Camilla Low

Camilla Løw staat bekend om haar abstracte, grafische sculpturen. Haar scherp begrensde geometrische vormen onderzoeken de relaties tussen vorm, ruimte en evenwicht; sommige werken bevinden zich op de grens tussen sculptuur en gebruiksvoorwerp.

De prenten van Camilla Low omvatten uiteenlopende onderwerpen en stijlen, die haar belangstelling en artistieke ontwikkeling weerspiegelen. Zoals bij veel kunstenaars kan kennis van de context en gebruikte technieken de waardering van haar werk verdiepen. Sommige kunstenaars, zoals Julia Margaret Cameron, verkenden verschillende manieren om hun werk te verspreiden. Cameron verkocht haar foto's via handelaren als P. & D. Colnaghi, een vooraanstaande prentenverkoper in Londen. Colnaghi zette sommige foto's ook op en heeft er mogelijk een aantal afgedrukt. Cameron bood vrienden die rechtstreeks bij haar bestelden soms korting in plaats van via Colnaghi te kopen. Ze gebruikte ook een andere prentenverkoper, William Spooner, voor de verspreiding van haar werk. Cameron begreep de waarde van gesigneerde portretten en liet bekende geportretteerden, zoals Alfred Tennyson en John Herschel, vaak hun handtekening op haar foto's zetten. Ook liet ze handtekeningen lithografisch op de dragers van portretten afdrukken. In 1875 werkte ze samen met de Autotype Company om kooldrukken te maken van enkele van haar succesvolste beelden. Kooldrukken werden gewaardeerd om hun duurzaamheid en kwaliteit.

Camilla Low gebruikt traditionele schildermaterialen, zoals natuurlijke en chemische pigmenten in olieverf. Ze bereidt haar eigen doeken voor met MDF waarop gesso is aangebracht, gegrondeerd doek dat op MDF is geplakt, of gegrondeerd katoenen doek. Op elk oppervlak brengt ze drie lagen acrylgesso aan. Voor penselen kiest Low verschillende maten kattentong- en platte penselen van varkenshaar. Synthetische penselen vermijdt ze omdat ze de veerkrachtige weerstand van varkenshaar op het doek prettig vindt. Ook nieuwe penselen vermijdt ze; ze geeft de voorkeur aan de bredere, ruimere streken van goed gebruikte, stompe penselen. Voor tonen bouwt Low meerdere lagen vloeibare kleur op met korte streken en lichte stippen. Ze gebruikt een beperkt palet en vermijdt modderige kleuren.

Camilla Low is een hedendaags kunstenaar. Haar werk is te zien geweest in groepstentoonstellingen als ‘Northern Graduates’ in Brewery Arts Centre, Kendal (2005), ‘The Manchester Academy of Fine Arts Autumn Exhibition’ (2005) en ‘MA Stars’ in Chinese Arts Centre, Manchester (2006). In 2006 had ze een solotentoonstelling aan de University of Salford. Low nam ook deel aan de tentoonstelling ‘New Lights’ in verschillende noordelijke galeries, waaronder Mercer Gallery in Harrogate, Whitworth Art Gallery in Manchester en Lancaster City Art Gallery (2012–2013^[1]). Daarnaast nam ze deel aan ‘Great North Art Show’ in Ripon Cathedral (2013) en ‘Royal Society of Marine Artists Annual Exhibition’ in Mall Galleries, Londen (2013).

Een volledige lijst van plaatsen waar werk van Camilla Low te zien is, is moeilijk samen te stellen omdat tentoonstellingsprogramma’s veranderen. Museumcollecties en catalogi van eerdere tentoonstellingen bieden wel enige aanknopingspunten. Cooper-Hewitt Museum of Decorative Arts and Design in New York en Teylers Museum in Haarlem presenteerden samen de tentoonstelling ‘Piranesi as Designer’ (2007–2008^[1]). Het is de moeite waard hun websites te controleren of contact op te nemen met hun curatoren om te vragen of ze werk van Low bezitten of gegevens hebben over haar deelname aan groepstentoonstellingen. Ook grote musea zoals Vatican Museum in Rome, Palazzo Giustiniani (eveneens in Rome), National Museum in Florence en S. Miniato, eveneens in Florence, kunnen relevante werken bezitten. Raadpleeg hun online collectiedatabases of neem rechtstreeks contact op met de musea om te achterhalen of er meer mogelijkheden zijn om werk van Low te bekijken.

De referentieteksten geven geen definitieve informatie over de afkomst van Camilla Low. Ze bieden wel enig inzicht in het leven van Britse burgers die in de 19e eeuw in koloniaal India en Ceylon (het huidige Sri Lanka) woonden en werkten. Veel Britse families hadden al lange tijd banden met India via de East India Company en de Indian Civil Service. Het was gebruikelijk dat kinderen van Britse ouders die in India waren geboren voor hun opleiding naar Groot-Brittannië werden teruggestuurd. Sommige families, zoals de Pattles, waren meerdere generaties lang bij India betrokken. Anderen, zoals generaal Robert Cornelis Napier, werden geboren in Ceylon, waar de Britten koffieplantages aanlegden. Deze passages bieden context om de achtergrond van de kunstenaar te begrijpen, maar noemen haar exacte geboorteplaats niet.

De artistieke genealogie van Camilla Low is te volgen via verschillende figuren en bewegingen uit de kunstgeschiedenis. Wilfrid Blunt, verzamelaar en historicus van de botanische kunst, hielp Low haar plaats in deze traditie te begrijpen. Hij liet haar voorbeelden zien die liepen van reliëfs uit het oude Egypte tot Nederlandse bloemschilderkunst uit de 17e eeuw en daarmee een geschiedenis van nauwkeurigheid en schoonheid in botanische afbeeldingen toonden. Blunt beschouwde Low als een rechtstreekse opvolger van deze verfijnde schilders en verbond haar Monash Banksia Project met de traditie van nauwkeurige en fraaie bloemenboeken uit de 18e eeuw. Hij wees op de invloed van George Dionysius Ehret op latere kunstenaars en zag de gebroeders Bauer en Redouté als het hoogtepunt van de botanische illustratie. Low onderzocht zelf het werk van Ellis Rowan, een populaire bloemenschilder. Ze erkende Rowans vaardigheid, maar vond haar composities vaak druk en onduidelijk, een stijl die Low toeschreef aan Rowans 19e-eeuwse opleiding. Low richtte zich daarentegen op het afzonderen van afzonderlijke exemplaren om unieke patronen te maken.

Camilla Løw is een Noorse kunstenaar, geboren in 1976^[1]. Ze bracht haar vormende jaren door in Glasgow en bouwde haar praktijk op rond geometrische sculptuur. Ze maakte deel uit van de Schotse kunstcultuur en studeerde Sculptured Environmental Art aan de Glasgow School of Art.

De kunst van Camilla Low is belangrijk omdat zij een radicale abstractietraditie voortzet en media buiten de schilderkunst naar voren brengt. Anni Albers koos bijvoorbeeld voor weven, hoewel ze schilder had willen worden. Met draad maakte ze ‘visuele rustplaatsen’, een term die ze ontleende aan Wilhelm Worringer. Die werken weerspiegelden aspecten van de natuur en het filosofische denken. Albers' wandkleden zijn een erkende kunstvorm geworden, waarin draad een eigen stem heeft zonder iets anders te hoeven verbeelden. Albers ontwierp ook functionele materialen, zoals een geluidsabsorberende en lichtreflecterende wandbekleding voor een auditorium. Haar aanpak combineerde machinaal en handmatig weven en synthetische en natuurlijke materialen. Albers gaf les aan het Bauhaus; haar werk en teksten vormden een leidraad voor veel kunstenaars. Op latere leeftijd werd ze prentmaker en combineerde ze zeefdruk met foto-offset, etsen en lithografie. In haar boek *On Designing* verwoordt ze ideeën over kunst bondig.

De sculpturen van Camilla Løw hebben een abstract en grafisch karakter en zijn opgebouwd uit scherp begrensde geometrische vormen. Haar werk onderzoekt de relaties tussen vorm, ruimte en evenwicht.

Camilla Low werd geboren in 1976^[1].