Félix Louis Leullier

Félix Louis Leullier was een prentmaker die in Frankrijk werkte, in een periode waarin de belangstelling voor het verzamelen van prenten groeide. Bekende kunstenaars als Buhot maakten prenten en tijdschriften zoals *L'Illustration* en *The Graphic* reproduceerden illustraties met nieuwe methoden. Prenten werden beschouwd als een soort visuele bibliotheek of ‘bijbel voor een kunstenaar’, die inspiratie en een devotionele sfeer bood. Verzamelaars als Vincent van Gogh ruilden prenten van kunstenaars als Renouard, Lançon, Caton Woodville en Ed. Frère. Van Gogh noemt prenten als Renouards *La Bourse* en *Un Discours de M. Gambetta*, en Frères *Snowballing*. Ook vond hij de houtsneden in vroege nummers van *The Graphic* bijzonder belangrijk. Hij noemt eveneens Julien Dupré, over wie hij schreef dat hij twee werken zag die hem minder bevielen en conventioneler leken dan het werk dat hij de vorige winter in een tijdschrift had gezien.

Zonder meer informatie is het moeilijk Félix Louis Leullier in een specifieke kunststroming te plaatsen. De passages bieden wel ruimte voor algemene gevolgtrekkingen. Bepaalde vormen van tombesculptuur ontwikkelden zich bijvoorbeeld sterk in de late middeleeuwen en vroege renaissance. Figuren op de tombes van Isabella van Bourbon (gestorven in 1465) en Filips de Stoute (gestorven in 1404) tonen een naturalisme dat latere ontwikkelingen aankondigt. Ook de ‘pleureurs’ (rouwenden) op tombes wijzen op het groeiende belang van geïndividualiseerde, expressieve figuren in de herdenkingskunst. Deze ontwikkelingen bieden mogelijk een algemene context voor Leulliers artistieke omgeving, ook als het op basis van dit materiaal moeilijk blijft hem precies in te delen.

Bij het werken met brons was grote zorgvuldigheid vereist. Voor de bereiding van brons werden koper en tin gecombineerd; elk metaal moest in de juiste verhouding in de legering aanwezig zijn. Voor messing werd calamine tot poeder gemalen en met koper gemengd en gesmolten. Er werd meer calamine toegevoegd tot het messing de gewenste kwaliteit had. Daarna kon de kunstenaar het metaal tot dunne platen vormen en in vorm hameren, een gebruikelijke methode. De belangrijkste ontwerpelementen werden met een ronde hamer vanaf de achterkant uitgehamerd. Details zoals ogen, haarlijnen en vingergewrichten werden nageciseleerd. Leullier kan indirecte wasbeschildering voor het gieten hebben gebruikt, of zandgieten. Andere mogelijkheden zijn slush-moulding, het *lasagne*-proces, de kernreductiemethode, stukvormgieten of zelfs afgieten naar het leven. Na het gieten werden details als haar, ogen en kleding met de beitel uitgewerkt. De hardheid van het metaal beïnvloedde het ciseleerwerk. Door lood aan brons toe te voegen werd het uitwerken van details eenvoudiger.

Zonder specifieke biografische informatie is het moeilijk de betekenis van Félix Louis Leullier samen te vatten. Zijn naam staat in een lijst van kunstenaars, naast andere Franse kunstenaars als Jean-Honoré Fragonard en Jean-Baptiste Greuze. Dat doet vermoeden dat Leullier in Frankrijk actief was, mogelijk tijdens de rococo. De lijst noemt ook beeldhouwers als Jean-Antoine Houdon, wat erop kan wijzen dat Leullier naast schilder ook beeldhouwer was. Andere genoemde kunstenaars zijn bekend om specifieke werken: Fragonard om *Les Hasards heureux de l'escarpolette (La Balançoire)* en Greuze om *L'Accordée de village*. Zonder een lijst van Leulliers werken is zijn artistieke focus moeilijk vast te stellen. De lijst omvat verschillende onderwerpen, waaronder portretten, genrestukken en architectuur.

Félix Louis Leullier was actief in de tweede helft van de 19e eeuw. De naslagwerken geven geen geboorte- of sterfgegevens, maar maken het wel mogelijk hem in tijd en plaats te situeren. Leullier wordt in verband gebracht met Ferdinand von Mueller, een Duits-Australische botanicus die leefde van 1825^[1] tot 1896. Mueller kwam in 1847 in Australië aan, werd in 1853 regeringsbotanicus van Victoria en in 1857 directeur van de botanische tuinen. Hij stond erom bekend vrouwen in te schakelen bij het verzamelen en conserveren van planten. Gezien Leulliers band met Mueller is het waarschijnlijk dat hij in die periode in Australië in de botanie of natuurhistorie werkte.

Werk van Félix Louis Leullier is te zien in musea in Europa en Noord-Amerika. In Frankrijk bevinden zijn werken zich in het Musée d’Art et d’Industrie in Roubaix, het Musée de l’Ecole de Nancy, het Musée des Beaux-Arts in Nancy en het Musée des Arts Décoratifs in Parijs. In België is werk te vinden in het Brangwyn Museum in Brugge en het Clockarium Museum in Brussel. In het Verenigd Koninkrijk hebben onder meer het Bakelite Museum, Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum, Manchester Art Gallery, het National Museums of Scotland Royal Museum in Edinburgh en het Victoria & Albert Museum in Londen werk van Leullier. In Canada bevindt zijn werk zich in het Royal Ontario Museum in Toronto. In de Verenigde Staten zijn werken te zien in het Charles Hosmer Morse Museum of American Art, het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art, het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art, het Virginia Museum of Fine Arts en het Wolfsonian van Florida International University.

Félix Louis Leullier staat bekend om zijn schilderijen met religieuze en historische onderwerpen. Een van zijn bekendste werken is “Les inondés de la Loire” (The Floods of the Loire), dat een moderne ramp verbeeldt met de dramatische enscenering van de historieschilderkunst.

De stijl van Leullier werd gekenmerkt door sterke emoties en monumentale figuurschilderkunst. Zijn opleiding bij Antoine-Jean Gros beïnvloedde zijn dramatische enscenering en compositie, vooral in menigtescènes en ceremonieel vertoon.

Félix Louis Leullier overleed in 1882^[1] op 71-jarige leeftijd.

Félix Louis Leullier werd geboren in 1811^[1]. Hij stierf in 1882^[1], op 71-jarige leeftijd.

Félix Louis Leullier was een Franse schilder die werd opgeleid door Antoine-Jean Gros, schilder aan het hof van Napoleon. Leullier richtte zich op religieuze en historische onderwerpen, vaak met sterke emoties en monumentale figuren.