Eastman Johnson

Eastman Johnson is vooral bekend om zijn schilderijen van het Amerikaanse leven, met name taferelen uit het landelijke New England en portretten van prominente personen. Hij kreeg tijdens zijn leven aanzienlijke erkenning; verschillende werken gelden als belangrijke bijdragen aan de Amerikaanse kunst. Een schilderij dat vaak als zijn beroemdste wordt genoemd, is Old Kentucky Home, Life in the South (1859), ook bekend als Negro Life at the South. Het toont een interieur waarin tot slaaf gemaakte Afro-Amerikanen verschillende bezigheden uitvoeren en geeft een inkijk in de sociale verhoudingen in het Zuiden vóór de Burgeroorlog. Het schilderij is veel besproken vanwege de complexe verbeelding van slavernij en de plaats ervan in de Amerikaanse geschiedenis. Een ander bekend werk is Cranberry Harvest, Island of Nantucket (1880). Dit toont arbeiders die veenbessen verzamelen in een ondergelopen moeras op Nantucket Island, Massachusetts, en geeft een beeld van plattelandsarbeid en gemeenschapsleven in New England. Johnson maakte verschillende versies van dit tafereel, wat de populariteit ervan onderstreept.

Bij prenten van Eastman Johnson is het belangrijk het verschil te kennen tussen een originele prent en een reproductie. Een originele prent is door de kunstenaar als prent bedacht en uitsluitend als zodanig uitgevoerd, vaak in een genummerde oplage en voorzien van een handtekening. Elk exemplaar in de oplage is een origineel, gemaakt met een matrix, zoals een plaat of blok, die daarvoor is vervaardigd. Er is niet één origineel waarvan kopieën worden gemaakt; elke prent wordt afzonderlijk geïnkt en afgedrukt. Een reproductie is daarentegen een kopie van een werk dat oorspronkelijk in een ander medium, zoals schilderkunst of aquarel, is gemaakt. Reproducties worden meestal met fotomechanische middelen vervaardigd. Een reproductie nummeren en signeren verandert de aard ervan niet: het blijft een kopie, geen originele prent. De prentenmarkt kan verwarrend zijn; geavanceerde marketing kan het verschil tussen originelen en reproducties soms vervagen. De aanduiding van de oplage wordt doorgaans met potlood onderaan in de marge geschreven, met het prentnummer, de omvang van de oplage, de titel en de handtekening van de kunstenaar.

Eastman Johnson (1824–1906) kan het best worden ingedeeld als Amerikaanse genreschilder. Hij beeldde het dagelijks leven af, vaak met nadruk op landelijke omgevingen en gewone mensen. Hoewel hij in Europa werd opgeleid, richtte zijn volwassen werk zich op Amerikaanse onderwerpen. In het begin van zijn carrière maakte hij portretten en verwierf hij erkenning met portretten van prominente personen, die hem financiële zekerheid boden. Toch is hij vooral bekend om zijn genrestukken, waarin aspecten van het Amerikaanse leven te zien zijn, zoals vrijetijdsbesteding, interieurs en omgang binnen gemeenschappen. Sommige wetenschappers brengen hem in verband met de Hudson River School vanwege zijn aandacht voor natuuromgevingen. Zijn belangrijkste onderwerp waren echter de mensen daarin, niet de omgeving zelf. Zijn werk sluit ook aan bij het Amerikaanse realisme door de directe observatie en ongeïdealiseerde weergave. Schilderijen als Negro Life at the South (1859) tonen zijn belangstelling voor sociale thema’s. Zijn stijl bleef gedurende zijn loopbaan betrekkelijk constant, met zorgvuldige observatie en een naturalistische benadering.

Eastman Johnson werkte voornamelijk als schilder en staat bekend om zijn beelden van het Amerikaanse leven in de 19e eeuw. In zijn vroege opleiding studeerde hij kunst in Düsseldorf, Duitsland, en Den Haag, Nederland. Hij nam academische technieken over, zoals onderschildering en glaceren, en paste die later op eigen wijze toe. Vaak maakte hij eerst zorgvuldige tekeningen om de compositie van zijn schilderijen vast te leggen. Ook gebruikte hij een beperkt palet en gaf hij de voorkeur aan aardetinten en gedempte kleuren om een realistisch effect te bereiken. Hij kon licht en schaduw goed weergeven en gebruikte clair-obscur om diepte en volume te scheppen. Zijn materialen bestonden doorgaans uit olieverf, penselen en doek. Soms gebruikte hij foto’s als referentie voor portretten en figuurstudies. Zijn benadering combineerde academische scholing met de wens de wereld om hem heen nauwkeurig weer te geven.

Eastman Johnson (1824–1906) was een Amerikaanse schilder die vooral in de tweede helft van de 19e eeuw actief was. Hij staat bekend om genrestukken, portretten en beelden van het Amerikaanse leven. Hij studeerde kunst in Düsseldorf, Duitsland, en Den Haag, Nederland, voordat hij naar de Verenigde Staten terugkeerde. Vroeg in zijn carrière verwierf hij erkenning met portretten van prominente personen, onder wie Henry Wadsworth Longfellow en Nathaniel Hawthorne. Hij boekte publieks- en kritieksucces met schilderijen als Negro Life at the South (1859), ook bekend als Old Kentucky Home. Dit werk bood een blik op het leven van Afro-Amerikanen vóór de Burgeroorlog, al hebben latere critici de nauwkeurigheid en sentimentaliteit ervan besproken. Na de Burgeroorlog schilderde Johnson taferelen uit het plattelandsleven, vooral in New England. Deze werken tonen vaak dagelijkse bezigheden en verbeelden een gevoel van Amerikaanse identiteit. Later richtte hij zich op portretten van rijke opdrachtgevers; sommige critici zagen dat als een breuk met zijn eerdere, maatschappelijk bewustere werk. Hij was lid van de National Academy of Design.

Eastman Johnson (1824–1906) was een Amerikaanse schilder, geboren in Lovell, Maine. In het begin van zijn werkzame leven vervulde hij verschillende functies. Op 16-jarige leeftijd werkte hij in een lithografiewerkplaats in Boston. In 1842 maakte hij portretten met krijt en werkte hij achtereenvolgens in Washington D.C. en Boston. In 1849 reisde hij naar Europa en studeerde aan de academie in Düsseldorf. Van 1851 tot 1855 woonde hij in Den Haag, waar hij studeerde bij Emanuel Leutze. Na zijn terugkeer naar de Verenigde Staten in 1855 vestigde hij zijn naam als schilder. Aanvankelijk richtte hij zich op genrestukken, zoals taferelen uit het dagelijks leven op het Amerikaanse platteland. Zijn schilderij *Old Kentucky Home, Life in the South* (1859) kreeg veel aandacht. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog beeldde hij taferelen uit de strijd af. Later werd hij bekend om portretten van rijke opdrachtgevers. Hij stierf in 1906 in New York City.

Schilderijen van Eastman Johnson bevinden zich in talrijke openbare en particuliere collecties. Veel grote Amerikaanse musea bezitten zijn werk. Het Metropolitan Museum of Art in New York City heeft verschillende stukken van Johnson, zoals *The Old Stagecoach* (1871) en diverse portretten. Het Brooklyn Museum, eveneens in New York, bezit *A Ride for Liberty: The Fugitive Slaves* (1862), een werk over de Amerikaanse Burgeroorlog. Andere belangrijke collecties bevinden zich in het Smithsonian American Art Museum in Washington D.C. en het Museum of Fine Arts in Boston. Deze instellingen tonen geregeld zijn genrestukken en portretten. Ook kleinere musea en historische verenigingen kunnen werken van Johnson bezitten, vooral in gebieden waar hij woonde of werkte, zoals Maine en Nantucket. De online catalogi raadplegen is nuttig bij het plannen van een bezoek. Grote veilinghuizen als Sotheby’s en Christie’s bieden soms schilderijen van Johnson te koop aan; dat kan een andere mogelijkheid zijn zijn kunst in het echt te zien.

Eastman Johnson (1824–1906) was een Amerikaanse schilder die aan het einde van de 19e eeuw werkte. Hij wordt samen met George C. Bingham, Winslow Homer, Thomas Eakins en William M. Harnett genoemd als vertegenwoordiger van realistische stromingen in de Amerikaanse schilderkunst. Johnson schilderde genrestukken, portretten en taferelen uit het Amerikaanse leven. Een bekend schilderij is *Old Kentucky Home* (1859). Later werden zijn schilderijen minder geënsceneerd en objectiever, zoals *Shucking Corn* (1864). Hoewel directe artistieke opvolgers moeilijk aan te wijzen zijn, droegen zijn realistische benadering en aandacht voor Amerikaanse onderwerpen bij aan latere Amerikaanse kunststromingen. Zijn werk biedt een blik op de Amerikaanse samenleving in de 19e eeuw en hielp een uitgesproken Amerikaanse artistieke identiteit vorm te geven.

Net als veel Amerikaanse schilders werd Eastman Johnson beïnvloed door Europa. Vroege Amerikaanse portretschilders als John Singleton Copley en Gilbert Stuart volgden Britse kunstenaars na. Schilders van historische taferelen, zoals Benjamin West, volgden Franse schilders als Jacques-Louis David en Jean-Auguste-Dominique Ingres. Later werden Fuller en Morse beïnvloed door de Münchense school en de Britse kunst. Deze continentale en Britse invloeden kwamen verder tot uiting in het werk van Thomas Eakins, Frank Duveneck en William Merritt Chase. Winslow Homer, een tijdgenoot van Eakins, werd eveneens door hem beïnvloed. De latere kunstenaar George Bellows was een artistieke opvolger van Chase. Samen met onder anderen Albert Pinkham Ryder maken deze kunstenaars deel uit van een Amerikaanse traditie, ondanks hun uiteenlopende invloeden.

Eastman Johnson was een Amerikaanse schilder, soms de Amerikaanse Rembrandt genoemd. Hij schilderde genrestukken uit het Amerikaanse leven, zoals de veenbessenoogst en huiselijke interieurs, en maakte ook portretten. Hij werd opgeleid in Düsseldorf en Den Haag en was medeoprichter van het Metropolitan Museum of Art.

Eastman Johnson (1824–1906) was een Amerikaanse schilder en graficus. Hij is vooral bekend om genrestukken die het dagelijks leven vastleggen, met bijzondere aandacht voor landelijke onderwerpen en Afro-Amerikanen. Hij werd geboren in Lovell, Maine, en bracht zijn adolescentie door in Washington D.C. Hij begon zijn carrière als autodidact portrettekenaar. In 1846 verdiende hij zijn brood met krijtportretten. In 1849 reisde hij naar Europa. Hij studeerde aan de academie in Düsseldorf en verhuisde later naar Den Haag, waar hij studeerde bij Emanuel Leutze. Van 1855 tot 1856 werkte hij in Parijs en keerde daarna terug naar de Verenigde Staten. Aan het einde van de jaren 1850 trok Johnson aandacht met schilderijen als *Negro Life at the South*, ook bekend als *Old Kentucky Home* (1859). Dit toont verschillende figuren en bezigheden in een huiselijke omgeving. Tijdens de Burgeroorlog bezocht Johnson slagvelden en maakte hij schilderijen die het conflict documenteerden. Hij schilderde ook het winnen van ahornsiroop in Maine en de veenbessenoogst op Nantucket. Zijn werk biedt inzicht in de Amerikaanse samenleving tijdens een periode van grote verandering.

De kunst van Eastman Johnson is belangrijk vanwege het samenwerkingskarakter en de betrokkenheid bij de Aboriginalcultuur. In de jaren 1980 begon Johnson samen te werken met Aboriginalkunstenaars, onder wie Clifford Possum Tjapaltjarri en Michael Nelson Tjakamarra. Zij leverden ‘verhalen’ of ontwerpen aan, die Johnson afmaakte met stippen en andere motieven. In sommige latere werken werd dit proces omgekeerd. Zijn samenwerkingsgerichte werkwijze stelt traditionele ideeën over de kunstenaar als individuele maker ter discussie. Sommigen zien dit als een postmodern gebaar dat het belang van de individuele hand van de kunstenaar ondermijnt; anderen beschouwen het als een vorm van gemeenschappelijke productie die teruggrijpt op de tegenculturele idealen van de jaren 1960. Johnsons werk raakt ook aan discussies over toe-eigening van Aboriginalmotieven. Anders dan kunstenaars die Aboriginalkunst alleen lenen, bracht Johnson tijd door met Aboriginalgemeenschappen en werkte hij samen met Aboriginalkunstenaars. Dat leidde tot discussie over de vraag of hij werkelijk betrokken was bij de Aboriginalcultuur of zich er slechts romantisch toe aangetrokken voelde. Hoe dan ook plaatst zijn werk Aboriginalschilderkunst binnen de dynamiek van een lokale en internationale cultuur.