Waar Emilio Scanavino te zien is

Een volledige lijst van locaties waar werk van Emilio Scanavino te zien is, is moeilijk samen te stellen omdat museumcollecties en galeriebezit kunnen veranderen. Enkele aanknopingspunten kunnen wel nuttig zijn. Veel grote musea met Italiaanse kunst uit de 20e eeuw bezitten mogelijk werk van Scanavino. Het kan gaan om instellingen die zich richten op naoorlogse abstractie of de beweging Spatialisme, waarmee hij werd geassocieerd. Het is raadzaam de onlinecatalogi te raadplegen van musea in Italië, vooral in Ligurië, de thuisregio van Scanavino. Zoek naar musea voor moderne of hedendaagse kunst in Genua en naar gemeentelijke collecties die werk van lokale kunstenaars verwerven. Catalogi van veilinghuizen kunnen ook informatie geven over eerdere verkopen en huidige eigenaars. Zoek tot slot gericht naar recensies of catalogi van eerdere tentoonstellingen; die kunnen aangeven waar zijn werk is getoond.

Emilio Scanavino (1922^[1]–1986^[1]) was een Italiaanse schilder en beeldhouwer. Hij wordt geassocieerd met de beweging Arte Nucleare, die zich afzette tegen de non-figuratieve stijl die de Europese kunst in de jaren 1950^[1] domineerde. Zijn prenten bevatten vaak abstracte, organische vormen en symbolische elementen. Zijn werk onderzoekt thema’s als angst, de menselijke conditie en de mysteries van het bestaan. Scanavino ontwikkelde een persoonlijke beeldtaal waarin hij tekens en symbolen gebruikte om complexe ideeën over te brengen. Hoewel hij vooral schilder was, maakte hij gedurende zijn loopbaan ook grafisch werk. Zijn prenten bieden een toegankelijkere ingang tot zijn kenmerkende artistieke visie. Ze vertonen verwantschap met het werk van kunstenaars als Cy Twombly, die ook exposeerde bij Galleria La Tartaruga in Rome.

Emilio Scanavino gebruikte uiteenlopende technieken en materialen en paste die op elk moment aan zijn artistieke behoeften aan. Hij beperkte zich niet tot conventionele methoden. Een reeks sculpturen bestond bijvoorbeeld uit menselijke figuren die waren opgebouwd uit samengevoegde takken. Deze stokfiguren werden aangevuld met gesneden of gevonden onderdelen die specifieke aspecten of delen van de figuren verbeeldden. De figuren werden vaak beschilderd, soms in één kleur en soms in contrasterende reeksen. Scanavino was zeer vaardig met zijn handen, maar wilde de behendigheid waarmee hij materialen vormde en combineerde niet benadrukken. Hij wilde mensen de ogen openen en aanzetten tot discussie. Zijn aandacht ging niet uit naar fraai gemodelleerde vormen.

De artistieke ontwikkeling van Emilio Scanavino werd door verschillende invloeden gevormd. Hij ontmoette de schilder Matti Moreni, die hem aanmoedigde kunst na te streven. Ook ging Scanavino om met Luigi Spazzapan, een expressionistische schilder die verbonden was met de groep ‘I sei pittori di Torino’. Deze contacten vonden plaats in Turijn, waar een levendig kunstklimaat heerste. Scanavino kwam vaak in een café waar hij naar gesprekken over kunst luisterde van Moreni en anderen. Hij sloot zich aan bij Galleria d’Arte La Bussola en raakte zo ingebed in de kunstkringen van Turijn. De ideeën en kunstenaars waarmee hij daar in aanraking kwam, hielpen zijn vroege loopbaan vorm te geven. Hij kreeg ook les in Italiaans en kunstgeschiedenis van Fra Pontino, die Felice Casorati en Morandi kende en Picasso had ontmoet.

Het is moeilijk één werk als het bekendste van Emilio Scanavino aan te wijzen. Hij staat bekend om abstracte werken rond schrijven en maritieme onderwerpen. Zijn stijl ontwikkelde zich, maar vanaf eind jaren 1950^[1] wordt hij doorgaans geassocieerd met een persoonlijke vorm van abstract expressionisme. Na de Tweede Wereldoorlog begon Scanavino als figuratief schilder, maar hij bewoog zich richting abstractie. Zijn vroege werk omvatte zowel abstracte als semi-figuratieve stijlen en hij werd geassocieerd met MAC (Movimento Arte Concreta). Later werd hij lid van de internationale Cobra-beweging, bekend om haar expressieve, kleurrijke en vaak gewelddadige beelden. Hij exposeerde veelvuldig, onder meer op de Biënnale van Venetië en Documenta. Ook werkte hij met keramiek en grafiek, waarmee hij zijn artistieke vocabulaire uitbreidde.

Emilio Scanavino wordt met verschillende artistieke bewegingen geassocieerd, waardoor het lastig is hem aan één stroming toe te wijzen. Na een periode waarin het expressionisme hem beïnvloedde, bewoog hij richting abstractie. Eind jaren 1940^[1] en begin jaren 1950 hield hij zich bezig met de uitgangspunten van het spatialisme, een Italiaanse beweging die het kunstbegrip wilde uitbreiden voorbij de beperkingen van traditionele media. Spatialistische kunstenaars wilden nieuwe technologieën opnemen en de dimensies van ruimte en tijd in hun werk onderzoeken; vaak verwierpen zij conventionele technieken. Scanavino had ook banden met de nucleaire kunst, een beweging die begin jaren 1950 ontstond. Die verwierp geometrische abstractie en academische beperkingen. Kunstenaars van deze beweging omarmden experimenten met uiteenlopende technieken en materialen om de angsten en energieën van het atoomtijdperk uit te drukken. Scanavino’s verkenning van vorm en dynamische composities sluit aan bij aspecten van deze beweging.

Emilio Scanavino (geboren in Genua in 1922^[1], overleden in Milaan in 1986^[1]) staat bekend om zijn abstracte kunst, vooral om zijn kenmerkende symbolen en tekens. Zijn vroege werk uit de jaren 1950^[1] werd geassocieerd met de *Informele* beweging, die geometrische abstractie verwierp ten gunste van meer gebarende en materiaalgerichte werkwijzen. Zijn stijl ontwikkelde zich tot een persoonlijke taal van tekens, die vaak wordt beschreven als knoopachtig of labyrintisch. Deze abstracte symbolen roepen een gevoel van verborgen betekenis op en nodigen uit tot beschouwing. Hij onderzocht deze motieven in verschillende media, waaronder schilderkunst, beeldhouwkunst en grafiek. Gedurende zijn loopbaan exposeerde Scanavino veelvuldig in Italië en daarbuiten. Hij nam deel aan de Biënnale van Venetië en zijn werk bevindt zich in belangrijke museumcollecties. Binnen de bredere context van de naoorlogse Europese abstractie ontwikkelde hij een unieke beeldtaal.

Emilio Scanavino staat bekend om schilderijen met een gestileerde knoop, opgerold en samengedrukt tegen monochrome achtergronden. Dit beeld bepaalde zijn schilderkunst vanaf 1954^[1]; het was geen symbool met een vaste betekenis, maar een vorm die beperking, continuïteit en labyrintische ruimte suggereerde.