van Allan McCollum is op veel locaties tentoongesteld. Daartoe behoren Musée d’art contemporain de Lyon in Frankrijk, Musée d’art moderne et contemporain in Genève en Sprengel Museum in Hannover. Andere tentoonstellingslocaties zijn Musée des Beaux-Arts in Nîmes, Museum für Moderne Kunst in Frankfurt en Neue Galerie am Landesmuseum Joanneum in Graz. McCollum had ook solotentoonstellingen in Serpentine Gallery in Londen en Musée d’art contemporain in Bordeaux. Tegenwoordig hebben veel grote musea en bibliotheken websites waarop ten minste een deel van hun schatten te bekijken is. Een voorwerp in een vitrine bekijken biedt waardevol contact met het origineel, maar kan frustrerend zijn, vooral wanneer het om een boek gaat waarvan telkens maar één opening van de vele pagina’s tegelijk kan worden getoond. Daarom zijn interactieve toepassingen in galeries ontwikkeld waarmee voorwerpen op een scherm bekeken kunnen worden, soms als driedimensionale beelden die je virtueel kunt draaien en van alle kanten kunt onderzoeken.Waar kwam Allan McCollum vandaan?
Allan McCollum werd op 4 augustus 1944[1] in Los Angeles, Californië, geboren. Hij is een Amerikaanse kunstenaar, bekend om zijn seriële projecten met afgietsels, fotografie, tekeningen en installaties. In zijn vroege werk schilderde hij, maar eind jaren 1960 nam hij afstand van traditionele kunstmedia en begon hij series vergelijkbare maar unieke objecten te maken. In de jaren 1980 kreeg hij aandacht met zijn Surrogate Paintings: ingelijste werken die op abstracte schilderijen leken, maar in feite van gegoten gips waren. Ze onderzochten ideeën over originaliteit, reproductie en de commercialisering van kunst. Latere projecten waren onder meer Perfect Vehicles (1988), duizenden holle gipsen objecten, en Individual Differences (1988–90), reeksen gegoten elementen die de uniciteit van individuen moesten verbeelden. McCollum woont en werkt in New York.Wie werd door Allan McCollum beïnvloed?
De kunst en ideeën van Allan McCollum hadden invloed op verschillende andere kunstenaars. Clemente ontmoette bijvoorbeeld Boetti in 1972 in Rome; hun gedeelde belangstelling voor oosterse kunst en filosofie leidde tot een spirituele band. Boetti werkte samen met plaatselijke ambachtslieden, zoals wevers en borduurders. Hij gaf Clemente het idee dat een werk ruimte kon bieden aan toeval als de hand van de kunstenaar uit de werkwijze werd verwijderd. Warhol was in de jaren 1960 een onontkoombare aanwezigheid in de New Yorkse kunstwereld. Hij en Clemente raakten bevriend kort nadat de jongere kunstenaar in New York was aangekomen. Clemente voelde zich aangetrokken tot Warhols unieke vermenging van kunst en leven, zijn bereidheid hoge en lage cultuur te combineren en zijn besef dat kunstgeschiedenis, media, mode en sociale bijeenkomsten even belangrijk waren. In 1983 schilderde Warhol een portret van Clemente. In datzelfde jaar begon Clemente samen met Warhol en Basquiat aan een reeks schilderijen en tekeningen.Wie beïnvloedde Allan McCollum?
De artistieke ontwikkeling van Allan McCollum vond plaats in een periode van conceptuele verkenning. Zijn invloeden betreffen minder rechtstreekse stilistische navolging dan de betrokkenheid bij kunstideeën. McCollums werk vertoont verwantschap met kunstenaars van de Pictures Generation uit de jaren 1970 en 1980. Deze groep, met onder anderen Sherrie Levine en Cindy Sherman, stelde originaliteit en auteurschap ter discussie door toe-eigening en reproductie. McCollums seriële werken, zoals zijn ‘Surrogate Paintings’, behandelen vergelijkbare thema's rond mechanische reproductie en de commercialisering van kunst. Ook conceptuele kunststromingen, die ideeën boven traditionele artistieke vaardigheid stelden, hadden invloed. Kunstenaars als Sol LeWitt, bekend om zijn systematische, regelgebonden kunst, boden een kader voor McCollums onderzoek naar herhaling en variatie. De minimalistische nadruk op industriële materialen en seriële productie klinkt eveneens door in zijn installaties. McCollums praktijk getuigt van betrokkenheid bij institutionele kritiek, een stroming die de rol en machtsstructuren binnen de kunstwereld ter discussie stelde. Zijn herhaalde vormen en presentatiemethoden nodigen uit tot reflectie op de aard van kunstobjecten en hun circulatie in een marktgestuurd systeem.Waarom zijn de werken van Allan McCollum vandaag belangrijk?
Allan McCollum staat bekend om zijn seriewerken en onderzoek naar de manier waarop voorwerpen door hun context en presentatie betekenis krijgen. Zijn praktijk stelt de aard van uniciteit, waarde en massaproductie in de kunst ter discussie. Een van zijn bekendste reeksen is Surrogate Paintings (1978–1982[1]), bestaande uit ingelijste monochrome rechthoeken. Ze lijken op schilderijen, maar zijn in feite lege plaatshouders. McCollum maakte duizenden van deze voorwerpen in verschillende maten, kleuren en lijsten. Voor elke tentoonstelling stelde hij ze anders op. Een andere belangrijke reeks is Perfect Vehicles (1985–). Dit zijn holle gipsen sculpturen in de vorm van oud aardewerk of urnen. Elke Perfect Vehicle is egaal grijs en staat op een sokkel, zodat de kijker kan nadenken over de aard en culturele betekenis van kunstobjecten. McCollums werk is belangrijk omdat het vragen oproept over de manier waarop we waarde aan kunst toekennen, de rol van herhaling en reproductie en de invloed van presentatie op waarneming. Zijn projecten zetten kijkers aan na te denken over de sociale en economische structuren die ons begrip van kunst vormen.Wat was de kunststijl van Allan McCollum?
Het werk van Allan McCollum kan worden gecategoriseerd als postmoderne beeldhouwkunst. Zijn kunst combineert vaak meerdere stijlen met maatschappelijke kritiek.
Bronnen
De redactionele tekst gebruikt de volgende primaire en tertiaire bronnen over Allan McCollum.
- [1] Wikipedia Wikipedia: Allan McCollum Gebruikt voor: biografie, geboortedata, overlijdensdata, identificatiegegevens, toeschrijving aan een kunststroming, nationaliteit.
- [2] boek guggenheim-19artistsemergen00solo Gebruikt voor: biografie.
- [3] boek guggenheim-emergingartists100wald Gebruikt voor: biografie.
- [4] boek guggenheim-nineartiststheod00solo Gebruikt voor: biografie.
De redactie staat onder toezicht van Solis Prints. Bronnen gecontroleerd op 9 oktober 2026. Klik op een bron voor meer informatie of houd de muis boven [N] op de pagina hierboven voor een voorvertoning.
Redactionele normenMethodologieCorrectiesToelichting op AI-gebruikOver de redactie


_%E2%80%93_LOC.jpg)




