Juan de Valdes Leal

Juan de Valdes Leal (1622^[1]-1690^[1]) was een Spaanse schilder en graveur uit Sevilla. Mogelijk werd hij in Córdoba opgeleid door Antonio del Castillo. Zijn vroegste opdracht was een Saint Andrew voor de kerk van San Francisco (1644^[1]). Valdes Leals kunst bereikte haar hoogtepunt van eind jaren 1650 tot begin jaren 1670. Zijn stijl staat bekend om expressiviteit en ongebruikelijke dramatiek, vooral binnen de schilderkunst van Sevilla. Hij gebruikte een nerveuze penseelstreek en soms bijna schreeuwende kleuren. Licht flikkert over de oppervlakken en correcte tekening maakt plaats voor emotionele intensiteit. Hij is bekend om *Hieroglyphs of Death and Salvation*, sombere preken over de vergankelijkheid van het leven. Daaronder valt *Finis gloriae mundi*, in het Hospital de la Caridad in Sevilla. Het oordeel over de ziel wordt weergegeven door een weegschaal, wat thematisch aansluit bij de bedoeling van de kerkdecoratie. Het schilderij verwijst naar Matteüs 25:34-36, waarin Christus de hemel belooft aan wie de zeven werken van barmhartigheid heeft verricht. Naastenliefde verschijnt als de deugd die de weegschaal kan doen doorslaan en een christelijke ziel kan redden.

Juan de Valdes Leal was een Spaanse schilder en graveur. Vermoedelijk kreeg hij in Córdoba les van Antonio del Castillo. Zijn vroegste bekende opdracht was een schilderij van Sint-Andreas voor de kerk van San Francisco (1644^[1]). Zijn schilderijen kenmerken zich door scherpe licht-donkercontrasten. Hij gaf belangrijke geloofsmomenten vaak concreet en realistisch weer. In zijn religieuze schilderijen gebruikte Valdes Leal gebroken penseelstreken en felle kleuren en koos hij vaak macabere onderwerpen. Een voorbeeld is *Hieroglyphics of the End of Life* (1672). Zijn eerste belangrijke opdracht was een reeks schilderijen over de geschiedenis van Sint-Clara voor het klooster van Santa Clara in Carmona (1652-53). Deze schilderijen tonen ongeremde bewegingen van figuren, schitterende kleuren en lichtflitsen. De figuren zijn geordend langs contrasterende diagonalen; de heftigheid van de handeling spreekt uit hun gebaren en uitdrukkingen. Contact met schilders van de School van Madrid en met Venetiaanse en Vlaamse schilderkunst kan zijn voorkeur voor kleur en een lossere techniek hebben versterkt.

Juan de Valdes Leal (1622^[1]-1690^[1]) was een Spaanse schilder en graveur, geboren in Sevilla. Hij volgde in Córdoba een opleiding bij Antonio del Castillo. Zijn vroegste opdracht was een schilderij van Sint-Andreas voor de kerk van San Francisco (1644^[1]). Valdes Leal staat bekend om zijn nadrukkelijke expressiviteit. Zijn figuren tonen geen gangbare schoonheid, maar emotie. Dat blijkt uit zijn eerste gesigneerde schilderij, Saint Andrew (1647), waarin de handen van de heilige op die van een visser lijken. Het werk toont ook zijn vaardigheid in het stilleven. In 1652-53 voltooide hij een reeks schilderijen over Sint-Clara voor het klooster van Santa Clara in Carmona. Een daarvan, Defeat of the Saracens at Assisi, toont zijn kenmerkende ongeremde beweging, schitterende kleuren en lichtflitsen. In 1658 was Valdes Leal teruggekeerd naar Sevilla. Hij raakte bevriend met Bartolomé Esteban Murillo en hielp hem in 1660 de kunstacademie van Sevilla op te richten. Zijn Allegory of Vanitas (1660) wijst op zijn belangstelling voor macabere onderwerpen. In 1672 maakte hij Hieroglyphs of Our Last Days voor het Hospital de la Caridad, enkele van zijn beroemdste werken. Hij onderscheidt zich door zijn bittere, wanhopige religieuze gevoel.

Juan de Valdes Leal werd in 1622^[1] in Sevilla geboren en stierf daar in 1690^[1]. Hoewel geboren in Sevilla, kreeg hij vermoedelijk in Córdoba les van schilder Antonio del Castillo. Zijn vroegste opdracht kwam in 1644^[1] van de kerk van San Francisco, eveneens in Córdoba. Het schilderij toont Sint-Andreas voor zijn kruis. In 1653 maakte hij zes werken over het leven van Sint-Clara voor het klooster van Santa Clara in Carmona. Een schilderij uit deze reeks, Miraculous Defeat of the Saracens, bevindt zich nu in het Museo de Bellas Artes in Sevilla. Tussen 1657 en 1658 maakte Valdes Leal het altaarstuk voor de kerk van de geschoeide karmelieten in Córdoba, met de hemelvaart van Elia. Hij vestigde zich in 1657 in Sevilla. In 1660 maakte hij een paar allegorische schilderijen die wereldse ijdelheden tegenover de weg naar verlossing plaatsen. Dat jaar werkte hij mee aan de oprichting van een tekenacademie, waarvan hij drie jaar later voorzitter werd. In 1672 maakte hij Hieroglyphics of the End of Life voor het liefdadigheidshospitaal in Sevilla.

Schilderijen van Juan de Valdes Leal zijn op verschillende plaatsen te zien. In Sevilla, Spanje, hangen *In ictu oculi* en *Finis gloriae mundi* in het Hospital de la Caridad. Het Museo Provincial de Bellas Artes in Sevilla bezit *Temptation of Saint Jerome* en *Fray Hernando de Talavera*. Elders in Spanje heeft de kerk van de karmelieten in Córdoba zijn *Saint Apollonia and a Carmelite Saint*. Het Museo de Bellas Artes in Valencia bezit *Miraculous Defeat of the Saracens*. Het Prado in Madrid heeft *Christ Carrying the Cross*. Buiten Spanje bevindt *Immaculate Conception* zich in de National Gallery in Londen. Het Wadsworth Atheneum in Hartford, Connecticut, toont *Allegory of Vanity*. Het University of Michigan Museum of Art in Ann Arbor, Michigan, bezit *Annunciation*. Zijn *Mary Magdalene* bevindt zich in Villamanrique de la Condesa.

Juan de Valdes Leal kwam uit Sevilla, een stad in Zuid-Spanje. Vermoedelijk kreeg hij in Córdoba les van schilder Antonio del Castillo. Zijn vroegste opdracht was een schilderij van Sint-Andreas voor zijn kruis, voor de kerk van San Francisco (1644^[1]). In 1653 voltooide hij zes werken over het leven van Sint-Clara voor het klooster van Santa Clara in Carmona. Een schilderij uit deze reeks, Miraculous Defeat of the Saracens, toont hoe het klooster van San Damiano in 1240 werd bevrijd van de troepen van keizer Frederik II, volgens de overlevering door de gebeden van Sint-Clara. Tussen 1655 en 1658 schilderde Valdés het meerdelige retabel van de kerk van het karmelietenklooster in Córdoba. Het centrale schilderij is Elijah in the Chariot of Fire. Valdés Leals persoonlijke stijl blijkt uit deze werken, met levendige penseelstreken en een vrijwel onbeheerste tekenstijl. Hij bleef tot 1656 in Córdoba en keerde daarna terug naar zijn geboortestad Sevilla, waar hij tot zijn dood bleef werken.

Juan de Valdés Leals schilderstijl biedt een alternatief voor de overheersende esthetiek in de Spaanse kunst na het midden van de 17e eeuw. Zijn benadering, gekenmerkt door impressionisme en colorisme, is terug te voeren op de Venetiaanse schilderkunst. Zijn kunst verschilt sterk van die van kunstenaars als Zurbarán. De zinnelijke kleuren, levendige handeling en emotionele expressie in Valdés Leals werken, zoals *Temptation of Saint Jerome* (1657^[1]), contrasteren met Zurbaráns soberdere, bondigere stijl. Een reis naar Madrid rond 1655 bracht Valdés Leal in aanraking met schilders van de School van Madrid en met Venetiaanse en Vlaamse schilderijen in de koninklijke collectie. Dit zou zijn voorkeur voor colorisme en een lossere techniek hebben versterkt. De kennismaking met werken van Murillo en Herrera the Younger in Sevilla bevestigde zijn artistieke visie verder. Zijn stijl komt vooral naar voren in het meerdelige retabel (1655-1658^[1]) van de kerk van het karmelietenklooster in Córdoba, met name in het centrale schilderij, *Elijah in the Chariot of Fire*. De levendige penseelstreken en koortsachtige onrust van de vormen tonen de emotionele kant van zijn kunst.

Juan de Valdes Leal (1622^[1]-1690^[1]) was een Spaanse schilder en graveur. Hij werd in Sevilla geboren, maar kreeg vermoedelijk in Córdoba les van Antonio del Castillo. Zijn vroege schilderijen uit de jaren 1650^[1] kenmerken zich door scherpe licht-donkercontrasten. Ze tonen de wens belangrijke geloofsmomenten, mysteries en helden concreet weer te geven. Hij kreeg opdrachten van kloosters en vestigde zich in 1657 in Sevilla. Hoewel geboren in dezelfde stad als Murillo, vertegenwoordigt Valdes Leal de andere kant van religieuze schilderkunst. Murillo is zonnig en innemend, Valdes Leal somber en dramatisch. Zijn stijl breekt met de lange reeks Spaanse schilders die door Italiaanse kunst zijn beïnvloed. Zelfs de verwijzing naar Caravaggio is nadrukkelijk uitgewerkt: de nadruk ligt op de penseelstreek in plaats van op het licht, met vloeiende composities. Zijn werk toont impressionisme en colorisme, uiteindelijk terug te voeren op Venetiaanse schilderkunst. Het dynamische karakter van Valdés’ schilderkunst is duidelijk, hoewel de compositie geïnspireerd was door Zurbaráns voorstellingen.