Bill Mayer

Bill Mayer staat bekend om zijn “Bright Eyes”-postzegelserie voor de Amerikaanse postdienst, met close-ups van dieren in zijn kenmerkende stijl van plakkaatverf en airbrush. Deze opdracht leidde in 1998 tot ongeveer 180 miljoen afdrukken en gaf zijn werk een uitzonderlijk groot bereik.

Zonder meer informatie is het lastig één beroemdste werk van Bill Mayer aan te wijzen. Wel kregen sommige werken aandacht. Een voorbeeld is Roy Lichtensteins schilderij *Masterpiece* uit 1962. Een ander bekend werk is *Girl with Ball*, eveneens uit 1961. Dit werk neemt een reclamebeeld over van Mount Airy Lodge, een resort in de Poconos in Pennsylvania. De afbeelding, die in de *New York Times* en *Daily News* verscheen, toont een vrouw in badkleding, een populair beeld in de jaren 1950. Lichtenstein maakte van deze standaardfiguur uit de reclame een verbeelding van de nieuwe Amerikaanse vrouw binnen de popart. Andere werken van Mayer zijn *Stepping Out* (1978) en *Still Life with Goldfish Bowl* (1972).

Bij het bekijken van prenten van Bill Mayer zijn enkele basisprincipes van grafiek nuttig. Originele prenten, zoals houtsneden, linoleumsneden, etsen en zeefdrukken, worden met de hand door de kunstenaar gemaakt. Het werk is speciaal als prent ontworpen: de kunstenaar brengt het beeld rechtstreeks aan op de plaat, het houtblok, de steen of het scherm. Elke afdruk geldt daardoor als origineel. Zulke prenten worden vaak verkocht via gespecialiseerde prentengaleries, lijstenwinkels en kunstgaleries. Reproducties, soms posters of beeldprenten genoemd, worden met fotochemische middelen gemaakt. Uitgevers kunnen de oplage beperken om de waarde ervan te verhogen. Giclée-prenten, kunstdrukken gemaakt met inkjettechnologie, worden ook steeds populairder. Bij canvasoverdracht wordt het beeld op doek aangebracht voor de uitstraling van een schilderij. Controleer bij beperkte oplagen hoe de prenten zijn gesigneerd en genummerd. Meestal worden prenten opeenvolgend genummerd, bijvoorbeeld 35/100: het eerste getal geeft de plaats binnen de oplage aan en het tweede het totale aantal prenten.

Zonder meer informatie is het moeilijk Bill Mayer bij een specifieke kunststroming in te delen. Enkele passages bespreken echter vergelijkbare kunstenaars en stromingen die context kunnen bieden. De abstracte mobiles van Alexander Calder gebruiken daadwerkelijke beweging als centraal element. Zijn eerdere mobiles waren geïnspireerd door de klassieke zuiverheid van Mondriaan. Zijn vriendschap met Miró leidde hem naar vrije, organische vormen, die hij met geometrische vormen combineerde. Calders mobiles en stabiles omvatten ruimte en verbeelden beweging met draden en vlakke vormen in zwart of heldere kleuren. Experimenten met mechanische beweging zijn voor kunstenaars in Europa en Amerika een centraal interessegebied geworden. José de Rivera gebruikt beweging niet als centraal deel van de constructie, maar als kader: terwijl zijn sculpturen draaien, ontstaat een opeenvolging van geïntegreerde aanzichten.

Omdat de referentieteksten geen specifieke persoon met de naam “Bill Mayer” noemen, beschrijven de passages het leven en de loopbaan van verschillende kunstenaars die met het Guggenheim Museum in verband staan. Alexander Calder werd in 1898 in Philadelphia geboren. Hij volgde een opleiding tot werktuigbouwkundig ingenieur en studeerde vervolgens van 1923 tot 1926 aan de Art Students League in New York. In 1926 was hij naar Parijs verhuisd. Calder keerde in 1933 terug naar de Verenigde Staten en kocht een boerderij in Roxbury, Connecticut. Tot het midden van de jaren 1960 bleef hij veel exposeren in Europa en de VS. Jack Youngerman werd in 1926 in St. Louis geboren. Hij studeerde aan de University of Missouri en vervolgens in 1947 aan de École des Beaux-Arts in Parijs. Philip Guston werd in 1913 in Montreal, Canada, geboren en verhuisde in 1919 naar Los Angeles. Kenneth Noland werd in 1924 in Asheville, North Carolina, geboren. Hij studeerde aan Black Mountain College en reisde in 1948 naar Parijs.

Het werk van Bill Mayer is sinds 1970 in talrijke tentoonstellingen opgenomen, in musea en galeries in de Verenigde Staten en Europa. Locaties met zijn kunst zijn onder meer het Contemporary Arts Center in Cincinnati, de Emily Lowe Gallery van Hofstra University in Hempstead, New York, en de Whitechapel Art Gallery in Londen. Zijn werk is ook getoond in Mayfair Fine Art Gallery in Londen, het Nelson-Atkins Museum of Art in Kansas City, het Philadelphia Museum of Art en het Palais des Beaux-Arts in Brussel. Andere tentoonstellingslocaties zijn Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam, de Nationalgalerie in Berlijn, Palazzo Reale in Milaan, Kunsthalle Basel en het Musée des Arts Décoratifs in Parijs. Ook is werk van hem te zien in het Whitney Museum of American^[1] Art in New York, het San Francisco Museum of Art en de Yale University Art Gallery in New Haven.

Het is moeilijk vast te stellen welke personen rechtstreeks door Bill Mayer zijn beïnvloed. Sommige bronnen schetsen wel de artistieke invloeden en gemeenschappen waarmee hij verbonden was. Tijdens zijn verblijf in Los Angeles had Mayer contact met een kring creatieve mensen, onder wie Richard Neutra, Rudolph Schindler, Arnold Schoenberg, Lorser Feitelson, Helen Lundeberg, Peter Krasnow, Harry Bertoia en Knud Merrild. Stanton Macdonald-Wright, medeoprichter van het synchromisme, sprak met Mayer over de mogelijkheden van kleurabstractie. De gebroeders Whitney, Maya Deren, Alexander Hammid, Curtis Harrington en Kenneth Anger bezochten Mayer; Harry Smith liet zich door hem inspireren om rechtstreeks op film te schilderen. Harry Bertoia heeft mogelijk ideeën voor bewegende metalen sculpturen opgedaan door zijn vriendschap met Mayer. John Cage liet zich inspireren door Mayers idee dat voorwerpen een geest bevatten die de vorm van geluid kan aannemen.

Bill Mayer volgde algemene kunstgeschiedeniscursussen aan Columbia University. Ook nam hij twee semesters deel aan Ralph Mayers programma “Tools and Materials”. Deze lessen brachten hem in contact met uiteenlopende oude artistieke methoden van “permanent schilderen”. Mayer zei dat hij aanvankelijk op zichzelf stond tegenover het werk van anderen, zoals Guston, Motherwell, Kline, Gorky, Pollock, Rothko en Jasper Johns. Zijn vriend Ward Jackson stuurde hem vaak inspirerende ansichtkaarten met reproducties van tien jaar oude schilderijen van Motherwell. Een jaar of langer vierde Mayer zo ongeveer alles: een grove zelfportretmasker van Cézanne, veredeld door een werveling houtskool; vale huizen aan het water, weergegeven in olieverf met sienna, omber, oker, zwart en wit; goederentreinen door de regen, verbeeld met vegen vingergestreepte inkt; vergeefse uitbarstingen van waterverf en inkt op zichzelf; het Hooglied in zijn eigen handschrift, omgeven door tere wassingen die spraken van borsten geven in het veld bij ochtendlicht; een platgetrapt blikje Luis Lozano-olijfolie, op straat gevonden en als zodanig onthuld, vastgemaakt aan een gouden doos met het opschrift “mira, mira”.

Er lijken meerdere kunstenaars met de naam Bill Mayer/Mayer te zijn; de vraag is niet specifiek genoeg voor een nuttig antwoord. Dit zijn samenvattingen van enkele kunstenaars die in de referentieteksten Bill heten. Max Bill (1908, Winterthur) studeerde van 1924-27 aan de Kunstgewerbeschule in Zürich en van 1927-29 aan het Bauhaus in Dessau, bij Kandinsky, Klee en Albers. Hij was medeoprichter van de Hochschule für Gestaltung in Ulm en was er directeur van 1951^[1]-56. Luigi Boille (1926, Rome) behaalde een diploma schilderkunst aan de Academia di Belle Arti in Rome en een diploma architectuur aan de Universiteit van Rome. In 1951 was hij naar Parijs verhuisd, waar hij in 1955 een solotentoonstelling had bij Galerie Lucien Durand. Bill Richards (geboren in 1936 in Grantsville, West Virginia) studeerde van 1954-58 aan Ohio University in Athens (BFA) en van 1958-60 aan Indiana University in Bloomington (MFA). Zijn werken uit het begin van de jaren 1970 roepen schoolbordbeelden op, met schietende witte lijnen en snelle tekens als diagrammen die een footballcoach op het bord krabbelt. Bill Viola (geboren in 1951 in New York) studeerde aan het College of Visual and Performing Arts van Syracuse University en studeerde daar in 1973 af. In de jaren 1970 assisteerde Viola Nam June Paik en Peter Campus bij verschillende projecten.

Het belang van Bill het werk van Bill Mayer komt voort uit de plaats ervan binnen de popart, een stroming die aan het einde van de jaren 1950 ontstond. Popart daagde gevestigde kunstwaarden uit door beelden uit de massacultuur en commerciële bronnen te gebruiken. Kunstenaars als Andy Warhol en Roy Lichtenstein kozen bewust alledaagse onderwerpen, zoals reclame en supermarktproducten. Zo zetten ze zich af tegen de uniciteit die met het abstract expressionisme werd geassocieerd. Popart stelde ook de traditionele rol van musea ter discussie. Instellingen moesten nadenken over hun positie als vertolkers van cultuur. De vroege omarming van popart door het Guggenheim en de latere herwaardering door MoMA tonen hoe institutionele steun de interpretatie van kunst beïnvloedt. Popart verlegde grenzen door commerciële beeldtaal te gebruiken en vragen op te werpen over consumentisme en de relatie tussen kunst en markt. het werk van Bill Mayer maakt zo deel uit van een bredere kritische praktijk die de culturele verschuiving naar het late kapitalisme benutte.

Bill Mayer werkte met plakkaatverf, olieverf, airbrush, krasbord en pen en inkt. Zijn stijl omvatte karakteristieke dierenfiguren, vooral kikkers, die herkenbaar waren in reclame, redactionele illustraties en culturele opdrachten.

Bill Mayer werd geboren in 1951^[1].