Two children teasing a cat

Begin jaren 1580 maakte Carracci, terwijl hij samen met zijn broer Agostino en neef Ludovico aan fresco’s voor het Palazzo Fava werkte, ook een reeks genreschilderijen, waaronder Boy Drinking, Bean Eater en Butcher Shop^[1]. In Noord-Italië bestond toen al een markt voor scènes uit het volksleven, maar gevestigde voorbeelden van schilders als Bartolomeo Passerotti en Antonio Campi toonden vaak grove of losbandige figuren met het oog op komisch effect^[1]. Carracci’s eigen familie had een directe band met deze wereld: zijn oom Vincenzo was slager. Een lang bestaande interpretatie van Butcher Shop identificeert de drie mannen achter de toonbank als zelfportretten van Annibale, Agostino en Ludovico^[2].

Wat Carracci’s genrescènes onderscheidde van de Bolognese traditie die hij had geërfd, was zijn weigering om lage onderwerpen als vanzelfsprekend komisch te behandelen. Hij schilderde Butcher Shop op het formaat dat gewoonlijk voor historiestukken werd gereserveerd en baseerde het geslachte lam op de voorgrond op Michelangelo’s Sacrifice of Noah van de Sixtijnse Kapel. Zo gebruikte hij een hoogrenaissancebron om een alledaags tafereel te verheffen in plaats van het belachelijk te maken^[1]. Tijdgenoten beschreven het artistieke manifest van de Carracci als schilderen da viva carne, „naar levend vlees”: een verwerping van maniëristische kunstmatigheid ten gunste van directe waarneming naar het leven. Al in die tijd werden de genreschilderijen uit deze periode gezien als een visueel statement van dat principe^[1]. Tegen 1585 had Carracci de genreschilderkunst grotendeels opzijgezet voor religieuze en mythologische opdrachten, met slechts af en toe een latere uitzondering, zoals Man with a Monkey uit 1590–1591^[1].