Charles Antoine Lemaire

Charles Antoine Lemaire staat bekend om zijn werk over Cactaceae en het redigeren van botanische tijdschriften. Zijn publicaties bevatten kleurenplaten die door ingehuurde botanische illustratoren waren gemaakt.

Charles Antoine Lemaire (1700-1777) was actief als schilder en directeur van de Académie de France à Rome. Na zijn dood in Italië werd zijn verzameling naar Parijs verscheept en daar in 1778 geveild. De veiling omvatte schilderijen en tekeningen van Lemaire zelf en werken van Pierre Subleyras en Jean-Paul Panini. Gabriel de Saint-Aubin woonde de verkoop bij en maakte schetsen in zijn catalogus. De verkoop bevatte ook een selectie antieke en moderne gemmen, plus afdrukken van gemmen in rode was en zwavelpasta. Gemmen waren doorgaans klein, met een diameter van minder dan een inch, en hadden verdiepte, verheven, gegraveerde of uitgesneden voorstellingen. Intaglio’s dienden als zegels, terwijl cameeën als sieraden werden gedragen. Verzamelaars uit de renaissance kochten antieke gemmen naast klassieke sculptuur en penningen. Tegen de jaren 1700 waren antiquiteiten, vooral penningen, in Frankrijk echter minder populair geworden.

Charles Antoine Lemaire (1800-1871) was een Franse botanische kunstenaar en schrijver. Hij staat vooral bekend om zijn gedetailleerde illustraties van bloemen en planten, met name in zijn eigen publicaties. Lemaire’s werk sluit aan bij de traditie van botanische illustratie, een genre dat wetenschappelijke nauwkeurigheid met artistieke vaardigheid combineert. Deze stijl stelt de precieze weergave van plantmorfologie, kleur en textuur voorop. Botanische illustratie werd in de 18e en 19e eeuw sterk populairder door de groeiende belangstelling voor natuurlijke historie en ontdekkingsreizen. Veel kunstenaars legden nieuw ontdekte soorten gedetailleerd vast. Hoewel Lemaire formeel niet tot een specifieke kunststroming behoorde, vertoont zijn benadering overeenkomsten met de bredere ontwikkeling van het naturalisme in de 19e-eeuwse kunst. Het naturalisme wilde onderwerpen realistisch en objectief verbeelden, vaak met nadruk op wetenschappelijke waarneming. Lemaire’s nauwgezette aandacht voor detail en toewijding aan een juiste weergave plaatsen hem in deze bredere artistieke context. Zijn illustraties moesten zowel esthetisch aantrekkelijk als wetenschappelijk informatief zijn.

Charles Antoine Lemaire (1800-1871) was een Franse botanische kunstenaar. Hij staat bekend om gedetailleerde illustraties van bloemen en planten. Zijn originele aquarellen zijn betrekkelijk schaars in openbare collecties. Voorbeelden van zijn werk zijn te vinden in gespecialiseerde botanische bibliotheken en archieven. Daaronder zijn instellingen zoals het Muséum National d'Histoire Naturelle in Parijs, dat een omvangrijke collectie botanische kunst bezit. Ook het Hunt Institute for Botanical Documentation in Pittsburgh bewaart relevant werk. Prenten en reproducties van Lemaire’s illustraties zijn ruimer toegankelijk. Deze prenten werden in de 19e eeuw vaak als onderdeel van boeken en tijdschriften uitgegeven. Zulke publicaties met zijn bijdragen zijn in grote bibliotheken te vinden. Digitale archieven van botanische kunst kunnen ook toegang geven tot gescande afbeeldingen van zijn werk. Veilinggegevens en gespecialiseerde kunsthandelaren kunnen informatie bieden over de beschikbaarheid en locatie van afzonderlijke stukken in particulier bezit.

Charles Antoine Lemaire werd beïnvloed door Jean-Baptiste-Siméon Chardin. Chardin moest in 1774 vanwege een oogziekte zijn functies bij de academie neerleggen. Kort daarna raakte zijn vriend Cochin, een graveur die hem veel opdrachten had bezorgd, uit de gratie. Het nieuwe classicisme bood geen ruimte aan Chardins stijl en onderwerpkeuze. In de 19e eeuw werd hij echter herontdekt door de gebroeders Goncourt en de impressionistische schilders. Zij zagen Chardin als de laatste uitmuntende meester van het ancien régime. Andere invloeden op Lemaire waren mogelijk Lambert Lombard, een kunstenaar die continuïteit zag tussen de oudheid, de middeleeuwen en de eigentijdse kunst. Lombard geloofde dat de keizerlijke macht van het oude Rome via opeenvolgende heersers was ‘overgedragen’ aan de Habsburgse keizer van het Heilige Roomse Rijk. Hij meende ook dat het noorden een ononderbroken verbinding met het verleden had behouden en oude kunstvormen bewaarde die ten zuiden van de Alpen verloren waren gegaan. Lombard bestudeerde geschriften van Pléiade-dichters zoals Pierre de Ronsard en Jean du Bellay en van Jean Lemaire de Belges.

Charles Antoine Lemaire (1800-1871) was een Franse botanicus en botanische kunstenaar. Hij wordt herinnerd om zijn bijdragen aan de studie en documentatie van cactussen en andere vetplanten. Lemaire werd opgeleid aan de Jardin des Plantes in Parijs. Later wijdde hij zich aan botanische illustratie en schrijven. Hij schreef veel artikelen voor botanische tijdschriften, waaronder *Flore des Serres et des Jardins de l'Europe*. Dit tijdschrift, geredigeerd door Louis van Houtte, bevatte Lemaire’s beschrijvingen en illustraties van nieuw geïntroduceerde plantensoorten. Zijn gedetailleerde beschrijvingen en nauwkeurige illustraties hielpen de teelt van cactussen en vetplanten in Europa populair te maken. Zijn publicaties droegen aanzienlijk bij aan het wetenschappelijke begrip van deze planten. De naamgeving van verschillende geslachten en soorten wordt aan hem toegeschreven. Daaronder zijn *Echinocactus grusonii*, tegenwoordig algemeen bekend als Grusons bolcactus, en het geslacht *Ariocarpus*. Zijn werk blijft een waardevolle bron voor botanici en tuinbouwkundigen die vetplanten bestuderen.

Charles Antoine Lemaire is minder bekend dan sommige andere kunstenaars. Er was echter een 19e-eeuwse verzamelaar, Lamare-Picquot, wiens activiteiten voor historici interessant zijn. Lamare-Picquot verzamelde natuurhistorische specimens en etnografische objecten. Zijn collectie omvatte zoogdieren, vogels, reptielen, vissen, insecten en schelpen. Geleerden zoals Jean-Victor Audouin en Achille Valenciennes prezen zijn conserveringsmethoden. Charles Darwin noemde Lamare-Picquots geschriften over Eskimohonden. Lamare-Picquot zocht erkenning voor zijn verzamelaarswerk en hoopte een markt voor niet-Europese objecten te openen. Hij wilde met andere verzamelaars concurreren en zich als kenner van Aziatische oudheden vestigen. Hij promootte zijn verzameling door brieven te schrijven, verslagen van wetenschappelijke verenigingen te vragen en brochures te publiceren. In 1833 stelde hij haar ook tentoon in de galerij van de Sorbonne. Ondanks zijn inspanningen kocht de Franse staat zijn verzameling niet.

Charles Antoine Lemaire werd in verband gebracht met het naturalisme.

Charles Antoine Lemaire overleed in 1887 op 71-jarige leeftijd.

Charles Antoine Lemaire werd in 1816 geboren in Frankrijk. Charles Antoine Lemaire overleed in 1887, op 71-jarige leeftijd.