Betye Saar

Plan je bezoek om werk van Betye Saar te zien →

• Waar staat Betye Saar om bekend?+

  Betye Saar staat bekend om haar assemblages over raciale identiteit, de behandeling van zwarte Amerikanen en collectief geheugen. Haar werken bevatten vaak gevonden en afgedankte voorwerpen.
• Wat is het beroemdste werk van Betye Saar?+

  Betye Saar is een Amerikaanse assemblagekunstenaar, geboren in 1926^[1] in Los Angeles, Californië. In haar kunst verwerkt ze vaak gevonden voorwerpen en onderzoekt ze thema’s rond zwarte identiteit en de ervaringen van vrouwen. In haar vroege artistieke ontwikkeling speelde de invloed van Joseph Cornells doosconstructies een rol; die inspireerden haar om eigen assemblages met gevonden voorwerpen in dozen en houten lijsten te maken. Deze rangschikkingen vertellen vaak een verhaal door de symbolische combinatie van objecten. In Blackbird onderzoekt Saar de veranderende betekenis van het woord ‘blackbird’, dat ze verbindt met racistische taal. Een ander werk is Shield of Quality (1974), een assemblage met gemengde media. In 1970 organiseerde Saar mede in Los Angeles de eerste tentoonstelling van zwarte vrouwelijke kunstenaars in de Verenigde Staten. Haar betoverende werken maakten deel uit van die tentoonstelling.
• Wat moet ik weten over de prints van Betye Saar?+

  Betye Saar, geboren in 1926^[1], is een Amerikaanse assemblagekunstenaar. Haar prenten bevatten vaak thema’s die verband houden met haar Afro-Amerikaanse afkomst en feministische perspectieven. Haar artistieke ontwikkeling begon met een fascinatie voor het verzamelen van gevonden voorwerpen in haar jeugd; die praktijk groeide uit tot haar kenmerkende kunst van afgedankte materialen. Een tentoonstelling van Joseph Cornells werk in 1967, vooral zijn assemblagedozen, had grote invloed op Saar. Geïnspireerd door Cornells ‘juweelachtige’ constructies begon ze haar eigen dozen en houten lijsten te maken, gevuld met voorwerpen die samen een verhaal vertelden. Deze assemblages bevatten vaak relieken en oude foto’s en veranderen de dozen in draagbare altaren ter ere van de waarden en herinneringen van voorouders. Saar bestrijdt raciale stereotypering door beelden van zwarte Amerikanen uit de middenklasse te tonen; dit weerspiegelt haar eigen ervaringen van vóór de burgerrechtenperiode. In 1970 organiseerde Saar mede de eerste tentoonstelling van zwarte vrouwelijke kunstenaars in de Verenigde Staten, in haar woonplaats.
• Tot welke stijl of stroming behoorde Betye Saar?+

  Betye Saar (geboren in 1926^[1]) is een Amerikaanse assemblagekunstenaar. Assemblage is een soort driedimensionale constructie met afgedankte voorwerpen en materialen. De Franse kunstenaar Jean Dubuffet bedacht de term halverwege de jaren 1900. Saars jeugd in Los Angeles, California, beïnvloedde haar praktijk. Ze verzamelde afgedankte spullen zoals kroonkurken, veren en knopen en maakte daarvan poppen en marionetten die door sprookjes waren geïnspireerd. Ook de Watts Towers beïnvloedden haar; de bouw ervan duurde 33 jaar en ze zijn gemaakt van cement en gevonden voorwerpen als schelpen en gebroken glas. In 1967 zag Saar een tentoonstelling van Joseph Cornell, bekend om zijn dozen vol uiteenlopende voorwerpen. Dit inspireerde haar eigen dozen en houten lijsten met gevonden voorwerpen waarmee ze verhalen vertelde. Saars kunst gaat vaak over de behandeling van zwarte mensen, vooral vrouwen. In 1970 organiseerde ze mede de eerste tentoonstelling van zwarte vrouwelijke kunstenaars in de Verenigde Staten, in Los Angeles. In 1972 exposeerde ze *The Liberation of Aunt Jemima*, een ingelijste collage, bij Rainbow Sign, een zwart cultureel centrum in San Francisco. Het werk bevatte een beeldje van een zwarte vrouw met een bezem en een geweer. Saar zei dat ze de zwarte vrouw wilde versterken door haar als revolutionair af te beelden, in opstand tegen vroegere slavernij.
• Welke technieken of materialen gebruikte Betye Saar?+

  Betye Saar is vooral bekend om assemblagekunst waarin ze gevonden voorwerpen verwerkt. Ze combineert objecten met persoonlijke en culturele betekenis en behandelt vaak ras, gender en spiritualiteit. Haar werk bevat geregeld oude foto’s, krantenknipsels en ander efemeer materiaal. Die elementen rangschikt ze in dozen, koffers of op altaren, waar ze gelaagde verhalen vormen. Materialen zoals kralen, veren en schelpen geven haar werk extra symbolische betekenis. In de jaren 1960 begon Saar openlijk racistische beelden in haar kunst te verwerken. Daarmee wilde ze die beelden bewust confronteren en terugwinnen, zodat ze uitingen van verzet en emancipatie werden. Haar werk *The Liberation of Aunt Jemima* (1972) is een bekend voorbeeld: het eigent zich een karikatuur van een zwarte vrouw opnieuw toe en maakt haar tot een symbool van kracht. Saar werkt ook met grafiek, collage en gemengde media. Door met verschillende media te experimenteren, heeft ze gedurende haar loopbaan een breed scala aan onderwerpen en ideeën kunnen verkennen.
• Waar stond Betye Saar om bekend?+

  Betye Saar, geboren in 1926^[1], is een Amerikaanse assemblagekunstenaar. Haar gewoonte om als kind bijzondere voorwerpen te verzamelen werd de vaardigheid om kunst van gevonden voorwerpen te maken. Haar moeder gebruikte restmaterialen om dingen te maken; Saar begon afgedankte voorwerpen zoals kroonkurken, veren en knopen te verzamelen. Ze maakte daarvan poppen en marionetten, geïnspireerd door sprookjes. In 1967 bezocht Saar een tentoonstelling van Joseph Cornell en begon ze zelf dozen en houten frames met voorwerpen te maken die samen een verhaal vertelden. Ze reisde naar landen in Afrika en Midden-Amerika om voorwerpen en afbeeldingen voor haar kunst te vinden. Haar werk gaat vaak over de behandeling van zwarte mensen, vooral vrouwen. In 1970 organiseerde ze mede de eerste tentoonstelling van zwarte vrouwelijke kunstenaars in de Verenigde Staten, in Los Angeles. In 1972 exposeerde Saar *The Liberation of Aunt Jemima*, een ingelijste collage met een beeldje van een zwarte vrouw met hoofddoek die zowel een bezem als een geweer vasthoudt. Saar zei dat ze het werk maakte om de zwarte vrouw kracht te geven door haar als revolutionair personage te tonen dat tegen de vroegere slavernij in opstand kwam.
• Wanneer leefde en werkte Betye Saar?+

  Betye Saar (geboren als Betye Brown) werd op 30 juli 1926^[1] geboren in Los Angeles, Californië. Ze is een Afro-Amerikaanse kunstenaar, bekend om assemblages, collages en constructies met gemengde media. Haar werk behandelt vaak ras, gender en spiritualiteit; haar loopbaan begon tijdens de Black Arts Movement^[1] van de jaren 1970. Saar studeerde aan Pasadena City College en behaalde in 1949 een BA in kunst aan de University of California, Los Angeles. In de jaren 1960 deed ze ook vervolgstudies aan California State University, Long Beach, de University of Southern California en California State University, Northridge. Aan het begin van haar loopbaan richtte Saar zich op grafiek; aan het einde van de jaren 1960 verschoof ze naar assemblage. Ze verwerkt gevonden voorwerpen, vaak met persoonlijke of culturele betekenis. Een van haar bekendste werken is The Liberation of Aunt Jemima (1972), dat een racistische karikatuur opnieuw opeist. Saar woont en werkt nog steeds in Los Angeles.
• Waar kan ik het werk van Betye Saar zien?+

  De kunst van Betye Saar is in veel instellingen getoond, waaronder het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), 5905 Wilshire Boulevard, Los Angeles; het Metropolitan Museum of Art, Fifth Avenue op 82nd Street, New York; en het Museum of Modern Art, 11 West 53rd Street in New York. Andere Amerikaanse musea die haar werk hebben getoond zijn het Minneapolis Institute of Arts, 2400 Third Avenue South, Minneapolis; de Yale University Art Gallery, 1111 Chapel Street op York Street, New Haven, Connecticut; en het Whitney Museum of American^[1] Art, 945 Madison Avenue, New York. Buiten de Verenigde Staten is haar kunst tentoongesteld in het Royal Ontario Museum, 100 Queens Park, Toronto.
• Waar kwam Betye Saar vandaan?+

  Betye Saar werd op 30 juli 1926^[1] in Los Angeles, Californië, geboren als Betye Irene Brown. Haar ouders waren Jefferson Maze Brown, een bekwame kleermaker, en Beatrice Lillian Parson, een naaister. Saar bracht haar jeugd door op verschillende plekken in Los Angeles, in het huis van haar grootmoeder van moederskant in Watts en in Pasadena, waar ze naar een junior college ging. De wijk Watts en het handwerk van haar grootmoeder waren vormende invloeden. Saar heeft verteld hoe haar grootmoeder afgedankte voorwerpen hergebruikte; die praktijk beïnvloedde later Saars assemblagekunst. Saar ging naar de University of California, Los Angeles (UCLA), aanvankelijk met het plan interieurontwerp te studeren. Later stapte ze over naar grafiek en behaalde in 1949 haar BA. Na haar afstuderen werkte ze als maatschappelijk werker en ontwikkelde ze haar artistieke vaardigheden verder, met grafische technieken als etsen en aquatint. In 1952 trouwde ze met Richard Saar. Ze scheidden in 1969, maar ze behield zijn achternaam.
• Wie werd door Betye Saar beïnvloed?+

  Betye Saar (geboren in 1926^[1]) is een Amerikaanse assemblagekunstenaar. Haar jeugdhobby om allerlei spullen te verzamelen groeide uit tot de vaardigheid om kunst te maken met gevonden voorwerpen. Haar kunst liet zien dat zwarte mensen en vrouwen vaak slecht worden behandeld. Veel van haar werken willen mensen echter ook laten glimlachen. In 1970 organiseerde Saar mede in haar woonplaats de eerste tentoonstelling van zwarte vrouwelijke kunstenaars in de Verenigde Staten. Haar betoverende werken maakten deel uit van die tentoonstelling. Saar raakte geïnspireerd door een tentoonstelling van Joseph Cornell in 1967. Cornell maakte dozen vol uiteenlopende voorwerpen die Saar ‘juweelachtig’ vond. Ze begon haar eigen dozen en houten lijsten te maken, met voorwerpen die samen een verhaal vertelden. Ook de Watts Towers in Los Angeles beïnvloedden haar; de bouw daarvan duurde 33 jaar en gebruikte cement en gevonden voorwerpen zoals schelpen en gebroken glas.
• Wie beïnvloedde Betye Saar?+

  De kunst van Betye Saar werd door verschillende invloeden gevormd. Als kind in Los Angeles verzamelde ze afgedankte voorwerpen, naar het voorbeeld van haar moeder. Van kleine spullen zoals kroonkurken en knopen maakte ze poppen en marionetten geïnspireerd op sprookjes. Ook de Watts Towers inspireerden haar; deze bouwwerken werden in 33 jaar gemaakt van cement en gevonden voorwerpen zoals schelpen en gebroken glas. In 1967 bezocht Saar een tentoonstelling van Joseph Cornell. Zijn dozen met uiteenlopende voorwerpen vond ze ‘juweelachtig’. Ze begon eigen dozen en houten lijsten te maken en daarin voorwerpen tot verhalen te rangschikken. Saar reisde naar landen in Afrika en Midden-Amerika op zoek naar voorwerpen en beelden voor haar kunst. Ze trouwde tijdens haar studie met kunstenaar Richard Saar. In 1970 organiseerde ze mede in Los Angeles de eerste tentoonstelling van zwarte vrouwelijke kunstenaars in de Verenigde Staten.
• Wie was Betye Saar?+

  Betye Saar, geboren in 1926^[1], is een Amerikaanse assemblagekunstenaar. Opgegroeid in Los Angeles ontwikkelde ze een voorliefde voor het verzamelen van gevonden voorwerpen, geïnspireerd door de vindingrijkheid van haar moeder en de Watts Towers. Deze torens, die één man in 33 jaar bouwde van cement en afgedankte spullen zoals schelpen en gebroken glas, wakkerden haar artistieke belangstelling verder aan. Haar vroege creaties omvatten poppen en marionetten, geïnspireerd door sprookjes. Ze volgde een formele kunstopleiding aan de universiteit. In 1967 zette een tentoonstelling van dozen met voorwerpen van Joseph Cornell haar ertoe aan zelf doosconstructies en houten frames met gevonden voorwerpen te maken en er verhalen mee te vertellen. Terwijl ze nog studeerde, trouwde Saar met kunstenaar Richard Saar en kreeg ze drie dochters. Ondanks de eisen van het moederschap bleef ze kunst maken en nam ze haar dochters soms mee naar lessen. Ze reisde naar Afrika en Midden-Amerika en verzamelde daar voorwerpen en afbeeldingen voor haar werk. In 1970 organiseerde ze mede de eerste tentoonstelling van zwarte vrouwelijke kunstenaars in de Verenigde Staten, in Los Angeles. Haar kunst behandelt vaak de mishandeling van zwarte mensen, vooral vrouwen, en wil ook vreugde oproepen.