Little Girl in a Blue Armchair
National Gallery of Art, Washington D.C.
Little Girl in a Blue Armchair is een schilderij van Mary Cassatt in de National Gallery of Art in Washington, D.C. Cassatt was een Amerikaanse schilder, geboren in Pennsylvania in een welgestelde familie die haar artistieke ambities steunde, iets wat in die tijd maar weinig families deden[1]. Omdat vrouwen niet werden toegelaten tot de École des Beaux-Arts, kreeg ze in Parijs privéles van academisch schilder Jean-Léon Gérôme. In 1874 vestigde ze zich blijvend in Frankrijk[1]. Edgar Degas zag haar werk op de Salon via een gemeenschappelijke vriend en raadde haar later aan niet meer bij de Salonjury in te zenden, maar te exposeren met de kunstenaars die hij de Onafhankelijken noemde, niet de impressionisten[2]. Ze stemde meteen toe en zei later dat ze verheugd was, omdat ze eindelijk volledig zelfstandig kon werken zonder zich om het oordeel van een jury te bekommeren[2]. Tussen 1879 en 1886 exposeerde ze op vier impressionistische groepstentoonstellingen[3]. Haar werk uit die periode heeft een ongewoon afgesneden gezichtspunt, stevige contouren en onconventionele composities, als reactie op zowel Degas als de Japanse prenten die ze bewonderde. Dat is zichtbaar in de uit het midden geplaatste kadrering van het kind[1]. Cassatt haalde het meeste uit de beperkte onderwerpen die voor een kunstenares van haar tijd beschikbaar waren en maakte veel tedere maar niet sentimentele beelden van kinderen en huiselijk leven, met aandacht voor patroon, vorm en kleur in plaats van geïdealiseerde gevoelens[1]. Na 1900 concentreerde ze zich bijna uitsluitend op moeders en kinderen, waardoor dit eerdere schilderij van een alleenstaand kind een apart voorbeeld in haar oeuvre vormt[1].
Herkomst
Het werk bevindt zich in de National Gallery of Art in Washington, D.C.
Een welgestelde familie die een ongebruikelijke ambitie steunde
Cassatt werd in Pennsylvania geboren in een familie waarvan de rijkdom het mogelijk maakte haar wens kunstenaar te worden te steunen — destijds een ongebruikelijke houding[1]. Een deel van het verblijf van de familie in Frankrijk tijdens haar jeugd hield verband met de behandeling van de ziekte van haar broer. In die jaren leerde ze Frans en Duits en maakte ze al jong kennis met de musea en galerieën van Parijs[2]. Ze studeerde aan de Pennsylvania Academy of the Fine Arts en keerde op haar eenentwintigste met vriendin Emily Sartain terug naar Parijs om privéles te nemen bij Jean-Léon Gérôme, omdat de École des Beaux-Arts geen vrouwen toeliet[2][1]. Zij en Sartain kregen toegangspassen als kopiisten voor het Louvre, waar Cassatt het werk van Manet en Courbet uit de eerste hand ontdekte[2].
Weg van de Salonjury
Cassatt exposeerde drie jaar achtereen op de Salon, van 1872 tot 1874, maar raakte gefrustreerd door de grilligheid van de jury. Een van haar schilderijen werd in 1875 afgewezen en pas het jaar erna geaccepteerd, nadat ze de achtergrond donkerder had gemaakt[2]. Degas had haar werk via een gemeenschappelijke vriend gezien en stelde na hun kennismaking voor dat ze de Salon helemaal zou verlaten en zou exposeren met de kring die hij de Onafhankelijken noemde in plaats van de impressionisten[2]. Ze aarzelde niet en herinnerde zich later dat ze verheugd instemde, omdat ze eindelijk volledig zelfstandig kon werken zonder zich om een juryoordeel te bekommeren[2]. Tussen 1879 en 1886 nam ze deel aan vier tentoonstellingen van de groep. De kring kon tegenover nieuwe leden vaak stekelig zijn, maar verwelkomde haar ongewoon hartelijk, anders dan de wrijving die nieuwkomers als Gauguin ondervonden[2].
Afgesneden gezichtspunten en de invloed van Japanse prenten
Cassatts werk uit deze periode kenmerkt zich door een ongewoon afgesneden gezichtspunt, stevige contouren en onconventionele composities, deels ontwikkeld als reactie op Degas en deels op Japanse prenten die ze bewonderde[1]. Die invloeden zijn direct zichtbaar in de uit het midden geplaatste kadrering van het kind, afwijkend van de gebruikelijke gecentreerde, geposeerde compositie van eerdere kinderportretten[1]. In Jansons overzicht wordt Cassatts impressionisme specifiek als een vrouwelijk perspectief beschreven: haar heldere palet, krachtige penseelstreken langs het oppervlak en gebruik van asymmetrie en afsnijding als compositiemiddelen onderscheidden haar van mannelijke tijdgenoten[3].
Veelgestelde vragen
Waarom heeft Little Girl in a Blue Armchair zo’n ongebruikelijke, afgesneden compositie?
Cassatt ontwikkelde deze stijl deels onder invloed van haar vriend en mentor Edgar Degas en deels door de Japanse prenten die ze bewonderde. Ze verkoos een niet-gecentreerde kadrering en stevige contouren boven het conventionele, gecentreerde portret[1].
Waarom stopte Mary Cassatt met inzenden voor de Parijse Salon?
Ze raakte gefrustreerd door de wisselende oordelen van de jury: een schilderij werd afgewezen en pas geaccepteerd nadat ze het had aangepast. Daarom nam ze Degas’ uitnodiging aan om met de impressionisten te exposeren en onafhankelijk van een jury te werken[2].
Schilderde Mary Cassatt vooral moeders en kinderen?
Na 1900 concentreerde ze zich bijna uitsluitend op moeders en kinderen. Eerdere werken, waaronder dit schilderij van een alleenstaand kind, laten een iets breder bereik zien binnen haar langdurige belangstelling voor kinderen en huiselijk leven[1].
Hoe werd Cassatt kunstenares ondanks de beperkingen voor vrouwen in die tijd?
Dit schilderij is verkrijgbaar als print. Bekijk de print →
Bronnen
De redactionele tekst is gebaseerd op de volgende bronnen, gecontroleerd aan de hand van het museum en de gegevens over de afbeelding in het publieke domein van dit werk.
- [1] boek Susie Hodge, Art: Everything You Need to Know About the Greatest Artists and Their Work Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [2] boek Anka Muhlstein, Camille Pissarro Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [3] boek Penelope J.E. Davies, Walter B. Denny, Frima Fox Hofrichter, Joseph Jacobs, Ann S. Roberts, David L. Simon, Janson's History of Art_ The Western Tradition (8th Edition) Gebruikt voor: dit kunstwerk.
- [4] boek Norma Broude; Mary D. Garrard; Alison Arieff; Janis Bergman-Carton (editors), Reclaiming female agency _ feminist art history after postmodernism Gebruikt voor: dit kunstwerk.
De redactie staat onder toezicht van Solis Prints. Bronnen gecontroleerd op 10 oktober 2026. Klik op een bron voor meer informatie of houd de muis boven [N] op de pagina hierboven voor een voorvertoning.
Redactionele normenMethodologieCorrectiesToelichting op AI-gebruikOver de redactie
