Waar Agustin Cardenas te zien is

Het werk van Agustin Cardenas is in verschillende galerieën en musea te zien. Daaronder zijn het Minneapolis Institute of Arts, 2400 Third Avenue South, Minneapolis; het Museum of Modern Art, 11 West 53rd Street, New York; en het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), 5905 Wilshire Boulevard, Los Angeles. Andere locaties zijn het Metropolitan Museum of Art, 1000 Fifth Avenue, New York; het Royal Ontario Museum, 100 Queens Park, Toronto; en het Virginia Museum of Fine Arts, 200 N. Boulevard, Richmond. Ook zijn werk is te vinden in het Charles Hosmer Morse Museum of American Art, 445 North Park Avenue, Winter Park, Florida; The Wolfsonian van Florida International University, 1001 Washington Avenue, Miami Beach; het Museo Art Nouveau y Art Deco, Calle Gibraltar 14, Salamanca, Spanje; het Museu Calouste Gulbenkian, Av. de Berna 45A, Lissabon, Portugal; en het Museu d’Art Modern (MNAC), Parc de la Ciutadella, Barcelona, Spanje.

Bij het bekijken van prenten van Agustin Cardenas is het nuttig enkele basisfeiten over grafiek te kennen. Een originele prent is als prent ontworpen en uitsluitend als zodanig uitgevoerd. Elke afdruk in de oplage is een origineel, gemaakt van een speciaal daarvoor vervaardigde plaat, steen, zeef of blok. De kunstenaar keurt de voltooide prent goed. Elke afdruk wordt afzonderlijk geïnkt en gedrukt; grafiek is een medium met meerdere originelen. Een reproductie is een kopie van een kunstwerk dat oorspronkelijk in een ander medium, zoals schilderkunst of aquarel, is gemaakt. Reproducties worden meestal met een fotomechanisch proces vervaardigd. Een reproductie wordt geen originele prent door haar te nummeren en te signeren. Originele prenten verschijnen vaak in beperkte oplagen, waarvan de omvang door de kunstenaar wordt bepaald. De nummering houdt de oplage bij: 12/25 betekent bijvoorbeeld afdruk 12 van een oplage van 25. De kunstenaar signeert de prent doorgaans met potlood. De oplagevermelding staat als twee getallen linksonder in de marge, de titel midden onderaan en de handtekening rechtsonder.

Agustin Cardenas (1927^[1]-2001^[1]) was een Cubaanse beeldhouwer wiens organisch-abstracte werk belangrijk is vanwege de synthese van surrealistische en Afro-Cubaanse invloeden. Zijn sculpturen roepen vaak natuurlijke vormen op, zoals planten of het menselijk lichaam, en zijn meestal uitgevoerd in marmer of brons. Cardenas is van belang door zijn verkenning van identiteit en cultureel erfgoed, waarbij hij Europese avant-gardebewegingen verbond met zijn eigen achtergrond. Hij maakte elke dag kleine studies, die hij zowel ‘laboratoriumexperimenten’ als ‘devoties’ noemde en waarmee hij spirituele krachten wilde oproepen. Zijn werk biedt een perspectief op de complexe culturele wisselwerking van het midden van de 20e eeuw. De sculpturen blijven relevant door hun formele kwaliteiten en hun vermogen om aan te zetten tot nadenken over de verhouding tussen natuur, cultuur en het onderbewuste.

Agustin Cardenas was een Cubaanse beeldhouwer die naar Parijs verhuisde en zich aansloot bij de surrealistische kring. Hij is bekend om zijn biomorfe vormen in hout, marmer en brons, waarin Europees modernisme en zijn Afrikaanse erfgoed samenkomen.

Agustin Cardenas was een beeldhouwer met een kenmerkende omgang met materialen. Over zijn specifieke technieken is weinig bekend, maar enkele algemene observaties zijn mogelijk. Hij werkte vooral in marmer en hout en maakte vaak abstracte, biomorfe vormen. De sculpturen hebben geregeld vloeiende, gladde lijnen en een verfijnde afwerking, wat wijst op beeldhouwen en polijsten. Waarschijnlijk werkte hij subtractief: hij verwijderde materiaal om de uiteindelijke vorm tevoorschijn te brengen. De omvang van sommige werken duidt op het gebruik van gespecialiseerd materieel om steen of hout te hanteren en te bewerken. De oppervlakken tonen aandacht voor de eigen eigenschappen van het materiaal, zoals de nerf van het hout of de adering van het marmer.

De invloed van Agustin Cardenas is terug te zien in het werk van de Nicaraguaanse schilder Armando Morales. Morales, beschouwd als een van de grootste kunstenaars van Midden-Amerika, won in 1959^[1] de Ernst Wolf-prijs op de V Biënnale van São Paulo in Brazilië. Zijn kenmerkende beeldtaal vertoonde duidelijke verbanden met kunstenaars als Robert Motherwell, Antoni Tàpies en Serge Poliakoff. Zijn bekroonde abstracte schilderij uit 1958, Guerrillo muerto I (Dode guerrilla I), leidde tot een reeks werken over revolutionair martelaarschap. Het schilderij vertoont overeenkomsten met Motherwells reeks Spanish Elegy, waaraan hij in 1948 begon. Beide kunstenaars gebruikten sombere, megalithische zwarte vormen met organische contouren. Morales liet zich door Motherwells reeks inspireren vanwege de moord op de Nicaraguaanse dictator Anastasio Somoza García in 1956 en de link met Motherwells herdenking van de Spaanse Republiek.

Agustin Cardenas werd beïnvloed door verschillende kunstenaars en stromingen. Zijn mozaïekreliëfs aan de Nationale Autonome Universiteit in Mexico-Stad wijzen op belangstelling voor het werk van David Alfaro Siqueiros. Diens nadruk op strijd, macht en transformatie, zijn gebruik van overdreven anatomieën en zijn meervoudige perspectieven kunnen Cardenas hebben aangesproken. Ook de Arte Povera-beweging, met name het werk van Alighiero Boetti, die hij in 1972^[1] ontmoette, kan invloed hebben gehad. Boetti’s gebruik van eenvoudige materialen en zijn belangstelling voor classificatiesystemen kunnen Cardenas’ artistieke benadering hebben beïnvloed. Boetti’s samenwerkingsprojecten met plaatselijke ambachtslieden kunnen Cardenas het idee hebben gegeven dat de hand van de kunstenaar uit het maakproces kon verdwijnen. Ter vergelijking bieden kunstenaars als Philip Guston en Arshile Gorky, die renaissancekunstenaars bewonderden en thema’s als geweld en wreedheid onderzochten, context om Cardenas’ ontwikkeling te begrijpen.

Het is moeilijk één beroemdste werk van Agustin Cardenas aan te wijzen, omdat er weinig bronnen over zijn oeuvre zijn. Cardenas, een Cubaanse beeldhouwer die later in Parijs werkte, is vooral bekend om zijn abstracte sculpturen. Daarin komen vaak organische vormen voor en worden thema’s rond natuur en het menselijk lichaam verkend. Hoewel afzonderlijke titels niet algemeen bekend zijn, leverde zijn kenmerkende stijl, waarin surrealistische en constructivistische invloeden samenkomen, hem internationale erkenning op. Zijn sculpturen hebben vaak gladde, gebogen oppervlakken en een gevoel van evenwicht en harmonie. Zijn werk bevindt zich in grote museumcollecties over de hele wereld. Hij geldt als een belangrijke figuur in de Latijns-Amerikaanse kunst.