Marriage à la Mode, Plate 6
Yale Center for British Art, New Haven
Marriage à la Mode, Plaat 6 is een prent van William Hogarth in het Yale Center for British Art, de slotscène van de zesdelige reeks Marriage à la Mode die Hogarth tussen 1743 en 1745 schilderde en vervolgens liet graveren voor bredere verkoop. De reeks volgt een gearrangeerd huwelijk tussen de zoon van een failliete maar adellijke familie en de dochter van een rijke koopman, en voert hun wederzijdse ontrouw naar deze slotscène: de jonge gravin ligt stervend, vergiftigd of anderszins ten onder gegaan door de affaire, terwijl haar vader haar trouwring afneemt en haar baby toekijkt[1]. Toen hij de reeks maakte, was Hogarth al een gevestigd graveur. Hij had in eerdere reeksen, zoals A Harlot’s Progress, de praktijk verfijnd om prenten naast schilderijen uit te geven, zodat een veel groter publiek toegang kreeg tot zijn satire op de rijke en adellijke klassen en hun zakelijke huwelijken[3][4]. Omdat zijn eerdere prenten op grote schaal waren nagemaakt, lobbyde hij voor de Engravers’ Copyright Act van 1735, soms Hogarth’s Act genoemd, om zijn werk te beschermen voordat deze reeks in druk verscheen[6].
Herkomst
In het bezit van het Yale Center for British Art.
Een verhaal in zes scènes
De reeks begint met een koopman die zijn dochter uithuwelijkt aan de zoon van een lord in ruil voor een adellijke titel. De verarmde lord geeft op zijn beurt zijn zoon ten huwelijk om zijn schulden af te betalen. In de vierde scène blijkt uit de jonge gravin en haar kring dat haar echtgenoot, de burggraaf, wordt bedrogen door de advocaat die hun huwelijkscontract opstelde. In de vijfde scène zijn de graaf en gravin herenigd, vlak nadat de graaf dodelijk is verwond; de advocaat, zijn moordenaar, vlucht uit de kamer. Deze slotscène besluit het verhaal: de gravin heeft zichzelf vergiftigd nadat haar minnaar wegens moord is geëxecuteerd en ligt stervend naast haar baby, terwijl haar vader haar trouwring afneemt ter voorbereiding op haar dood[1].
Een sterfscène nauwkeurig bekeken
Een criticus uit de negentiende eeuw prees de slotscène als een van Hogarths meesterwerken en wees op het contrast tussen de zachte, popachtige onbeweeglijkheid van de stervende gravin en de hardere details om haar heen. De apotheker die haar bijstaat, wordt als prikkelbaar en zelfvoldaan beschreven; zijn gezicht en gestalte zouden volgens de criticus exact volgens de principes van de fysiognomie zijn opgebouwd. Een terechtgewezen bediende staat in een houding van passieve gehoorzaamheid; zijn bedroefde blik, holle ogen en lange, sombere livrei drukken totale verslagenheid uit zonder dat hij iets zegt[2]. Elk bijkomend detail in de kamer, zelfs de jas van de bediende, werd geacht Hogarths kenmerkende geestigheid te dragen, zelfs in een zuiver tragische scène.
Prenten om piraten voor te zijn
Hogarth vestigde zijn vroege reputatie deels als graveur en gebruikte prenten bewust om een veel groter publiek te bereiken dan de kopers van zijn schilderijen. Gewoonlijk verkocht hij ze via inschrijving: klanten betaalden vooraf en kregen een ontvangstbewijs voor een prent die geleverd zou worden zodra genoeg mensen zich hadden ingeschreven. Zijn eerdere prenten waren zo wijdverbreid en goedkoop gekopieerd door andere prentenverkopers dat hij lobbyde voor de Engravers’ Copyright Act van 1735, die zijn eigendom van een ontwerp voor een vaste termijn beschermde, voordat hij Marriage à la Mode als prenten op de markt bracht[6][5].
Veelgestelde vragen
Wat gebeurt er in Marriage à la Mode, Plaat 6?
De gravin heeft zichzelf vergiftigd nadat haar minnaar is geëxecuteerd voor de moord op haar echtgenoot. Ze ligt stervend naast haar baby terwijl haar vader haar trouwring afneemt[1].
Waarover gaat de reeks Marriage à la Mode?
Over een gearrangeerd huwelijk tussen de verarmde zoon van een adellijke familie en de dochter van een rijke koopman, dat in zes scènes eindigt in ontrouw, moord en dood[1].
Waarom maakte Hogarth gravures van zijn schilderijen?
Om een veel groter publiek te bereiken dan de kopers van de originele doeken; hij verkocht de prenten doorgaans via inschrijving voordat ze werden geleverd[5].
Nam Hogarth juridische stappen om zijn prenten te beschermen?
Ja. Nadat zijn eerdere werk op grote schaal was nagemaakt, lobbyde hij voor de Engravers’ Copyright Act van 1735, soms Hogarth’s Act genoemd[6].
Prints van William Hogarth zijn verkrijgbaar. Bekijk de collectie →
Bronnen
De redactionele tekst is gebaseerd op de volgende bronnen, gecontroleerd aan de hand van het museum en de gegevens over de afbeelding in het publieke domein van dit werk.
- [1] boek Allison Lee Palmer, Historical Dictionary of Neoclassical Art and Architecture Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [2] boek William Hazlitt, Sketches of the Principal Picture-galleries in England, with a Criticism on Marriage A-la-mode Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [3] boek Susie Hodge, Art: Everything You Need to Know About the Greatest Artists and Their Work Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [4] boek Jennifer D. Milam, Historical Dictionary of Rococo Art Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [5] boek Ronald Paulson, in Titia Hulst (ed.), A History of the Western Art Market Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [6] boek Susie Hodge, Art Gebruikt voor: dit kunstwerk.
De redactie staat onder toezicht van Solis Prints. Bronnen gecontroleerd op 10 oktober 2026. Klik op een bron voor meer informatie of houd de muis boven [N] op de pagina hierboven voor een voorvertoning.
Redactionele normenMethodologieCorrectiesToelichting op AI-gebruikOver de redactie
